Marchewka Dracoolina

Huśtawki w naszym parku są dla Williama źródłem wielkiej szczęśliwości. Niestety, parkowy plac zabaw został w poniedziałek zamknięty na dwa miesiące z przyczyn remontowych, akurat gdy pogoda stała się nam nie tyle wiosenna już nawet, co letnia. W ostatni weekend ruszyliśmy na huśtawki uzbrojeni w aparat, postanawiając przez najbliższe tygodnie żyć wspomnieniami. Cudowne mamy czasy, naprawdę cud-owne, gdy wystarcza dociśnięcie palca, aby zamknąć w zdjęciu jak w kapsule uśmiech, buty rozmiar 20, włosy rozwiane wiatrem, radość. Przy morzu jej bezsprzecznych zalet, mój stosunek do fotografii pozostaje nieco nieufny. Przeczytałam kiedyś, że robiąc zdjęcie z uczestnika wydarzeń automatycznie stajemy się obserwatorami. Myślę, że to prawda. Czuję wręcz fizycznie jak przyłożony do twarzy aparat fotograficzny ze środka chwili wyrzuca mnie na zewnątrz. Każdy kadr jest interpretacją tego, co przed oczami, wymaga zrobienia kroku w tył, choćby tylko umysłem. Czasem ten drobny dystans niesie coś po...

Dziękuję Wam. Za wszystkie piękne słowa, które zostawiłyście pod ostatnim postem. Dziękuję. One naprawdę - naprawdę, naprawdę, naprawdę - dodaję mi skrzydeł. Dziękuję Wam za ciepły znak, że jesteście po drugiej stronie odbiornika. Minęło pół roku od chwili, gdy stanęliśmy na angielskim chodniku, czekając na Człowieka z Kluczami; z Williamem śpiącym w samochodowym nosidełku, z wózkiem, plecakiem, małą podręczną torbą, trzema dużymi walizkami - i jedną małą, i z trzema kartonami wypełnionymi co do grama. Po pół roku przestalismy spać na łóżkowym materacu. Po miesiącach (powolnego) szukania, po tygodniach czekania... mamy meble już i w sypialni! Panowie wyjęli je z kartonów, a ja jeszcze długo dotykałam z nabożeństwem ciepłego drewna blatów, szuflad. Pamiętam nasz kawowy stolik w Kalifornii, z którego przy pakowaniu prezentów odeszły kawałki blatu wraz z taśmą klejącą :) Dalej kładłam na nim zrobioną na szydełku serwetę, nad którą spedziłam długie godziny, wazon z kwiatami i ciepłe magdal...