Mammmuuusia

Tak zwraca się do mnie mój syn, zawsze "mamusia",  wyłącznie "mamusia", a właściwie "mammmuuusia", z namaszczeniem, tkliwie.

Syn przemówił na dobre. O słodki czasie! Jak ja czekałam!!!

Niespełna rok temu w akcie desperacji chwyciłam synowy tamburynek, otworzyłam pierwszą lepszą książeczkę z obrazkami, i wystukałam na tamburynku słowo JA-GO-DY. Dotychczas dziecię moje powtarzało jedynie te same sylaby. Jednojęzyczni rówieśnicy śmigali słowami na prawo i lewo, a my wciąż mama, tata, baba, pa pa, poo poo, kwa kwa. I tak pewnego dnia wczesnowiosennego pomyślałam sobie - może tamburynek to jest to, jest wyraźnie oddzielający sylaby rytm na zachętę (dajcie no tylko temu chłopcu rytm i muzykę!), spróbujmy. No i się udało, co pamiętam jak przez mgłę, bo popłakałam się przy tym całkiem nieadekwatnie do sytuacji.

Obecnie pławię się w morzu zdań produkowanych licznie przez Williama, okąglutkich zdań polskich i angielskich, do wyboru. I zdań takich mieszanych-kombinowanych, najsłodszych, też  - "Idziemy do się bawić" jako "We're going to play". Nie zdziwiło nas to, że początkowo dominował język polski, wszak dziecię nasze większość czasu spędza jednak z matką (o, przepraszam, z mammuuusią!). Co nas zdziwiło to to, że po przeprowadzce z Anglii do Polski William rozsmakował się w mówieniu po angielsku. Najpierw były dwa, trzy miesiące "How does tatuś saaaay?", dziesiątki, co ja mówię, setki razy dziennie. Taki nasz odpowiednik "A dlaczego"? Pytał po przebudzeniu, pytał przed snem, pytał doskonale znając odpowiedź. Stało się dla nas jasne, jaką ma doskonałą świadomość obu języków, ich odrębności. Czasem czytamy coś w jednym języku i William instynktownie, jakby nieświadomie tłumaczy słowa i zwroty drugiemu rodzicowi w jego języku. Przejmujące doświadczenie dla mnie jako dla matki (... mammmuuusi...) i jako, jak by na to nie spojrzeć, filologa angielskiego.

Chwilowo największe zainteresowania naszego syna to: alfabet, cyfry i figury geometryczne, a także kolory i żaby! (miłuje też nadal Krecika, choć uczucie to jest dziś nieco mniej intensywne). W kwestii alfabetu - pasją mojego trzylatka jest literowanie słów, dla fantazji raz po polsku, a raz po angielsku (nie wiem, jak angielskie "e" czytane jako "i" nie miesza mu się z polskim"e" i "i", ale nie miesza się). I nie było wbrew pozorom tak, że to my, rodzice, mieliśmy ambitny plan wpoić potomkowi alfabet w młodym wieku - już na długo przed swoimi trzecimi urodzinami William chodził za nami jak cień z książeczkami w ręku i żebrał o zaznajomienie go ze wskazywanymi paluszkiem literami. Mamy już za sobą pierwsze przeczytane samodzielnie słowa - pierwsze było, a jakże, "mama".

W kwestii cyfr - o, to jest wielka miłość. Liczy swobodnie do stu i dalej, poznał mechanizm tej sztuki, więc jedzie, proszę Państwa, z koksem. I fikuśnie do przodu i do tyłu, w obydwu językach, jak kto prosi. Czyta liczby bez problemu, ostatnio zafrapowało go "jeden zero zero zero", więc się rozwijamy. Pełnia szczęścia? Dyktowanie nam liczb, które rodzic zapisuje w różnych kolorach i które to liczby rzeczony rodzic otacza figurami geometrycznymi zgodnie z żądaniem syna ("trzydzieści siedem w trójkącie", "trzydzieści osiem w rombie" ... ). Zainteresował się ostatnio znakami "plus", "minus" i "równa się" (magnesy z soczków jeszcze z Anglii), więc już się domyślam, jaki temat będzie na tapecie tej wiosny. Czy jesteśmy zdziwieni? Tak, jesteśmy! Jesteśmy!

W kwestii żab - o tej miłości wie cała rodzina i wszyscy znajomi. Gadżety z żabą, to jest to, nie masz jak wesoła, przyjazna żabia gębusia. Żaby z ciastoliny, w różnych kolorach, spozierają na nas z wszystkich kątów, bo William bawi się nimi, wyprowadza je na spacery, i nie pozwala na zniszczenie którejkolwiek nowoulepionej sztuki (a lepić nowe trzeba).

I to, co zachwyca mnie najbardziej - okrzyk "siedem!" gdy spojrzy na wygiętą słomkę , "X!" gdy splecie prysznicowego węża w wannie, "prostokąt!" na widok wykafelkowanego parapetu w sklepie mięsnym. A kilka dni temu bawiliśmy się jego Tinker Toys, połączyłam dwa plastikowe kółka wygiętym w dół plastikowym pałąkiem. Od razu TO! zobaczyłam. Wołam, "William, co to?". Na co William, bez mrugnięcia okiem - "zielona żabka".

Mój syn!


Gorąco Was pozdrawiam -
Wasza M.