Dwa lata

Zupełnie nie umiałam wyobrazić sobie jego narodzin. Tego przejścia z życia do życia. Czas miał się zatrzymać - i ruszyć.

Jak to możliwe, żeby tak wszystko zaraz umiało wskoczyć w odnośne trybiki?... Usta zaczerpną powietrza, płuca będą wiedziały, co z powietrzem zrobić... Czy to, co w moim dziecku jest mojemu dziecku niezbędne do życia, znajdzie sie bezszelestnie na z góry upatrzonych pozycjach? Czy kalejdoskopowe szkiełko z wdziękiem dołączy do szkiełka?

Na stole operacyjnym dziewczyna w białym gieźle, z luźno zaplecionym warkoczem, z paznokciami bez lakieru, z bladą kreską na palcu w miejscu obrączki. Unieruchomiona, a gotowa do skoku.

Głos "rodzi się William", a zaraz potem nade mną ślimaczek skulony w dłoniach chirurga. Zalękniony przybysz z innej planety, z wnętrza mnie.

Cały. Zdrowy.

Całuję jego czoło, mówię "cześć, synku". Wielkie, ciemne oczy wpatrują się we mnie mgliście, ale z najwyższą uwagą. Tkliwość rozsadza mi serce na milion kawałków.

Po kilku kwadransach jadę do sali, w której spotykam się z człowiekiem mojego życia, na tę chwilę zawiniętym w szpitalny rożek zdobny w myszki i serek. Syn. Mama. Nierealność tego jesiennego poranka nie pozwala ująć się w słowa.

...

Po kilku dniach szpitalnymi korytarzami wychodzimy na codzienność - ja nadal w ciążowych portkach i wciąż w niedopiętym płaszczu, zamykam pochód. Z przodu szczebiocząca, radosna, śmiejąca się mama (raptem babcia). Tata (znienacka dziadek) dobry jak chleb. I wyśrodkowane przede mną mocne, spokojne plecy mojego męża, włosy jeszcze kruczoczarne, ale z przebłyskującą siwą nitką. Tuż obok pleców płynie nad ziemią w samochodowym foteliku śpiący,  błękitny pakunek. Prezent. Dar.

...

Człowiek mojego życia w październiku skończył dwa lata.
Wracając dziś z biblioteki dla dzieci, weszliśmy do kawiarni. Usiedliśmy razem na kanapie, ja piłam kawę, William jadł croissanta. Poczytaliśmy to i tamto, pospoglądaliśmy na ludzi wokół nas.

Mój ciemnooki, rozumnooki synu, czy to w ogóle możliwe, że był czas, kiedy Ciebie nie było?

P.S. Dziękuję za Wasze komentarze i przepraszam za tak długą blogową niebytność!  Ślę Wam gorące Mikołajkowe pozdrowienia! Marchew