Co u nas słychać

Panowie podczas wyprawy nad wodospad (pańcia ciężarna oczywiście też się wybrała)

Moje Miłe!
No rzeczywiście macie rację - czas najwyższy coś napisać, bo już prawie zapomniałam hasła.
To będzie groch z kapustą, przygotujcie się!

Zaległam oto z laptopem w dzisiaj nabytej, świeżo wypranej pościeli z Ikei w łączkę (niech żyją suszarki bębnowe). Mamy na stanie komplety białej pościeli z grubaśnej bawełny, jeszcze poangielskie, ale one wygladają dobrze tylko lekko wykrochmalone i pięknie wyprasowane. W Polsce oddawałam po staroświecku do magla. Tu z braku magla - i czasu w zaciszu domowym - spaliśmy w takiej prosto z suszarki. No, serce się krajało, gdym widziała te poszargane angielskie damy. Zatem dziś przy okazji wizyty w Ikei stawiłam czoła faktom i zanabyłam pościele mniej wymagające. I weselsze takie. Takie na ten sezon życia.

No co my mogliśmy wymyślić w tak zwanym międzyczasie? Naturalnie, że kolejną przeprowadzkę! W ósmym miesiącu ciąży, a jak! Tyle że dla odmiany blisko, 15 minut samochodem od poprzedniego domu. Powiem Wam, że bardzo go nie lubiłam. Od początku. Nie miałam już czasu na wybrzydzanie, bo transportem dopłynęły nasze graty i trzeba się było decydować, i to wydawało się najrozsądniejsze lokum. Oswoiłam tamten dom, ale nie polubiłam nigdy. Salon z kuchnią od północy - niech to przemówi samo za siebie. Pająki czarne a grubaśne w sezonie, bo dom zaraz pod gęstym lasem. Co tu będę dużo pisać... czekałam aż skończy się ten rok umowy najmu. Bawiąc latem w Polsce, dojrzałam w ogłoszeniu nasz obecny dom i od razu wiedziałam, że mój ci on być musi. Małżonek mój wrócił do Stanów 3 tygodnie wcześniej i obarczon został zadaniem umówienia się z właścicielem. Coś tam mówił przez telefon, że nie chce mu się znowu przeprowadzać, ale jeszcze tego samego dnia wysłał maila i zadzwonił. Udało się umówić wizytę w dzień mojego przylotu z Polski. Zostawiłam w domu śpiącego syna zewnętrznego z moim bratem - bo przyleciał ze mną na wakacje brat - a wraz z mężem i synem wewnętrznym (tak, noszę w brzuchu drugiego syna!) udałam się na rekonesans. I pokochałam ten dom. Jest nowiutki, czyściutki, idealny, a salon ma od południa! Z przodu sąsiedzi, chodniczki, kwiatki, a z tyłu niezakłócony widok na staw i drzewa, w przyjemnym oddaleniu. I takie drobiazgi jak piękna niebieska hortensja przed domem i włoskie, ręcznie robione na wymiar lniane zasłonki z mereżką i białym haftem - właściciel, niejaki Marco, pedant i czyścioszek, za co mu chwała, jest Włochem, i wyprowadził się oto do Kalifornii wiedzony miłością.
Także - dom.

Ten dom to była miłość od pierwszego wejrzenia

Przeprowadzka pochłonęła trochę naszej energii, większość kartonów popakowałam samotrzeć, z wydatną pomocą syna (zewnętrznego), gdy Pratap bawił w robocie. Polskie skorupy przewiozłam własnoręcznie, robiąc z nimi łącznie cztery kursy (jechały z nimi jeszcze rozliczne poduchy, lampy, kosze, kołdry i narzuty). Pratap, po robocie, zajmował się donicami, roślinami, ramami i lustrami, czyli sprzętem ciężkim. I pewnej pięknej środy nasze meble i kartony elegancko przeprowadziła firma, Pratap zajął się sprzątaniem starego lokum, zagipsowywaniem dziur po wisiadłach wszelakich, jakie byłam uprzejma zainstalować na ścianach, i malowaniem bez mała połowy domu (z uwagi na te dziury). A my z Williamem zajęliśmy się sympatycznym, metodycznym rozładunkiem naszego mienia. Syn wewnętrzny był uprzejmy wykazywać w tym czasie daleko idące zrozumienie.

Się pomaga matce to się pozuje do zdjęcia

No właśnie - mój drugi syn. Myszka mój. Mówię Wam, na USG w 3D, jakie strzelono nam w Polsce, taki piękny jest, że hej! Całkiem inny na buzi niż William, a równie w moich oczach piękny, no, fenomen. Wielce cierpliwy dla matki, która z tyłkiem nie usiedzi, choć za tydzień wejdzie w dziewiąty miesiąc ciąży. Tylko tam sobie podryguje w środku, zwłaszcza wieczorem i rano. I kiedy czytam Williamowi książki (zaprawdę od razu daje o sobie znać), i kiedy rozmawiam przez telefon czy na skypie z moją mamą. Kupiliśmy w piątek z Williamem pieluchy i płyn do prania, będziemy szaleć z praniem mini przyodziewku - może w tym tygodniu, bo zapowiada się deszcz non stop (pierwsza taka fala deszczu od wiosny). Jeszcze tylko imię dla naszego motylka musimy z Pratapem wymyślić - Pratap wrócił wczoraj z tygodniowej delegacji do Szanghaju (na tak długo z roboty jeszcze nigdy nigdzie nie leciał) to akurat pięknie się składa. Wczoraj wrócił, a dziś go małżonka przegoniła po Ikei, życie, samo życie. Za to będzie dwumetrowe biurko do nauki polskiego (William rozpoczął naukę w pierwszej klasie w ramach Libratusa) i regały na zabawki, bo mamy tu jeden taki duży, widny, otwarty pokój na piętrze, który aż się prosił.

A z życia codziennego - Willik chodzi do szkoły, zgodnie z amerykańskim kalendarzem do zerówki (bo chłop z paźdzernika, a tu trzeba ukończyć ileś lat przed pierwszym września). Jestem bardzo zadowolona i spokojna, bo jeszcze jest w tej samej klasie w swoim Montessori co w zeszłym roku, pani ta sama, większość dzieci. William w znanym sobie środowisku uczy się mnożenia, etapów rozwoju dyni i hiszpańskiego (nie chcieliśmy mieszać mu w głowie trzecim językiem, ale on sobie ten hiszpański umiłował - na razie udajemy, że tego nie widzimy). Zaczyna zabiegać o bezpośredni kontakt z koleżankami i kolegami. Po zajęciach (czyli raptem o dwunastej), jeździmy a to na terapię, a to do logopedy. Trafił nam się cudowny pan terapeuta, jak ślepym kurom ziarno. Bystry taki, z pomysłem. William uczy się nazywać swoje emocje, kontrolować je, super rzecz, ja też się tego przy okazji uczę w odniesieniu do siebie. Potem mamy czas dla siebie, na parki i place zabaw, na dzieci. I na tę domową prozę, gotowanie, sprzątanie, te sprawy, gdzieś tam w tym wszystkim razem.

W Polsce natomiast budujemy dom. Na tej działce budowlanej w moim rodzinnym mieście, o której może jeszcze któraś z Was pamięta. Zdecydowaliśmy, że zbudujemy na tej działce dom, na wakacje, na święta. Jesteśmy tam latem tygodniami i chciałam, żeby rodzice byli w tym czasie z nami, i żeby było nam wszystkim razem wygodnie. No i jest - dom, już wianek na więźbie dachowej zawisł. Plan jest taki, żeby latem przyszłego roku odbyły się w tej chałupie chrzciny. Przede mną jeszcze kupa decyzji wnętrzarskich, będzie się działo! Podczas tego pobytu latem wybraliśmy różne rzeczy, drewno na podłogi, kolor okien, to, co trzeba zobaczyć, pomacać. Było - a jakże mogło być - intensywnie.

Rzeczony dom w Polsce - w "drzwiach", w niebieskiej koszuli, mój tata, czyli pan kierownik tego przedsięwzięcia

Zostawiam Was z tymi wieściami i z garścią zdjęć z telefonu - i ściskam Wam gorąco. Dziękuję, że jesteście -
Wasza M.