Wyprostowana dusza

(Odbiorca pocałunków moich ust i pracy moich rąk.)

Od jakiegoś czasu bardzo lubię prasować. A wcześniej (zupełnie nieoryginalnie) bardzo nie lubiłam. Wywodzę się w prostej linii z rodu kobiet wrogo nastawionych do żelazka - mama traktuje je jak zło konieczne, mama mamy natomiast poszła swego czasu jeszcze o krok dalej - udawała, że wcale go nie posiada. Babcia miała pewien zwyczaj, który zapuścił w mej dziecięcej pamięci mocne korzonki. Składała ona mianowicie pranie w równiusieńki stosik, stosik kładła na fotelu i... z wdziękiem sadowiła się na stosiku na jakąś godzinkę :))) 

Zostawiam Was z tym widokiem na chwilę i przechodzę już oto powoli do linii męskiej mojego rodu - bo tu, dla odmiany, sami koneserzy żelazka. Tata, odkąd sięgam pamięcią prasujący swoje koszule i spodnie z cierpliwością anioła, przy tworzeniu precyzyjnych kantów posiłkujący się swoją odwieczną różową szmatką. No i element napływowy - mój małżonek, niestrudzenie prasujący te same elementy garderoby w zaciszu własnego ogniska domowego, a różniący się od teścia tym tylko, że posługuje się szmatką w kolorze błękitnym.

Nie umiem wskazać na dzień, w którym prasowniczy gen mojego taty zdominował antyprasowniczy gen mamy. Jedno jednak jest pewne - dokonała się we mnie głęboka a niespodziewana przemiana!...

Jest wieczór, cisza. Siedzę sobie oto wygodnie przed moją szeroką deską do prasowania, w prawej dłoni dzierżę żelazko, lewą koryguję materiał. Z radia sączy się spokojna muzyka mojej młodszej młodości. Wspominam sobie to i tamto, trochę uśmiecham się do siebie, trochę z siebie. Oko zahacza o małżonka, który, ze słuchawkami w uszach, pożytkuje swoje pół godzinki dla słoninki, oglądając serial o zombie (...). Z małżonka oko przenosi się niżej, na piękną drewnianą ramę naszego łóżka, co z kolei przywodzi na myśl płyn do mebli, który nabyłam dziś z synem. Płyn ma piękny migdałowy zapach, a po jego nałożeniu blat naszego stołu stał się jedwabisty w dotyku. Włosy mojego syna, jedwabiste w dotyku, nadal pięknie pachną dzieckiem, więc wącham je codziennie i całuję tę jego gładką, pachnącą główkę raz po raz. Jeszcze mi na to pozwala... Wkrótce zostanę matką chrzestną małej - nomen omen - Róży. (Po stokroć nomen omen! Mama Róży nigdy nie przeczytała tego posta, ba, nie wie nawet o istnieniu tego bloga!). Róża rodziła się w sylwestrowy wieczór, wiedziałam o tym i byłam przy niej myślami, przeczuwając, że będę miała wielki zaszczyt zostać jej matką chrzestną. Dziś rano odebrałam w telefonie jej zdjęcie, w spodenkach aż po pachy, i naraz przypomniałam sobie Williama, tego sprzed dwóch lat, w bardzo podobnym stroju...

Tu moje myśli gładko zataczają koło. Ciepło żelazka przyjemnie grzeje ręce, wesoło bucha para. Spod moich dłoni wychodzą trzy gładkie poszewki. 

Kiedy prasuję, wraz z materiałem pod moimi palcami prostuje się moja dusza.

Mówię Wam!

M.