Nie ma jak u mamy

Moje drogie, od tygodnia jestem w Polsce - i jeszcze dwa tygodnie przede mną! Przyleciałam w ubiegłą środę wieczorem, krótko zanim zaczęły się problemy z wulkanicznym pyłem. Miałam wielkie szczęście!

Leciałam tym razem sama, bo mąż oszczędza urlop na jesień, na narodziny naszej kaczuszki. Nie lubię wyjeżdżać bez tego męża mojego, ale co było robić... Pani ginekolog oceniła, że nie ma w moim przypadku żadnych przeciwwskazań do lotu, ja sama czułam się dobrze, więc wyruszyłam z maleństwem w brzuchu na jego dziewiczy transatlantycki lot:) I wiecie co? Mdłości w samolocie nie miałam wcale i w ogóle lot zniosłam lepiej niż zazwyczaj. Jest to może zasługa prowiantu, jaki sobie przygotowałam, spożywałam własne kanapeczki, winogrona, jabłuszka, banany, mając pod głową własną mięciutką poduszkę, nigdy dotąd nie zaprzątałam sobie głowy takimi udogodnieniami podróży. Może to też być zasługa tego, że wypiłam podczas tych wielu godzin w powietrzu niebotyczne ilości wody, może tego, że "przepisowo" chodziłam w kółko co 2 godziny, a może tego, że miałam pod spodniami wybitnie twarzowe rajstopki ciążowe poprawiające krążenie. A może wreszcie i tego, że, jak stwierdził mój tata, we dwójkę zawsze podróżuje się raźniej, a moja mała osóbka stale jest ze mną :) Tak czy inaczej, szczęśliwie zaleciałam na miejsce, gdzie zostałam po raz pierwszy przytulona przez rodziców i brata jako przyszła mama - i gdzie w trybie pilnym zostałam nakarmiona maminym rosołkiem i rogalikami.

I tak wygrzewam się od tygodnia w rodzinnym ciepełku, jem sobie obiadki, które gotuje mi mama, śpię w łóżku, które ścieli mi tata, wczasy, miłe moje, wczasy po prostu! Przytulam się do mamy i jesteśmy wtedy jak takie lalki matrioszki, mama jako zewnętrzna matrioszka, potem ja, a w środku mnie nasza matrioszka najmniejsza :)

I tylu bliskich, z którymi można dzielić się swoim szczęściem, i rodzinne dzieci, które mnie głaszczą po brzuchu i czekają na "dzidźkę", i mój siedemnastoletni brat, dla którego moja ciąża jest obecnie tematem numer jeden :) Bardzo się cieszę tym przyjazdem, tym całym dobrem wokół.

Wczoraj byłam u ginekologa tu na miejscu, żeby sprawdzić, czy wszystko po podróży aby na pewno jest dobrze, no i jest. Zobaczyłyśmy sobie z mamą maleństwo na USG i ono tak urosło od tego pierwszego USG, na jakim byliśmy z mężem. Ma takie prawdziwe rączki już i nóżki, i paluszki, i takie jest ruchliwe bardzo! My z mamą możemy przysiąc, a i lekarz się z nami zgodził - wczoraj moje dziecko w brzuchu tańczyło :)

Mama zadzwoniła przed chwilą z pracy, że sobie o mnie myśli, i że weźmie pół dnia urlopu, pójdziemy do naszej pani kosmetyczki i do kawiarni na ciastka :) A ja akurat myślałam o tym samym... Ot, taka nasza nieodcięta pępowina...

A na zdjęciu - skarpetki dla maleństwa, z którymi rodzice przyjechali na lotnisko. Zrobiłam im szybkie zdjęcie na kanapie - tej co to tata ją rozkłada dla mnie do spania :) Pozdrawiam Was gorąco z tego mojego uzdrowiska! M.