Przeprowadzka




Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych ? 
Ile deszczów, ile śniegów 
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań, 
ciężkich godzin w miastach wielu? 
I znów upór, żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

(Konstanty Ildefons Gałczyński)


Plącze mi się ten wiersz po głowie od kilku tygodni. 


Kilka tygodni temu zrobiłam ostatnie zdjęcia w naszym mieszkaniu w Anglii. Drobiazgom. Odłożyłam aparat, wyjęłam kartony, folię bąbelkową, taśmę klejącą. Zaczęłam zwijać nasz dom, tak, aby zmieścił się do niedużej ciężarówki.

Teraz jest już rozwinięty na nowo. Przed chwilą przyjechali do nas na dwie godzinki rodzice. Tata zrobił nam kawę, mama wyjęła z torby słoiczki z malinami, z kokardkami w kratkę. William dostał kalendarz adwentowy i zjadł na poczekaniu zaległe czekoladki, a potem liczył monety w dziadkowym porfelu. Pożegnaliśmy się bez ściśniętych serc - do zobaczenia w piątek.

Jest tak jak ma być.



Pozdrawiamy Was z Polski.
 

Komentarze

  1. ALEXLS3 grudnia 2013 18:55

    Marcheweczko! Ogromnie się cieszę, że jest tak jak zaplanowałaś.:) Doskonale pamiętam jak pisałaś o wizji Waszego domu w Polsce. A to "już"! Fantastycznie!

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy3 grudnia 2013 23:00

    Zawsze jak cos napiszesz to czytam niecierpliwie....
    Piszesz pięknie....
    Ale jak Ty znosisz takie życie na walizkach, przeprowadzki, ciągle nowy dom...,wiem, że taka praca męża, takie czasy ale ja "stacjonarna" jestem bardzo. Wiem tez, że coś za coś: podróże, zwiedzanie, nowe miejsca, nowi przyjeciele. Trzymam kciuki za Was. Gosia W.

    OdpowiedzUsuń
  3. Anonimowy4 grudnia 2013 00:50

    Kochana cieszę się ogromnie. Tak coś czułam, że to już blisko. Gorąco pozdrawiam.
    DDorota

    OdpowiedzUsuń
  4. SrebrnaAkacja4 grudnia 2013 01:13

    O boże, jesteś TU?! W Polsce? Niesamowite :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Domcia4 grudnia 2013 02:01

    :)) no to wszystkiego dobrego na "nowej drodze życia":))

    OdpowiedzUsuń
  6. monika4 grudnia 2013 02:25

    o boże jak ja sie cieszę
    jak serce mi się raduje
    jaka jestem dziwnie szczęśliwa
    marchewczeko moja wirutalna koelżanko
    jestem przeszczęśliwa bo wiem jak bardzo ty się cieszysz
    teraz to juz ... czekam na was :)

    OdpowiedzUsuń
  7. lewkonia4 grudnia 2013 07:01

    Do zobaczenia nad Wisłą?

    OdpowiedzUsuń
  8. truskawka11 grudnia 2013 01:03

    Witamy zatem u siebie:)

    OdpowiedzUsuń
  9. Marchewka Dracoolina18 grudnia 2013 12:56

    Dziękuję Wam, moje drogie, za te ciepłe powitalne słowa! Gosiu W., ja kiedyś też byłam stacjonarna! Nigdy nie wiemy, co nam życie przyniesie :) Serdeczności dla wszystkich.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Zacznijmy od róż

Obraz
To był beżowy, rozpinany sweter w pąsowe róże. Właścicielka swetra, śliczna, delikatna, niebieskooka naturalna blondynka, pewna siebie, nieodmiennie zadbana i odprasowana, z paznokciami, pierścionkiem zaręczynowym i dyskretnym makijażem, studiowała na moim roku, w równoległej grupie. Usadowiona na ławce przed aulą jadłam kanapkę, a oddając się tej miłej czynności gastronomicznej dumałam nad urodą pąsowego swetra, własną (podówczas) niechęcią do żelazka oraz wstawania wcześniej niż 40 minut przed odjazdem autobusu wiodącego mnie na dworzec. Nie polubiłybyśmy się, zadecydowałam. Miało być inaczej. Jak film migają mi przed oczami chwile... Naszych pierwszych rozmów nie pamiętam. Pamiętam już za to jej kilkudniowe wesele. Wspólne wyjazdy paczką wspólnych znajomych. Sylwester "Lata 80-te", siedzimy na schodach w przerwie między tańcami, ona z włosami w palemkę, ja w bijących po oczach turkusach. Urodzinowe Dracool Party z mym świeżo poznanym przyszłym małżonkiem, on w roli Dracool...
Czytaj więcej