"śmierć nie będzie ważna tak jak to spotkanie"

... i z tego samego wiersza księdza Jana Twardowskiego:


Robiąc porządki, wróciłam dziś po nitce do kłębka...
W nocy, po drodze do toalety, chciałam zmniejszyć ogrzewanie - a sięgając do pokrętła, strąciłam sobie na palec u nogi żelazko (całe szczęście zimne). Bolało jak diabli, pobolewa nadal, pewnym pocieszeniem jest jednak to, że dzięki szybkiej interwencji małżonka (lód) palec specjalnie nie spuchł i nawet dalej ludzko wygląda. Tak czy inaczej jestem dziś mało mobilna. Postanowiłam zatem wykorzystać ten rzadki, niemobilny stan, i zabrałam się za szafkę z dokumentami (o zgrozo).

Organizując nasze dokumenty, natrafiłam na pamiątki mojego męża sprzed naszego ślubu - mój mąż z natury nie chomikuje niczego (miałybyście widzieć jego biurko w pracy! ma na nim: komputer, telefon, notes, długopis i chusteczki - i więcej nic), a jednak zachomikował, co zachomikować się dało. Znalazłam masę kopert "bąbelkowych" zaadresowanych do niego przeze mnie, znalazłam kartki, rysunki, liściki. No i bilety na samolot, z datami co dwa miesiące - tylko jakimś cudem w tamtym okresie małżonek mój nie zbankrutował na tych biletach, no i na rachunkach za telefon - cztery godziny dziennie, codziennie (wiem, bo mój bezprzewodowy telefon po czterech godzinach się rozładowywał).

Znalazłam też drobiazg najważniejszy: prawą, wąską część biletu na samolot, z 8. września 2005 roku. Był to bilet na ostatnią część podróży ze Stanów do Polski. Mój mąż leciał tego dnia wraz ze swoim kolegą - kolega leciał, bo miał w Polsce dziewczynę (dziś ta dziewczyna jest jego żoną), mój mąż natomiast leciał turystycznie.
9. września 2005 roku był pięknym , letnim jeszcze, studencko-wakacyjnym, słonecznym dniem. Był takim dniem, jaki żal jest spędzać w autokarze, a jednak miałam tego dnia w ręku bilet i ja - na autokar do Niemiec, odjeżdżający z dworca o godzinie 16.30.
Tak się również składa, że 9. września przypadają urodziny mojej koleżanki - o godzinie 14.00 zatem wybrałam się do kwiaciarni, żeby kupić dla niej urodzinowy bukiecik. O godzinie 14.30, bogatsza o bukiecik, byłam już w domu i pakowałam się na wyjazd.
Kiedy obchodząca urodziny koleżanka zadzwoniła do domofonu, zeszłam, żeby złożyć jej życzenia - koleżanka, jak się już pewnie domyślacie, była w towarzystwie swojego chłopaka i naszego turysty :) I właśnie tak, słonecznego, 9. września o godzinie 14.30, przed własną klatką schodową, dzierżąc w dłoni naręcze fioletowych kwiatków - poznałam mojego męża.
Powiem więcej: kiedy o godzinie 15.30, po spacerze i lodach, podaliśmy sobie dłonie na pożegnanie, mój przyszły mąż powziął już był w sercu decyzję o ożenku ze mną. A gdyby wówczas mi to oznajmił (czego rzecz jasna nie zrobił), zapewne bym się zgodziła, wbrew wszelkiej logice.

Od chwili, gdy z nogą obłożoną lodem znalazłam dziś ten bilet (a mieliśmy wtedy godzinę 12.30), myślę o tym, jak mój mąż trzymał go kiedyś w dłoni, nie wiedząc, że za mniej niż 24 godziny się spotkamy.
Nie wiedząc jeszcze nic a nic, że "śmierć nie będzie ważna tak jak to spotkanie".

Pozdrawiam Was serdecznie, drogie czytelniczki, jeszcze adwentowo. Miałam dziś piec ciasteczka (pierniczki już leżakują), ale z tą nogą to czy ja wiem... Chyba że na siedząco :) M.