Powoli

Dziękuję Wam. Za wszystkie piękne słowa, które zostawiłyście pod ostatnim postem. Dziękuję. One naprawdę - naprawdę, naprawdę, naprawdę - dodaję mi skrzydeł. Dziękuję Wam za ciepły znak, że jesteście po drugiej stronie odbiornika.

Minęło pół roku od chwili, gdy stanęliśmy na angielskim chodniku, czekając na Człowieka z Kluczami; z Williamem śpiącym w samochodowym nosidełku, z wózkiem, plecakiem, małą podręczną torbą, trzema dużymi walizkami - i jedną małą, i z trzema kartonami wypełnionymi co do grama. Po pół roku przestalismy spać na łóżkowym materacu. Po miesiącach (powolnego) szukania, po tygodniach czekania... mamy meble już i w sypialni! Panowie wyjęli je z kartonów, a ja jeszcze długo dotykałam z nabożeństwem ciepłego drewna blatów, szuflad.

Pamiętam nasz kawowy stolik w Kalifornii, z którego przy pakowaniu prezentów odeszły kawałki blatu wraz z taśmą klejącą :) Dalej kładłam na nim zrobioną na szydełku serwetę, nad którą spedziłam długie godziny, wazon z kwiatami i ciepłe magdalenki na talerzyku. Pamiętam Kryzysowy Fotelik Gościnny - lekki leżak plażowy z narzuconą nań narzutką, i poduszką ku większej wygodzie. I regały... z kartonów ułożonych na boczku pod scianą, jeden przy drugim, złączonych, a jakże, klejąca taśma. Mistrzostwo świata :) Odkładałam do nich i na nie książki i myślałam, że ta tymczasowość nie będzie, nie może przecież trwać wiecznie. Cały ten czas moglismy urządzic mieszkanie inaczej, ale nie chciałam. Nie chciałam sprzętów na chwilę. Bardzo związałam się z Kalifornia, a jednak wiedziałam, że to nie ta strona świata, w której będzie mój dom. Uparcie więc było tylko to, co niezbędne. I czekałam.

Moja historia to historia ze szczęśliwym zakończeniem (a wlaściwie - początkiem). Pochwała drobnej cierpliwości. Nie wiem, skąd przez cztery lata tyle we mnie było wiary i nadziei, że zmiana nastąpi, a w moim mężu - tyle miłości, by do zmiany dążyć :) Dziś jesteśmy po właściwej stronie świata (choć nie wiem, czy w docelowym kraju) i powoli, powolutku, odkładamy wszystko - na swoje miejsce.

Tak jak dzbanek ze zdjęcia, kupiony krótko po naszym ślubie - przywędrował ze Stanów w warstwie zimowych ubrań (dzierżąc w swym łonie wielkanocny fajansik).

Najbardziej zdziwiło mnie to, że nasz kolejny dom, choć tysiące kilometrów od poprzedniego, ma taki sam zapach. Poczułam go, wracając z Polski jeszcze w październiku. Po tygodniu nieobecności przekręciłam klucz w zamku, dysponując wypoczętym nosem, i poczułam w powietrzu ten sam, ledwo wyczuwalny, ładny, ciepły zapach.

Widocznie tak pachnie nasz dom, niezależnie od tego, gdzie trzymamy kwiaty i książki :) To wszystko przecież jest drugorzędnej rangi. Byle o sprzęty odbijało się to samo dobro. A cała reszta - powoli, powolutku, choćby i najwolniej.

Nigdzie się nam już nie spieszy :) Jaka ulga!

Z uściskami - M.