Gołębie

William, Papa i Toby



Kilka ostatnich dni spędziliśmy w Oklahomie. To w Oklahomie urodził się mój mąż, tam mieszka jego mama i brat oraz dalsza rodzina. To tam zjeżdżamy się wszyscy raz na jakiś czas, żeby pobyć razem. Pobyć razem, czyli zjeść ciasto z pekanami i samosy mamy, czasem jedno po drugim. Pograć w Scrabble (jedząc ciasto z pekanami i samosy), gdzie pod koniec przechodzi nawet "yir" jako "year" (moja ulubiona faza rozgrywek). A są i tacy, palcem wytykać nie będę, co forsują uprawomocnienie słów "oi" i "yo".

Mój mąż ma siostrę oraz dwóch braci, w tym brata bliźniaka. Nikt z rodzeństwa mojego męża nie ma dzieci. Jest tylko nasz William. Oj, jak ten rodzynek ma tam dobrze. 

Stałym punktem naszych pobytów w Oklahomie jest wizyta u Nany i Papy. Łączą nas z nimi zawiłe więzi. Mówiąc najkrócej, jak się da - Nana i Papa to dziadkowie Wujka Craiga. Wujek Craig to partner siostry mojego męża, pieszczotliwie zwanej Ciocią Bebą. Ciocia Beba i Wujek Craig, razem od grubo ponad 20 lat. Szaleńcy, co to potrafią jechać autem 3 dni, żeby zobaczyć Williama. W aucie mają zawsze gitary i feerię innych instrumentów. Do czego wrócimy za chwilę.

Nana i Papa są małżeństwem od niespełna 74 lat. Tak, tak, dobrze czytacie, Kochani - 74. Od początku małżeństwa mieszkają w swoim maleńkim domku w Oklahoma City, takim z gankiem i siatkowymi drzwiami, i z garażem przerobionym na sypialnię. Nana ma zawsze idealnie ułożone włosy, zawsze. Na ścianach mnożą się zdjęcia i pamiątki rodzinne - Nana i Papa mają dużo dzieci i wnuków. Na lodówce przypięty magnesami wisi rysunek Williama.

Wczoraj Nana opowiadała mi o tym, jak to karmi ziarnem ptaki przed swoim domem. Przez wiele lat przylatywała do nich ta sama para gołębi, od pewnego czasu przylatuje już tylko jeden.

Ta historia, opowiedziana w tym domu, w tej kuchni, mocno chwyciła mnie za serce.

Zostawiam Wam z piosenką Cioci Beby i Wujka Craiga, z Naną, Papą i ich domkiem w Oklahomie:

Book of Love

Wasza M.

Komentarze

  1. Izabell18 lutego 2016 01:04

    Witam.piekna piosenka i piekna opowiesc.tyle lat razem.rozczulajace.pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. Domcia25 lutego 2016 23:46

    zasłuchałam się w tej piosence, klimat niesamowity.

    a co do gołebi... no cóż, życie ulotne i nie trwa wiecznie.
    ja pracuje w domu starców, gdzie co jakiś czas żegnamy się na zwawsze z kolejną babcią lub dziadkiem. oswajam się z myślą, że pewnego dnia...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Przepraszam za spóźnienie

Obraz
  Przepraszam za spóźnienie. Za nie-pisanie, za nie-obecność - przepraszam. W przypływie przepływu myśli przez palce, na fali wzruszenia możnością pisania (o czym później) - piszę.  W najzwyklejszą niedzielną noc, w raptownym lutym - w czasie kradzionym, czyli jedynym, jaki jest - jestem.  Rety, jak się cieszę!  
Czytaj więcej