Thomas
No i się nam urodził - nasz Thomas. Malutki, piękniutki, i - dobry jak chleb. Cierpliwy. Spokojny. Uśmiechnięty. Jakby - wyrozumiały. Pierwsze wrażenie... Wydał mi się większy od nowonarodzonego, niedużego przecież Williama - a okazało się, że jest od niego jeszcze mniejszy, i to o 300 g. Oczy, od początku wiedziałam, że ma moje. Takie miał zapuchnięte, zamknięte powieki, że kiedy Pratap przyniósł go do stołu operacyjnego (byliśmy na sali razem) to go dopytywałam, czy na pewno widział już jego oczy. Ale czy na pewno... I zaraz przypomniało mi się, jak mama zawsze mi opowiadała, że kiedy podali jej mnie to zadawała położnej dokładnie to samo pytanie. I uszy ma moje, z zagiętą małżowiną. Brwi mojej babci (do czego doszłyśmy z mamą niezależnie, jak siedziałyśmy razem na łóżku którejś z pierwszych nocy w domu). Paznokcie mojego taty, proste, solidne. Thomas. Nasze szczęście. Idealny element do naszej układanki. Kiedy Williamowi smutno i źle to instynktownie przychodzi się w ni...