Marchewka Dracoolina

Takie ładne kwiatki dostałam od męża przedwczoraj z okazji urodzin, że chciałabym na blogu zapewnić im nieśmiertelność. Kwiatki dobrze się prezentują ze wszystkich stron, ale jednak trzeba było się zdecydować na jedną :) Nasze trzydniowe urodziny udały się nad wyraz, jeszcze raz gorąco dziękujemy Wam za życzenia! Jesteście kochane! Za kwiatkami, na parapecie, siedzi nasze storczykowe dziecię. Tak, tak - storczyk zakwitł nam po raz drugi, z czego jesteśmy bardzo dumni :) Przez kilka miesięcy podlewaliśmy go, dokarmialiśmy, ścieraliśmy kurz z liści, przemawialiśmy zachęcająco - i naraz pęd, pączki, kwiatki! To radość jeszcze większa niż przyniesienie gotowego, kwitnącego storczyka do domu. Ech, dziewczyny, mamy koniec stycznia, a u nas w powietrzu wiosna!... Trawa głęboko zielona jak rzeżucha, tylko patrzeć jak na drzewach pojawią się pączki. Dzisiaj na balkon wskoczyła nam wiewiórka. Rozmawiałam z mamą przez skype'a, spoglądam na balkon, a tam szare, dorodne futerko sobie biega, w ...

Dziś są moje urodziny! Mój ulubiony (obok Wigilii) dzień w roku. Zwykły dzień, a dla mnie podniosły i uroczysty. Kiedy mieszkałam w Polsce, w moim mieście w moje urodziny niezmiennie padał śnieg - zawsze mówiłam, że to mój najpięknejszy doroczny prezent. Któregoś urodzinowego ranka, gdy byłam w ogólniaku, śniegu nie było - a jednak, kiedy wracałam po lekcjach do domu z przyjaciółką przez park, śnieg się zjawił. Pamiętam, jak nad nami wirował, twarz wystawiłam na śnieg, oczy i usta. W moje urodziny cieszę się sobą, pamięcią bliskich, wszystkim, co wokół. Serce mi się raduje w ten dzień, co roku tak samo! Od kiedy poznałam mojego męża, urodziny obchodzimy razem przez trzy dni - mąż urodził się 24.01, ja - 26.01, a 25.01 świętujemy już tak z rozpędu :) Wraz z pozdrowieniami ślę Wam dzisiaj wiersz Wisławy Szymborskiej - bardzo mi bliski! Urodziny Tyle naraz świata ze wszystkich stron świata: moreny, mureny i morza i zorze, i ogień i ogon i orzeł i orzech - jak ja to ustawię, gdzie ja to po...

Kiedy miałam 17 lat, rodzice pojechali ze mną na zabieg korygujący wadę wzroku (dysponowałam wówczas wadą -6). Jechaliśmy samochodem, długo, była wtedy wiosna czy może jesień. Na miejscu wykonano mi kilka badań, aż wreszcie poproszono mamę i mnie do gabinetu. Siedziało tam dwóch lekarzy w białych fartuchach, rozmawiali z moją mamą - ja bałam się zabiegu, więc, mentalnie wyłączona, specjalnie nie wiedziałam, o czym. Doszło do mnie jednak, że zabiegu nie będzie, i że panowie wyjątkowo upodobali sobie słowo "siatkówka". Dziewczęciem byłam stosunkowo rozgarniętym, musiałam więc zdawać sobie sprawę z tego, że siatkówka jest częścią składową oka, a jednak, mimo oczywistego kontekstu, jak żywy stanął mi przed oczami obrazek mniej więcej taki, jaki wygrzebałam właśnie w czeluściach internetu i zamieściłam powyżej. Plaża, piasek, siatkówka. Względnie: sala gimnastyczna, zielony parkiet, siatkówka. Jednego zrozumieć nie mogłam: dlaczego panowie w białych fartuchach tak uparcie wałkują ...