Jedyny taki motyl

Kiedy to się stało, szłam na zakupy, okrężną drogą, zieloną alejką. W aranżacji, której sama lepiej bym nie wymyśliła, w majowym słońcu, wśród śpiewu ptaków, poczułam coś, czego nie czułam nigdy przedtem. Delikatne zafalowanie, otarcie motyla; przelotne, minęło tak szybko jak się pojawiło. Przystanęłam i wpatrzyłam się w swój rosnący brzuch, na nowo odkrywając jego obecność. Myśl o tym, że właśnie po raz pierwszy poczułam swoje dziecko, była jak błyskawica, mimo że się tego jeszcze zupełnie nie spodziewałam - był dopiero początek 17-tego tygodnia, a to moja pierwsza ciąża.

Zaczęłam iść dalej, motylek pojawił się znowu. Przystanęłam, zniknął. I tak jeszcze raz. Niewypowiedzianie piękne uczucie. Dokładnie tydzień temu, 26 maja, w Dzień Matki. Laurka od mojego maleńkiego, ukrytego pod siedmioma skórami dziecka :)

Od tego czasu muśnięcia mojego motylka przybrały nieco na sile, są dłuższe i częstsze. Muśnięcia motyla, określenie tyle poetycznie wybujałe, co wyjątkowo trafne. I jeszcze odczuwam to tak, jakby ktoś łaskotał mnie od środka. Czekam na te chwile codziennie z wieeelką niecierpliwością!

W poniedziałek mój małżonek miał dzień wolny, pojechaliśmy więc sobie z kanapkami na przejażdżkę nad ocean (do oceanu mamy całkiem blisko, dobre pół godziny jazdy samochodem). Nasza sroczka przebudziła się w trasie na moment, ale już od 13ej aż do następnego, wczorajszego ranka nie czułam jej nic a nic. Ja wiem, że na tym etapie ruchy są jeszcze bardzo nieregularne, ale co ja na to poradzę, że czekałam jak pies. Ojciec dziecka przemawiał do niego zachęcająco, ja spożyłam pączka (pierwszego od pamiętnych pierwszych tygodni ciąży) w celu łagodnego pobudzenia glukozowego, nic. W południe w akcie desperacji przemówiłam dziecku do sumienia, że dręczy matkę brakiem komunikacji, co wyraźnie wzięło sobie do serca, bo jak mnie zaczęło łaskotać tak z przerwami łaskotało zapamiętale aż do 20ej. I dziś już znowu łaskocze od rana aż miło, teraz też, kiedy Wam o tym piszę. A ja się cieszę jak gwizdek, wiem, że już wkrótce poobijane będę miała żebra i wątrobę, ale ja przyjmę z radością każde dobrodziejstwo inwentarza. To w końcu jedyny sposób, żeby mój kangurek przesłał mi SMSa, że u niego wszystko dobrze!



Posta ilustruję zdjęciami znad oceanu, nie z ostatniej, poniedziałkowej wyprawy, ale z analogicznej wcześniejszej :) Te melancholijne, puste plaże, te wielkie przestrzenie, ten bezkres nieba i szum oceanu. Można tam siedzieć sobie z brzuszkowym pakunkiem i jeść jabłko, gapiąc się w wielki błękit - co też uczyniłam.

A teraz już macham do Was ręką, dziewczyny, macha do Was również kaczątko swoją motylą nóżką :) Do usłyszenia! M.