Ach, piątek!

Piątek, piąteczek, od zawsze ulubiony mój dzień. Zasiadłam oto na naszej kanapce z małżonkiem u boku - wypoczywamy. Chałupka posprzątana, aż miło, słodycz weekendowa upieczona. Ku radości mężczyzny po mej prawicy wybór padł na ciastka z kawałkami czekolady. Wybór ciastek podyktowany był jednak po części tylko gustami małżonka - co równie istotne, przepis przewiduje wykorzystanie li i jedynie dwu jajeczek, a w lodówce jajeczne niedobory. Z szybkim ich nabyciem trudna sprawa, bo nabywamy jajka od kurek nie tylko nie zamkniętych w klatkach, ale całkiem swobodnie chadzających po tym padole. No, ale wracamy do piątku! Piąteczku! Piąteciny!... Pralka i zmywarka kojąco szumią (och, jak ja lubię ten przytulny, domowy, miarowy szum), kawa Inka w ulubionym kubku, na wyciągnięcie ręki ulubiony mąż.

A w pokoju obok śpiący, oddychający miarowo, ulubiony syn. Szczęśliwie się składa, że pogoda dopisuje, a balkon posiada gniazdko elektryczne - piekę bowiem, gdy syn śpi, co wiąże się zasadniczo z wynoszeniem miksera oraz ingrediencji na balkon i szczelnym zamykaniem balkonowych drzwi. O, niezmącony, zdrowy śnie niemowlęcy, wielka twa wartość.

Aż mi się gęba śmieje do ekranu - gdy tylko napisałam powyższe zdanie syn się przebudził i resztę tego posta napiszę już jedną ręką, drugą tuląc tę moją we śnie nawet spragnioną matki dziecinę.

Ptaszyna moja cieplutka. Moje rączki, wczepione we mnie na wszelki wypadek. Moje krągłe policzki, moje cienkie włoski, mój mięciutki brzuszek, moje dumne usta.

William skończył niedawno osiem miesięcy. Od pewnego czasu przed pójściem spać zapisuję w małym kalendarzu kilka zdań, trzy, może cztery, o tym, jak minął nam dzień. Kluczem jest robienie tego codziennie. Te dni tak szybko mijają! Dziecko tak szybko rośnie!

Jaki jest nasz William dzisiaj, u schyłku ósmego lipca? Pogodny! Bardzo często się śmieje, tak całą duszą, na cały głos. Cały się zatraca w tym serdecznym śmiechu; wyobrażam sobie, że gdyby był starszy to z tej radości musiałby po prostu tłuc pięścią w kolano, zginając się w pół. Jest zaskakująco towarzyski. Ciocie, wujkowie, sąsiadki, William właściwie lubi ich wszystkich. Wystarczy odrobina dobrej woli rozmówcy, by na Willecznej buzi wykwitł ufny, bezzębny nadal uśmiech. Przy tym wszystkim zasadniczy jest po mamusi i tatusiu, dezaprobatę wyraża stanowczo, a bywa, że się na nas najzwyczajnie w świecie obraża! Mocny charakter widzę w jego oczach, w ułożeniu ust. Od urodzenia jest taki jakiś... butny, dumny.

Lubi się kąpać! Lubi owoce i jogurty, warzywa z mięsem je posłusznie, acz z mniejszym entuzjazmem. Lubi bawić się pewnym bardzo już wysłużonym papierowym kubkiem. Siedzi pewnie, raczkuje niepewnie, a najbardziej chciałby już chodzić!

Uwielbia muzykę, oj, jak bardzo uwielbia muzykę! Właściwie od początku jedyne, co go bez pudła koi to moje śpiewanki. Śpiewam, albo choć coś pomrukuję, właściwie od rana do wieczora. W repertuarze mam coś na każdą potrzebę chwili - oczywiste kołysanki, mniej oczywiste kolędy w środku lata, i całkiem mało oczywisty hymn państwowy. Z tym hymnem, swoją drogą, to ciekawa rzecz, sąsiadka Rosjanka mówi, że ku jej konsternacji nic tak dobrze nie działało na jej cierpiącego z powodu kolki syna jak spacerowanie po pokoju w rytm sowieckiego marsza. Muzyka, muzyka... śpiewanki, mruczanki, melodyjki. William u-wiel-bia.

Jest wielkim fanem swojego ojca - tata jest dla niego źródłem niekończącej się inspiracji, zabawy i radości. To on potrafi Willeczka rozśmieszyć jak nikt inny. Gdy pojawia się w domu tata, dziecko zaczyna wymachiwać rękami i nogami, by tylko szybciej trafić w jego ramiona. Na twarzach obu jaśnieje przy tym szeroki, oddany uśmiech osiołka ze Shreka.

Jest też i mama. Mama - jest. Od tego maminego jestenia bowiem zależy wszystko to, co powyżej. Mama nie musi być w zasięgu wzroku czy słuchu, ale musi być. Na rękach z powodzeniem może trzymać ktoś całkiem inny, ale gdzieś tam, w promieniu - tylko czego? instynktu? - mama musi być. Gdy mamy nie ma to dziecko niekoniecznie nawet płacze, ale też się nie śmieje. Podobno jest osowiałe, niepewne, podobno widać, że tęskni. No to mama zawsze jest. I bardzo jej z tym chwilowym monopolem dobrze. Korzysta z niego, póki może!

A teraz już Was ta mama najpiękniej jak umie pozdrawia i leci spać. Niech żyją piątki! :)
M.