Sztrukieski
Dziś wieczorek rodzinny u Williama w szkole, ubieram więc Thomasa bardziej paradnie niż zazwyczaj, w wyłowione z dna szuflady beżowe sztrukieski po bracie. Gdy wychodzimy ze szkoły, pada. Pratap z Williamem idą po auto, ja zostaję z Thomasem na rękach przed wyjściem. Czekam. Wokół morze ludzi. Obce twarze, lekka nerwowość, zaduch. Staję całkiem blisko drzwi, najbliżej. Widzę swoje odbicie, pańcia w granatowym prochowcu z Polski, z chustką w ptaszki z Anglii. Torebka z Polski, portki z Anglii, but tutejszy. Lekko się kołyszę, Thomas zasypia. Wyjściowe spodnie po bracie wiszą na nim jak na bracie, wystają z nich nogi znów śmiesznie bez butów. Sześć lat, naprawdę sześć lat. Naprawdę sześć lat? Wszystko pamiętam jak wczoraj. Spacer codzienny. Dzieci koleżanek z bloku. Wiosenne powietrze. Młodą pewność, że ta cała emigracja to na chwilę.