Gdy za serce uchwyt chwyta...


... to rzecz musi być nabyta!

Prezentuję Wam kawałek naszego nowego stolika okołokanapowego, któren to stolik ma jeszcze brata bliźniaka oraz starszego brata przedkanapowego. Bracia są piękni. Ujrzałam ich w sklepie i miłością nagłą zapałałam do wszystkich trzech (a właściwie do braci tych braci - pokrętne me tłumaczenia, pokrętne - gdyż na moich musiałam czekać 4 tygodnie). Przyjechali już jakiś czas temu (tylko pisać nie było kiedy!), całe ich sto kilo drewna, ciepłego, pięknego drewna. Wzruszona byłam niepomiernie gdy się rodzili z wielkich pudeł i z warstw styropianów, chodziłam wkoło, gładziłam, głaskałam. Pokażę jeszcze na pewno zdjęcia bardziej, ujmijmy to, całościowe, dziś tylko szybko foto z uchwytem w roli głównej. Ach, mamy już drugą w nocy, ostatnio o takich godzinach wyczynowych chodzę spać. Za to jutro (a właściwie dziś) lecę z Williamem do centrum odnowy, heh, biologicznej, czyli do domu rodzinnego, gdzie wyśpię się do syta i najem bez umiaru obiadami ugotowanymi nie przeze mnie, gdzie nie będzie zydelków do kuchennej wyspy do nocnego skręcania (małżonek pracuje ostatnio do równie wyczynowych godzin, szczęściem w domu), ani dywanów/hortensji/talerzy/śmietników kuchennych/lamp/pierzyn do przytaszczenia na wózku niemowlęcym (wypełnionym, skądinąd, synem). Trzymajcie za nas kciuki, po raz pierwszy lecimy sami (małżonek w tym czasie roboczo leci do Stanów).

Miłe, jesienne pozdrowienia! M.

P.S. I jeszcze zdjęcie mojej miłości największej, dwuzębnej.

Komentarze

  1. Unknown13 października 2011 11:03

    Miłość dwuzębna przecudna!!!Do zacałowania :)
    Ale i uchwyt niczego sobie.Czekam na zdjęcia całości a tymczasem życzę Wam udanego lotu i pobytu w rodzinnych stronach.

    Ściskam serdecznie.

    OdpowiedzUsuń
  2. lewkonia19 października 2011 10:51

    Jejku, jaki Will już duży mężczyzna :)))
    Życzę najlepszej obsług w tym centrum domowym. Wypocznij za wszystkie czasy :))))No i nacieszcie się z Willim piękną polską jesienią :))) Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Czarny(w)Pieprz22 października 2011 00:37

    Poczytałam sobie stare posty i strasznie się zmęczyłam przeprowadzkami:) Och, nie bój, nie bój - szczęście już niedługo zacznie prezentować paszczękę rekina i kąsać wszystko co w zasięgu ręki. Dobrej podróży!

    OdpowiedzUsuń
  4. Elliza22 listopada 2011 16:42

    dzieki ze mnie odwiedzilas, szkoda ze to prawda bo ja i tak mialam duze stopy a teraz to juz zwyczajnie kajaki :)
    fajna ta milosc dwuzebna.

    OdpowiedzUsuń
  5. monika29 listopada 2011 11:19

    kochanie a skąd u maluszka wirus ?
    jesteście w polsce czy londku? i pisz kochana pisz co u ciebie - buziaki m.

    OdpowiedzUsuń
  6. Marchewka Dracoolina7 grudnia 2011 16:37

    Dziewczyny, dziękuję za komentarze!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Zacznijmy od róż

Obraz
To był beżowy, rozpinany sweter w pąsowe róże. Właścicielka swetra, śliczna, delikatna, niebieskooka naturalna blondynka, pewna siebie, nieodmiennie zadbana i odprasowana, z paznokciami, pierścionkiem zaręczynowym i dyskretnym makijażem, studiowała na moim roku, w równoległej grupie. Usadowiona na ławce przed aulą jadłam kanapkę, a oddając się tej miłej czynności gastronomicznej dumałam nad urodą pąsowego swetra, własną (podówczas) niechęcią do żelazka oraz wstawania wcześniej niż 40 minut przed odjazdem autobusu wiodącego mnie na dworzec. Nie polubiłybyśmy się, zadecydowałam. Miało być inaczej. Jak film migają mi przed oczami chwile... Naszych pierwszych rozmów nie pamiętam. Pamiętam już za to jej kilkudniowe wesele. Wspólne wyjazdy paczką wspólnych znajomych. Sylwester "Lata 80-te", siedzimy na schodach w przerwie między tańcami, ona z włosami w palemkę, ja w bijących po oczach turkusach. Urodzinowe Dracool Party z mym świeżo poznanym przyszłym małżonkiem, on w roli Dracool...
Czytaj więcej