Dni jak z żurnala

Moje miłe, piękne nastały czasy: dziecko śpi i je o przewidywalnych (choć z grubsza) porach, na dworze tu u nas nie wiosna już nawet, a lato, bilety na kolejną podróż do Polski kupione. Nic, tylko się radować, co niniejszym czynię.

Niedziela, co to była za niedziela!... I drzemka poranna trzyosobowa, leniwie słoneczna, i Msza (William za kościołem przepada - a okazuje się, że za świątynią hinduską, do której powiodła go ostatnio w Oklahomie babcia, również). I długi, przyjemny spacer nad wodą, i kawka nad oną, i obiad w restauracji.

Dzień jak z żurnala, nie inaczej :D

A do kawki nad wodą - pierniczek. Zaopatrzyliśmy się tejże niedzieli w pierniczki i inne dobra (sok z czarnej porzeczki Horteksu!) w... pobliskim chińskim supermarkecie. Tak, tak, tam właśnie, w dziale "Latino Foods" (!) nabywaliśmy już swego czasu i Ptasie Mleczka, i Torciki Wedlowskie.

A na zakończenie dnia syn w domu zasnął, dając matce możność udania się samochodem do sklepu - i nabycia sweterka, w cenie okazyjnej.

A pogoda!... Pozwalam sobie podzielić się z Wami tą pogodową radością, bo słyszałam, że i w Polsce piękne, ciepłe dni już na wyciągnięcie ręki. Najładniej jest tu chyba około siedemnastej, siadamy z Willątkiem na ławce pod drzewami, jest ciepło, ale i cieniście, powietrze takie, że można by je pić.



Zawiązała się w naszych blokach pewna nieformalna grupa: matek dzieciom. Tak się spotykałśmy przypadkiem na chodnikach i na ławkach (wszak dzieci wywozić na powietrze trzeba), aż zaczęłyśmy na spacery jeździć razem, w podgrupach :) Raz w tygodniu natomiast spotykamy się hurtem, w domku koło basenu, a wtedy nasze dzieci mogą się sobie poprzyglądać do woli - bo jest na co patrzeć! W naszych potomkach słodkich reprezentowane są, w kolejności chaotycznej: Korea, Indie, Chorwacja, Japonia, Rosja/Indie, Tajwan, Armenia/Francja, Chiny, Pakistan/Syria, Japonia numer 2, no i Polska/Indie - wszystko z wpływami amerykańskimi, rzecz jasna, co pozwala nam się ze sobą porozumiewać :) Najstarszy dzieciaczek jest o rok zaledwie starszy od najmłodszego, a w naszej chorwacko-japońsko-pakistańsko-syryjsko-polsko-hinduskiej podgrupie spacerowej cała czwórka urodziła się na przestrzeni dwóch miesięcy (William, szczęściarz, jest w podgrupie męskim rodzyneczkiem).

Dziś odkryłyśmy drogę spacerową bajeczną wprost, nad wodą, usianą drewnianymi mostkami; nogi mnie bolą nieludzko, bo droga długa - leżę zatem na kanapie, a wykorzystując rzadki ten stan piszę bardzo już spóźnionego posta!



Dzisiejsze zdjęcia zrobiłam kilka tygodni temu, koło naszego bloku - specjalnie dla pani Małgorzaty Musierowicz wyszłam dokumentować wiosnę. Tak się bowiem składa, że napisałam wreszcie ostatnio do tej mojej ukochanej autorki maila - i ku mojemu radosnemu zaskoczeniu jeszcze tego samego dnia otrzymałam odpowiedź! A jako że był to ranek mojego czasu, wzięłam syna, wózek i aparat i poszłam łowić wiosnę.

Podzielę się z Wami przy tym radością tą jeszcze: pani Małgorzata w ostatnim wpisie na swojej oficjalnej stronie internetowej (z 26. marca) zamieściła nadesłane przeze mnie zdjęcie mojego osobistego syna!

(Ja jestem dziewczęciem wychowanym na Jeżycjadzie i od Jeżycjady uzależnionym, o czym już na blogu wspominałam.)

... A William rośnie i rośnie, skradł całe moje serce i duszę, i nie wiem naprawdę, jak ja mogłam kiedykolwiek żyć bez niego.

Tak dobrze jest zaczynać dzień od widoku maleńkich usteczek czekających na jedno "dzień dobry", żeby rozpromienić się w uśmiechu. Naprawdę nie mogę się powstrzymać od całowania stale tej pachnącej główki, tych pulchnych stópek, tych policzków rozkosznych - no to się nie powstrzymuję, bo to na nic, całuję, ile wlezie!

Na zakończenie - syn zadumany nad przyrodą, zdjęcie z tej samej sesji :) Willek fanem jest wielkim drzew, podobnie jak kościoła, matczynych włosów, tacinej mimiki, nowosłowa "psz-nią!" (wybucha śmiechem) i - marchewki.

Z serdecznymi pozdrowieniami w tych pięknych okolicznościach przyrody - Wasza Marchewka