Marchewka Dracoolina

... czyli łosoś szlachetny. Ryba, która przed przyjściem na świat potomstwa wraca w górę rzeki, tam, gdzie sama przyszła na świat. W poniedziałek, 16. sierpnia, pożegnałam się z naszym kalifornijskim domem i weszłam na pokład boeinga, który zabrał mnie w górę rzeki. Tego posta piszę już z mojego rodzinnego miasta, z kanapki moich rodziców, posilona z rana polskim pieczywem i miodem z rynku :) Teraz czekam jeszcze tylko na męża, który dołączy do nas na początku września - do Stanów wracamy już we trójkę pod koniec stycznia. Kiedy tylko zaszłam w ciążę, wiedziałam, że tak właśnie potoczy się ta historia. Chciałam, żebyśmy tu właśnie, wśród rodziny i przyjaciół, przeżyli ostatnie miesiące ciąży i pierwsze miesiące życia naszego dziecka. Było to oczywiście rozwiązanie trudniejsze, ale ja się trudniejszych rozwiązań nie lękam. Bałam się jednego - tego, że nie pozwoli nam na to stan zdrowia mój i dziecka. Wtedy, rzecz jasna, siedziałabym z tyłkiem na miejscu. A tu niespodzianka!... Ciąża jak...

Drogie panie, znowu jestem w areszcie domowym, bo czekam na pana kuriera - widujemy się z panem ostatnio tak często, że i na końcu świata byśmy się poznali! :) Rosół na wolnym ogniu się rosoli, a ja pakuję nasz ziemski dobytek. Jeden kartonik zajmuje moje bez-dwóch-zdań ulubione tutejsze pismo - "Victoria". Korzystając z okazji zatem postanowiłam przedstawić Wam troszkę tego, co niezmiennie co dwa miesiące cieszy moje oko - a to dlatego, że wiem, że oczy wielu z Was cieszą widoki podobne. Oto zatem łamy ostatniego, lipcowo-sierpniowego numeru "Victorii", które uwieczniałam w nader dziwacznej pozycji klęczno-brzuchatej :) (źródłem wszystkich dzisiejszych zdjęć jest pismo "Victoria" na lipiec/sierpień 2010 - a oto i strona internetowa pisma) Bardzo, bardzo "Victorię" lubię - za piękne zdjęcia, ciekawe artykuły, za miejsca, które prezentuje, a przede wszystkim za spokój, jaki bije z każdej jej strony. To dzięki "Victorii" odkryliśmy, ...

... A syn w moim brzuchu rośnie! W piątek słuchaliśmy jego serca, bije podobno bardzo rytmicznie i bardzo silnie. Do tego synek jak zwykle zadziwił panią doktor swoimi kuksańcami, podobno niespotykanie mocnymi jak na 26. tydzień ciąży - ja nie mam porównania, ale pani doktor ma i niezmiennie wprawiana jest przez dziecię nasze w zaniemówienie :) Ha, a i tak daleko było tym grzecznym, piątkowym do kopnięć-gigantów, jakimi synek wspaniałomyślnie mnie raczy. 26. tydzień zaledwie, a ja, gdy to piszę, zerkam na mój brzuch, który już teraz faluje i wybrzusza się w rytm synkowych pląsów. Wyjątkowo upodobał sobie krasnalek mój kuksańce w trójpaku, i raz, i dwa, i trzy, a kilka dni temu nauczył się kopać matkę ręką/głową i nogą jednocześnie, po dwóch stronach brzucha, dla zmylenia ojca swego, czającego się z dłonią na właściwy moment. Syn urządza sobie harce w moim brzuchu w nocy, kiedy kładę się spać, a potem budzi mnie średnio co trzy godziny - nad ranem jest już gotowy witać nowy dzień, kr...