Przepraszam za spóźnienie

 


Przepraszam za spóźnienie. Za nie-pisanie, za nie-obecność - przepraszam.

W przypływie przepływu myśli przez palce, na fali wzruszenia możnością pisania (o czym później) - piszę. 

W najzwyklejszą niedzielną noc, w raptownym lutym - w czasie kradzionym, czyli jedynym, jaki jest - jestem. 

Rety, jak się cieszę!

 

Komentarze

  1. lewkonia7 lutego 2022 15:31

    I ja się cieszę. Bardzo! Sama przygnieciona ogromem ludzkiej biedy wokół i jakąś nieokreśloną trwogą poczułam bezsens własnej "twórczości". Real nie daje ani chwili beztroski. Nawet sny coraz bardziej męczące, jeśli da się w ogóle zasnąć. Chyba nigdy w życiu nie byłam ani w procencie taką pesymistką. A u was jak? Słonko? Zdrówko? Dobre myśli?

    OdpowiedzUsuń
  2. Marchewka Dracoolina8 lutego 2022 01:47

    Lewkoniku, myślałam o Tobie! Zobaczmy się tej jesieni, dobrze? Wracam, z synami, z tułaczki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. lewkonia15 lutego 2022 09:30

      Dałaś mi teraz do myślenia. Ja tu jestem i się nigdzie nie ruszam, bez względu na porę roku będę wypatrywać!

      Usuń
  3. Kasia12 lutego 2022 13:32

    Melduję się, że też jestem:)pozdrowienia

    OdpowiedzUsuń
  4. Magda12 marca 2022 00:49

    Ja też jestem i czekam na więcej...

    OdpowiedzUsuń
  5. Unknown2 kwietnia 2022 05:07

    Jak pięknie myśleć o Tobie, i tak zajrzeć i wiedzieć że jesteś....czekam na wszystkie twoje słowa..

    OdpowiedzUsuń
  6. Anonimowy23 lipca 2022 12:51

    I ja jestem

    OdpowiedzUsuń
  7. Domcia9 marca 2023 10:14

    ja tez jestem

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Zacznijmy od róż

Obraz
To był beżowy, rozpinany sweter w pąsowe róże. Właścicielka swetra, śliczna, delikatna, niebieskooka naturalna blondynka, pewna siebie, nieodmiennie zadbana i odprasowana, z paznokciami, pierścionkiem zaręczynowym i dyskretnym makijażem, studiowała na moim roku, w równoległej grupie. Usadowiona na ławce przed aulą jadłam kanapkę, a oddając się tej miłej czynności gastronomicznej dumałam nad urodą pąsowego swetra, własną (podówczas) niechęcią do żelazka oraz wstawania wcześniej niż 40 minut przed odjazdem autobusu wiodącego mnie na dworzec. Nie polubiłybyśmy się, zadecydowałam. Miało być inaczej. Jak film migają mi przed oczami chwile... Naszych pierwszych rozmów nie pamiętam. Pamiętam już za to jej kilkudniowe wesele. Wspólne wyjazdy paczką wspólnych znajomych. Sylwester "Lata 80-te", siedzimy na schodach w przerwie między tańcami, ona z włosami w palemkę, ja w bijących po oczach turkusach. Urodzinowe Dracool Party z mym świeżo poznanym przyszłym małżonkiem, on w roli Dracool...
Czytaj więcej