Koko & Ko

Mamy pierwsze słowa prócz mamamama, tatatata i babababa (względnie: babs). Ciąg melodyjnych sylab o tematyce rodzinnej przerwało jakieś dwa tygodnie temu nieśmiałe, acz krótkie i stanowcze "koko", wypowiedziane na widok kurki, co to wchodzi w skład zabawkowego gospodarstwa. Dziecię przemówiło, a ja oniemiałam. Nareszcie! Nareszcie, synu, porozmawiamy!

Rzuciłam się znajdować na synkowym regale książeczki o treściach okołozwierzęcych i proszę, kto by nie ilustrował i jak - "koko". "Koko". "Koko". A wypowiadać "koko" trzeba, wedle synkowego wzorca, wargi zawijając do środka, na zęby (to koniecznie!), cichutko acz wyraźnie, nie wiedzieć czemu nieco wstydliwie (warto spuścić oczy), lecz głosem dumnie uniesionym.

I jak tu dziecięcia swego nie zacałować? Jak?

Równolegle do "koko" karierę robi słowo "ko" - czyli "kot". Mam ja w domu rodzinnym kota, seniorkę piętnastoletnią, czyściutką i arystokratyczną pannę dachowiankę, słynącą z niechęci do dzieci (jeszcze i mój brat pamięta jej poirytowany pazur). Nie mieliśmy pojęcia, co to będzie, gdy nam dziecięcie przybędzie... a konkretnie gdy dziecięcie zacznie się poruszać i okazywać zainteresowanie kotem (do niemowląt Berusia zawsze odnosiła się z obojętną wyższością). Pilnujemy więc tej pary, z nasiloną czujnością od kiedy William jest mobilny. Któregoś dnia Berusia leżała w Williamowym łóżeczku (bo owszem, dziećmi zawsze gardziła, jednak ich łóżeczkami już mniej), a Puszek wyciągnął do niej między kratkami rękę. Nie interweniowałam, wiedząc, że w tej sytuacji kot nie może podrapać mu buzi, zaczaiłam się tylko jak tygrysica opodal. Ku mojemu zaskoczeniu Bere pozwoliła się dotknąć, nie przerwała nawet inspekcji własnego nosa, nie odsunęła się, choć cały czas mogła to zrobić. Równie mocno zaskoczyła mnie delikatność, wyczucie mojego syna. Dotykał Berusinego pyszczka opuszkiem palca, powoli, z szacunkiem. A matka, zaczajona opodal, puchła z dumy :)

Od tamtej chwili - choć nadzór pozostaje, w myśl zasady ufaj i kontroluj - William i Bertrand pozostają w wielkiej zażyłości, dzielą łóżeczko dziecięce sprawiedliwie, syn mój może nawet położyć głowę wprost na szlachetne futro - i nic. Rzecz spektakularna i bezprecedensowa.

Do (słowotwórczej) rzeczy jednak! Podczas ostatniej wizyty w Polsce bąknął mój pierworodny kilka razy "ko" w kierunku Berusi, jednak nie na tyle regularnie, żeby się tym cieszyć. Od jakiegoś jednak czasu do łask wróciły "Przygody Kota Filemona", i na początku każdego odcinka z ust syna pada wyraźne, rozumne "ko". Dwa do jednego dla matki!

Brnę zatem dalej w zwierzyniec. Odnoszę już pierwsze sukcesy na polu "kum kum" (korzystam z pomyślności, jaką daje mi głoska "k"). Które słowo będzie następne, no które?

W błędzie byłby jednak ten, kto sądzi, że William jest małomówny. On mówi dużo, bardzo dużo, nieustannie. Książki czyta, piosenki śpiewa. Wszystko to jednak w fascynującym języku trolli!

No więc, synu złoty, ja bym już chciała choć krztynkę po ludzku...

Narzeczem trolli nie władam (choć, owszem, wtóruję dziecku tym czy innym zawołaniem, wykorzystując szansę jedyną na miłą pogawędkę), na szczęście jednak William ludzką mowę rozumie - a nawet dwie mowy, bo zarówno język ojców, jak i matków. Zaskakuje mnie przy tym niepomiernie. Jednego ranka bez większych oczekiwań rzuciłam hasło "przynieś tę nową książeczkę", a on poszedł do swojego pokoju, przetrząsnął biblioteczkę, i doręczył oną matce do rąk własnych - koleżanki drogie, oczom i rękom nie mogłam uwierzyć! Toż powiłam go raptem w zeszłym miesiącu!

Na zakończenie dodam jeszcze, co i jak u syna w kwestiach innych niż mowa. Otóż duszą jego zawładnął taniec! Każdego ranka, kiedy zwlekę się z łóżka, syn prowadzi mnie do naszej pokojokuchni i wymownie wpatruje się w nasz sprzęt grający. Pytam zatem, czy chce, żebym włączyła muzykę. W oczach radość, krok w tył i pierwsze pląsy "na sucho". Włączam, a syn tańczy, a to kółeczka, a to nogi rozstawia i miarowo przenosi ciężar ciała z jednej na drugą (do taktu!). Ostatnio nawet klęka na jednym kolanie, nie przestając tańczyć, i tego typu numery (skończone półtora roku - przyp. red.). Sądzę, że dla jego młodego serca bardzo inspirujący był widok brejkdensujących panów przed Tate Gallery w ostatnią sobotę :) William buja się do taktu w wózku na spacerze, a to w rytm umca-umca płynącego z przejeżdżającego samochodu, a to w rytm muzyki hinduskiej w sklepie spożywczym z odnośnym asortymentem. Choć oczywiście nie masz jak dom, tu można rozwinąć skrzydła. A chwilami... a chwilami syn podchodzi do mnie, wyciąga ręce, chce, żeby go podnieść, co czynię. Prostujemy się, wyciągam w bok wyprostowaną dłoń, syn podaje mi własną, wyprostowaną. I tańczymy. A na jego buzi wykwita najpiękniejszy uśmiech :)

Z przemiłymi pozdrowieniami dla cierpliwych czytelniczek - M.

P.S. Zapomniałabym! Willeczny potrafi jeszcze powiedzieć - zaskakująco wyraźnie! - "cześć". Tak mnie wita co rano. Co tu się dziwić, w końcu pierwsze słowa skierowane do niego brzmiały: "Cześć, synu" :)