Groch z kapustą

Piszę oto (opublikuję, jak życie pokaże, w godzinach znacznie późniejszych) pożywiona zupą klopsową swego autorstwa, zupą, która w dobie przyozdobionych po wierzchu zup-kremów (jakie i ja, notabene, często popełniam) całkiem wypadła z obiegu kulinarnego, a która niezmiennie kojarzy mi się z ciepłym, bezpiecznym dzieciństwem, i z gotującą ją babcią. Pamiętam je wszystkie - grochówki, ogórkowe, klopsowe... I zupy jarzynowe, a w nich nielubiane wtedy przeze mnie, a uważnie odkrajane przez babcię od kości kawałeczki mięsa, pływające w zupie pospołu z kosteczką marchewki. I babcina ulubiona, blaszana miseczka, w której babcia zalewała kawałeczki surowych ziemniaków, by w stosownym momencie wrzucić je do garnka. Tylko pomyśleć, jakie drobnostki zapadają w dzieciaczkową pamięć!

Jutro wyprawa do dzieciństwa mężowego - chlebki paratha (w wersji aloo, czyli nadziewane ugotowanymi ziemniakami, jeśli kucharkę poniesie fantazja) i warzywa duszone na sposób hinduski, z garam masalą przywiezioną przez teściową z Indii. Gdziekolwiek mieszkamy, teściowa nas w nią zaopatruje, nie mając z jakiegoś powodu zaufania do garam masali sprzedawanej lokalnie, nawet z wyraźnym napisem "Made in India" na opakowaniu :) Do Anglii również przywiozła mi zapasik, przylatując na roczek Williama.

Dzieciństwo moje i dzieciństwo mężowe spotkają się jak co roku w wigilijny wieczór, gdy do barszczu oprócz pasztecików przygotujemy samosy (uważamy, że to bardzo szczęśliwe połączenie).

I tak dochodzimy do tematu świąt! Czuję je już, czuję, nadchodzą - rozesłałam świąteczne kartki, od Stanów przez Chorwację po Kazachstan, powiesiłam na ścianie świąteczny wianek, a w niedzielę upieczemy pierniki (z leżakującego od kilku tygodni ciasta). Tak sobie myślę, że trzeba by jeszcze postarać się o strój dla Świętego Mikołaja (w tej roli zadebiutuje mój brat)...

Pamiętam nasze życzenie świąteczne dwa lata temu - spełniło się, urodził się William. Rok temu - spełniło się, przeprowadziliśmy się do Europy. Czego tu sobie życzyć w tym roku? Jest już tak dobrze.

I noworoczne postanowienie: zrobić porządek ze zdjęciami! Mieć je wreszcie nie w folderach w komputerze, a w albumach na półce. I gdy tak czytam tego posta to myślę sobie, że warto by też uczynić postanowienie drugie - aby pisać spójniejsze posty, zaczynam wszak od klopsowej, a kończę na grochu z kapustą :) Myślałam wcześniej, że może już czas, by przestać pisać bloga, uznałam jednak, że trochę tu jeszcze pogawędzę!

Patrzycie pewnie tak jak i ja w okna innych mieszkań. Tu, gdzie zamieszkaliśmy, po drugiej stronie ulicy są takie przytulne okna z wysokimi regałami i z lampami o jasnych abażurach. Popatrzeć w te okna wieczorem to jak przeczytać piękny wiersz.

Pozdrawiam Was,
zapatrzona w okna,
wadliwa, bo gawędliwa,
ale zawsze -

Marchew