Miesiąc w Polsce

Czy nie jest tak, drogie współblogowiczki, że im dłużej nie piszemy tym trudniej zabrać się za napisanie kolejnego posta? Tyle spraw się nazbiera, tyle myśli, że nijak nie wiadomo, od czego zacząć, a na czym skończyć, o czym opowiedzieć, a co pominąć. Bywa jednak tak, że do pisania naszego zainspiruje nas nagle pisanie czyjeś - ja piszę po przeczytaniu poruszającego posta Lewkonii.

Tak w kwietniu, w drewnianym letnim domku, który własnoręcznie zbudował mój tata, prezentował się mój powód do dumy, radości, niepokoju i setek wzruszeń:



Za nami miesiąc w Polsce. Spięły go jak klamra Wielkanoc (pierwsza Williama) i, pod koniec maja, Pierwsza Komunia Święta mojej jedynej chrześniaczki. W środku miesiąca moja mama miała operację kręgosłupa. Oto mama i ja, codzienne, krótko przed operacją, uchwycone w kadrze, na polu, na którym dom zbudował tata:



Na szczęście do czasu naszego wyjazdu mama zdążyła już dojść do siebie, choć jeszcze kilka tygodni nie będzie mogła usiąść, jeszcze kilka miesięcy nie pójdzie do pracy, jeszcze jakiś czas będzie czuła ból - o którym, po maminemu, nie powie nam ani słowa.



W moim mieście było nam jak zwykle dobrze, tym razem mniej byliśmy zabiegani niż zwykle. Zawsze marzył mi się taki niezabiegany, niespieszny czas w Polsce...




Na zakończenie zdjęcie - już majowe, jeszcze polskie - moich czekoladowych chłopaków:



Wróciliśmy! I pozdrawiamy Was serdecznie. A wraz z Wami mające się Wam narodzić dzieci - i te świeżutko narodzone. Pozdrawiamy i te Wasze dzieci narodzone już jakiś czas temu, a za to rosnące z zawrotną prędkością (zajrzałam na blogi i wiem!). Pozdrawiamy Wasze budujące się domy, domy piękniejące, pachnące kuchnie i kwitnące ogrody. Niech to dla nas wszystkich będzie wspaniały czerwiec! - M.