Podróż sentymentalna

... A syn w moim brzuchu rośnie! W piątek słuchaliśmy jego serca, bije podobno bardzo rytmicznie i bardzo silnie. Do tego synek jak zwykle zadziwił panią doktor swoimi kuksańcami, podobno niespotykanie mocnymi jak na 26. tydzień ciąży - ja nie mam porównania, ale pani doktor ma i niezmiennie wprawiana jest przez dziecię nasze w zaniemówienie :) Ha, a i tak daleko było tym grzecznym, piątkowym do kopnięć-gigantów, jakimi synek wspaniałomyślnie mnie raczy. 26. tydzień zaledwie, a ja, gdy to piszę, zerkam na mój brzuch, który już teraz faluje i wybrzusza się w rytm synkowych pląsów. Wyjątkowo upodobał sobie krasnalek mój kuksańce w trójpaku, i raz, i dwa, i trzy, a kilka dni temu nauczył się kopać matkę ręką/głową i nogą jednocześnie, po dwóch stronach brzucha, dla zmylenia ojca swego, czającego się z dłonią na właściwy moment. Syn urządza sobie harce w moim brzuchu w nocy, kiedy kładę się spać, a potem budzi mnie średnio co trzy godziny - nad ranem jest już gotowy witać nowy dzień, kręci się tam w środku ta moja perełka i kręci, i jak tu go zignorować, wstać trzeba i śniadanie obojgu nam podać :) No a później przejawia swoją chęć do życia jak dzień długi i szeroki!



A ja z każdego kopniaczka - również z tego w pęcherz, również z tego w środku nocy - cieszę się jak gwizdek. Moja koleżanka ze swoim nieocenionym poczuciem humoru twierdzi, że tak się właśnie rodzą patologie w rodzinie :)



Dziś wiem już na pewno, że moim największym łaknieniem ciążowym są... owoce. Żrę je na kilogramy. Brzoskwinie, jabłka, banany, maliny, jagody, truskawki, arbuzy!... (swoją drogą, dobrze, że mamy lato). Kiedy moje zapasy się kurczą - w lodówce i w wielkiej drewnianej misie - wpadam w nieznany mi dotąd popłoch. Jedziemy wtedy czym prędzej do sklepu i nabywamy pół kilo jagód, tuzin brzoskwiń, pęk bananów, całego arbuza - i już mi na sercu lżej :) Warzywami też nie gardzę, taką marchewkę na przykład zdrową, surową zjadam kanibalistycznie jak królik (...swymi zębami z odzysku...). Do tego nabiał we wszelkiej postaci - jogurty, zimne mleko, ser. Mmm...



Wyprawkę udało się nam zgromadzić całą właściwie w miesiąc - dodam, że był to miesiąc wy-tę-żo-nych poszukiwań :) Na przybycie muchomorka naszego zainwestowaliśmy też w nowy aparat, przedmiot moich westchnień od dawna. Jako że będzie on odtąd obrazował to i owo w moich postach to go niniejszym Drogim Paniom przedstawiam. Oto i jegomość w pełnej krasie (zdjęcie internetowo-producentowe):



Szczęście moje nie zna granic! Wreszcie mamy aparat, który widzi to, co ja widzę i tak, jak ja widzę. Dużo się jeszcze muszę nauczyć, oj dużo, ale do końca października - i przyjścia na świat mojej męskiej, silnonogiej muzy - mam czas nauczyć się choć trochę :) Dodam na marginesie, że poczyniliśmy przy tym jeszcze jeden zakup aparatowy - znana Wam Marchew jest bowiem Marchwią realnie oceniającą pewne sprawy i wie, że aparatu o podobnych gabarytach targać wszędzie nie sposób, zwłaszcza jak się przy tym targa stado pieluch i grzechotek. Nabyliśmy więc przy tym jeszcze aparatowe maleństwo, maciupeńkie takie, co siedzi na stałe w mojej torebce, by nie uronić ni zaspanej w wózku buzi, ni uśmieszku bezzębnego.

Jegomość z powyższego zdjęcia (w każdym razie - brat jegomościa) latał ze mną w zeszłym tygodniu po naszym mieszkaniu, nieświadomym niczego, w stanie swym codziennym - w podróży sentymentalnej... Z tej to podróży dzisiejsze zdjęcia.



Wielką radość sprawiła mi niedawno Ola, obdarowując mnie własnoręcznie wykonanym, pięknym, różanym biscornu. Zrobiłam mu wiele zdjęć, jak też innym prezencikom od Oli - różanemu mydełku, różanym kadzidełkom, wreszcie - różanym pakuneczkom, w których wszystko to było zawarte. Najbardziej jednak spodobało mi się to zdjęcie zrobione dzień później, na którym biscornu siedzi sobie na naszym stole, bardzo już zadomowione, jakby było u nas od zawsze - Olu, raz jeszcze bardzo Ci dziękuję!



... A w podróż sentymentalną po naszym domu wybrałam się dlatego, że dom ten - nasz pierwszy wspólny dom, nasz dom przez ostatnie trzy lata - już wkróce naszym domem nie będzie. W ten weekend nastał u nas krajobraz kartonowy, przed nami zmiany. Opowiem o nich w przyszłym miesiącu, kiedy wszystko będzie na swoim nowym, innym miejscu.

Przyszedł do nas właśnie pan kurier z paczką od teściowej - znak, że synek znowu dostał prezenty! Idę paczkę otwierać zatem, bo rączki mnie świerzbią bardzo, a Was pozdrawiam z daleka, siedząc sobie przy tym stole z ostatniego zdjęcia - i czując, że już czas na brzoskwinkę - lub dwie! :)