Jeżeli porcelana...

W uwitym przez siebie gnieździe, w Sopocie, na angielskiej kanapie, William studiuje mapę Stanów

 

Jeżeli porcelana to wyłącznie taka
Której nie żal pod butem tragarza lub gąsienicą czołgu,
Jeżeli fotel, to niezbyt wygodny, tak aby
Nie było przykro podnieść się i odejść;
Jeżeli odzież, to tyle, ile można unieść w walizce,
Jeżeli książki, to te, które można unieść w pamięci,
Jeżeli plany, to takie, by można o nich zapomnieć
gdy nadejdzie czas następnej przeprowadzki
na inną ulicę, kontynent, etap dziejowy
lub świat

Kto ci powiedział, że wolno się przyzwyczajać?
Kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze?
Czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy
w świecie
czuł się jak u siebie w domu?

Stanisław Barańczak


Bardzo, bardzo osobiście odebrałam ten wiersz Barańczaka, gdy tak na niego natrafiłam dziś przy regale. Przeprowadzamy się. W okolice Seattle. Piszę - "w okolice" ponieważ nie wiem jeszcze dokładnie, gdzie. Na pierwsze dwa miesiące z hakiem dostaniemy w użytkowanie urządzone mieszkanie, za które zapłaci praca męża. W tym czasie ocenimy, gdzie chcemy wynająć mieszkanie (domek? pewnie domek) już sami. W Seattle - tak się złożyło - nigdy nie byłam. No to będę, już niedługo, a w mieście Bellevue, a może Redmond, będę nawet gotowała obiady. I robiła pranie, i czytała synkowi książki przed snem.

Kto by pomyślał? Powrotu do Stanów nie mieliśmy w planach - ani ja, ani mąż. Przeprowadzając się do Europy byliśmy pewni, że to w jedną stronę. Czy do tych Stanów to na długo? Nie wiemy.

Tym razem jestem w lepszej sytuacji od pana Barańczaka. Praca zapewnia mężowi kontener morski, dorzuca kontener lotniczy. Tak więc co tylko zechcę, podąży za nami. Obiady w USA dalej będziemy jeść z porcelany Karolina Castel. Powinna przetrwać -  panowie, którzy przyjadą do nas pierwszego lipca sami ją zapakują, ponoć porządnie, a później, na miejscu, inni panowie - rozpakują. A jeśli taka będzie moja wola, to i załadują ją całą prosto do amerykańskich kuchennych szafek. Jeśli odwrócę głowę, gdy pierwszy talerz będzie znikał w folii bąbelkowej, to czy zakręci mi się w głowie, gdy zobaczę ten sam porządek kuchennego świata w nowym miejscu?...

Z książkami też mam łatwiej. Korzystając z kontenerowych dobrodziejstw zamawiam więcej i więcej książek, dla siebie i dla syna. W zeszłym tygodniu składowałam wszystko to, co przychodziło, pod jedną ścianą, w stosach. Przemknęło mi przez głowę pytanie o wytrzymałość stropu. Dziesiątki książek dołączą w tym tygodniu. Wiem, czym była przeprowadzka z jedną walizką. Tym razem jestem szczęściarą.

Tylko te ostatnie linijki, te ostatnie niepokojące linijki.

Nad tym czuciem się jak u siebie w domu będę pracować - zawsze to łatwiej, gdy będą nas otaczać znajome sprzęty. A w Polsce -

- uwaga, uwaga -

a w Polsce chcemy zbudować na naszej działce niewielki dom.
I dlatego nie wszystko, co mamy, popłynie za nami do Stanów. Część zostanie, i będzie nas wypatrywać - przed Bożym Narodzeniem, Wielkanocą i latem.
Bombki i zające zostają. Fotel, wygodny, zostaje, zaczeka.

Ja biorę, co przynosi życie. Wiatr niesie nas dziś do stanu Waszyngton, to płynę z wiatrem (dziękuję Ci, Dorotko, za ten wiatr). Był nawet, kiedyś, taki post.

Kłaniam się Wam i zmykam! Czy macie, Moje Drogie, jakieś propozyce książek dla Williama na tę emigrację? Nagromadziłam ich już naprawdę dużo, ale inspiracji nigdy dość.