"Więc to ona, ta jedyna, co go sobie nie wybrała gotowego, zupełnego."

Część niedziel lubimy z mężem spędzać na zielonej trawce. Mamy taką niedaleko od domu, można dojść spacerkiem w 20 minut, jest trawa, są kwiaty, drzewa, jest woda i deptak. Lubimy leżeć sobie na kocu w cieniu wierzby, czytać, mąż czasem zasypia, patrzę sobie, jak wierzbowe cienie migają mu po twarzy :) I jest pięknie, zwyczajnie i po prostu! Nigdzie się człowiek nie spieszy, niczego nie musi załatwiać, o niczym myśleć, wyjmie sobie człowiek z torby brzoskwinię i ją sobie człowiek zje :) Można leżeć do góry brzuchem (a raczej, ostatnio - na boczku) i po raz dziesiąty czytać tę samą książkę pani Musierowicz. I po raz dziesiąty śmiać się jak głupek, czytając ten sam fragment :)

Załączam dziś zdjęcie własnej persony z wczorajszego, niedzielnego wypadu. Niech blogowe ciocie wiedzą, jaki brzuszek pozdrawiają! Oto i on, w całej okazałości! Synek bardzo był akurat ruchliwy, tez tak chyba lubi sobie pobyć na powietrzu, a ja robiłam dla niego na szydełku kocyk.

Wiecie, myślę sobie ostatnio o tych wszystkich książkach, wierszach, które znam, a które mówią o więzi syna z matką. Pierwsze przychodzi mi do głowy "Spotkanie z matką" Gałczyńskiego, a zaraz potem - "Urodzony" Szymborskiej. Jeśli "Urodzonego" nie znacie, oto i on:

Więc to jest jego matka.
Ta mała kobieta.
Szarooka sprawczyni.

Łódka, w której przed laty
przypłynął do brzegu.

To z niej się wydobywał
na świat,
na niewieczność.

Rodzicielka mężczyzny,
z którym skaczę przez ogień.

Więc to ona, ta jedyna,
co go sobie nie wybrała
gotowego, zupełnego.

Sama go pochwyciła
w znajomą mi skórę,
przywiązała do kości
ukrytych przede mną.

Sama mu wypatrzyła
jego szare oczy,
jakimi spojrzał na mnie.

Więc to ona, alfa jego.
Dlaczego mi ją pokazał.

Urodzony.
Więc jednak i on urodzony.
Urodzony jak wszyscy.
Jak ja, która umrę.

Syn prawdziwej kobiety.
Przybysz z głębin ciała.
Wędrowiec do omegi.

Narażony
na nieobecność swoją
zewsząd,
w każdej chwili.

A jego głowa
to jest głowa w mur
ustępliwy do czasu.

A jego ruchy
to są uchylenia
od powszechnego wyroku.

Zrozumiałam,
że uszedł już połowę drogi.

Ale mi tego nie powiedział,
nie.

- To moja matka -
powiedział mi tylko.

O niezwykłości bycia łódką, w której wkrótce ktoś przypłynie do brzegu, myślę każdego dnia. I myślę o kobietach, które pragną tego doświadczyć, a nie doświadczają. Tak jak wcześniej myślałam o kobietach, które pragną dzielić z kimś swoje życie, a nie dzielą. Wiem, że to szczęście, którego doświadczam, to wielki, wielki skarb - niczym nie zasłużony, ot, po prostu, przypadł mi w udziale. Na naszym ślubie sami ułożyliśmy słowa modlitwy powszechnej, czytało je moje kuzynostwo. I jeden jej fragment był w intencji tych, którzy nie odnaleźli jeszcze swojej miłości. Nasi przyjaciele, w głębi kościoła, wiedzieli, że o nich mowa, staliśmy odwróceni do nich plecami, ale pamiętaliśmy przecież, że oni tam są, wyobrażaliśmy sobie, co czują.

I wiecie co? Dziś nie mamy już niczego, czego i oni nie mają :)

I choć teraz stoję odwrócona plecami do tych dziewczyn, które pragną mieć pod sercem dziecko - to wiem, że jesteście, i mam ogromną nadzieję, że wkrótce będziecie mieć wszystko to, co ja mam - a może i więcej, a może i piękniej?

A teraz już wszystkie dziewczyny, które do mnie zaglądają, z całego serca pozdrawiam! Dziękuję, że czytacie, że piszecie. Macham do Was z zielonej trawki wraz z synkiem! M.