Od zapominania do niezdecydowania, z przeglądem prasy przy obiedzie w środku

Kiedy byłam w liceum, popularne było wśród dziewcząt, tęsknię wpatrzonych w dal, wypisywanie po zeszytach cytatu z wiersza księdza Jana Twardowskiego: "i zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz". Zjawisko to było tak nagminne, że bardzo, ale to bardzo ten wers znielubiłam! Nie wiem, co raziło mnie bardziej - to, że wspomniane dziewczęta zielonego pojęcia nie miały o tym choćby, jaki tytuł nosi wiersz, zawierający w sobie powyższe słowa, czy może to, że zmieniający się co miesiąc adresat cytatu urągał powadze tych monumentalnych słów. Znielubiłam, i tak w nielubieniu trwałam przez kolejne dziesięciolecie, podczas którego wiatr wywiał mi z głowy wiele słów, wierszy wiele i fragmentów powieści.

Aż nagle syn mój William, zwany roboczo Puszkiem, dostał gorączki ponad 39-stopniowej. Czekając, aż lekarstwo zacznie działać, przemierzaliśmy w nocy pokój z gorącym dzieckiem, leżącym dziwnie cicho i spokojnie na naszych rękach. Zmęczeni, zmartwieni, a przy tym nieistniejący, nieważni. Oddani. Czujni. I wtedy przyszedł mi do głowy zapomniany cytat. I po raz pierwszy zobaczyłam, naprawdę zobaczyłam jego proste piękno. Jestem dla niego od ponad roku, i od ponad roku - dla niego - mnie nie ma.

Choróbsko (infekcja wirusowa, proza jesiennych dni) mija już prawie całkiem. Za dwa tygodnie lecimy w trójkę do Polski, wtedy pewnie dopiero dotrze do mojej świadomości, że Boże Narodzenie za pasem, bo jakoś w domu jeszcze ni krzty świątecznej ozdoby, ni subtelnej aluzji, że to zaraz przecież. No, jeśli nie liczyć czekoladowych gwiazdorów z obżartymi głowami, pozostałości po miłych darach dobutowych, czy płyty "Noel" Josha Grobana, bez której już trzy lata nie ma dla mnie świąt (po przeprowadzkach się gdzieś zawieruszyła i musiałam nabyć nową), a która już na próbę - lub, ekhm, dwie - została puszczona.

Niedługo będziemy już w Anglii od czterech miesięcy - a nadal nie mamy mebli w sypialni! Stoi w onej sypialni białe łóżeczko Willecznego, stołek z lampką oraz nasz łóżkowy materac - grubaśny taki, więc jak leży na nim narzuta i poduszki leżą to nawet można udawać, że to normalne łóżko jest. No ale nie jest. Mam w głowie zarys tego, co chcę, rzecz w tym, że trudno do tego dopasować coś realnie występującego w przyrodzie... Środkowy pokój, Williamkowy w jakimś czasie późniejszym, na razie służy mężowiu za biuro (mąż przeważnie pracuje z domu) - i jest to sytuacja korzystna z wszech miar, gdyż wybór mebli dla syna przeraża mnie równie mocno, heh! Ja, człowiek chronicznie niezdecydowany, tyle się ostatnio nawybierałam, od maselniczki po mieszkanie na wynajem w nieznanym sobie mieście, że dalsze decyzje odkładam.

A wiecie, że w dniu przeprowadzki nie wiedziałam nawet, jakim autobusem tu z dziecięciem dojechać, jak małżonek z panem od ciężarówki zniknął z naszymi kartonami w sinej dali? Tak właśnie było. Na to mieszkanie zdecydowałam się w okamgnieniu, czym wprawiłam męża swego w zadziwienie, żeby nie powiedzieć - w osłupienie. Widzicie, tak szybką decyzję podjęłam jedynie dwa razy w życiu - w kwestii mieszkania i zamążpójścia. Obie decyzje bardzo korzystne.

Kończę już, dołączając do posta świeże, szybkie zdjęcia synkowe. Dziecko moje, ku wielkiej radości mego serca, bardzo lubi książeczki (kupowałam je masowo już w ciąży). Najbardziej ze wszystkich swoich zabawek, kto widział, ten wie. Przegląda je w nieskończoność, uważnie, chodzi z nimi (bo on już chodzi!) po domu, no, zjawisko takie. Na zdjęciach: przegląd prasy przy obiedzie.



Ściskam Was gorąco!
M.

P.S. Nie wiem, co się stało ze zdjęciami, że tak je poobcinało z prawej, ale już dziś tego nie zmienię, bo oto młody czytelnik się budzi!