Cztery kąty i syn piąty

Dziś, przy niedzieli, rzecz niebywała - wnętrznościowy post mego autorstwa :)) Korzystając z drzemki syna zmobilizowałam się i obfotografowałam dwa dni temu jego pokój. Ach, co to była za praca w pocie czoła i z rozwianym włosem!... Nie żebym się napracowała nad samym aparatem, bo ja się na tym zupełnie nie znam, ale żeby w kadrach było to, co chcę, pod tym a nie nnym kątem i w takim a nie innym świetle... ciężka fizyczna praca, powiadam, i czapki z głów przed tymi, którzy takie rzeczy na co dzień :))











Mieszkamy tu już prawie od roku, pokój Williama przybrał już całkiem konkretny kształt. Największą frajdę czerpię z faktu, że wszystko w jego pokoju pochodzi z innego źródła, a dla moich ócz jest uprzejme tak przyjemnie się ze sobą komponować. A to było tak: samochodziki pochodzą ze sklepu z gazetami we wsi obok Ulubionego Lasu, poduszkę nabyliśmy w dniu USG połówkowego, kiedy dowiedzieliśmy się, że urodzi nam się syn, kocyk pod poduszką zrobiła dla Williama babcia (mama męża) i podarowała mu go, gdy przyleciała go zobaczyć wkróce po narodzinach. Kocyk z drugiego zdjęcia zrobiłam na szydełku będąc w ciąży. Miś z kokardą został nabyty jeszcze w czasach hamerykańskich, przy okazji zakupów spożywczych. Ten obok niego jest starszy - nabył go dla mnie na lotnisku małżonek, gdy po ślubie leciałam z nim do Stanów, nie wiedząc na jak długo (nigdy wcześniej i nigdy później nie dostałam od niego żadnego pluszaka, tego natomiast serdecznie umiłowałam). Powłoczka w czerwoną kratkę jest z bazarku w moim rodzinnym mieście, kosztowała całe pińć złotych. Piesek (czule przez właściciela głaskany) jest od Williamowego wujka, podobnie jak lewek. Rowerek to roczkowy prezent od moich rodziców, a drewniany wózek (obecnie jedna z ulubionych zabawek W., w domu i na dworze, co zdradza stan kółek), nabyłam mu sama, nie mogąc się mu oprzeć. Najważniejszy jednak jest... dywan. Dzięki temu, że go wygrzebałam w internecie, wszystko w Williamkowym pokoju wskoczyło na swoje miejsce.

Drzemka była wyjątkowo długa, więc i zdjęć zrobiłam wyjątkowo dużo (głównie zabawek, na pamiątkę tego czasu), ale to już pewnie w kolejnym poście. Ten niech zostanie taki drewniano-biało-niebiesko-czerwony. Pozdrawiam Was tymczasem niedzielnie, kończąc zdjęciem Elmo, którego czerwień jest wyjątkowo niefotogeniczna, więc walczyłam z nią za pomocą zasłon i akrobacji :)) Sumienie nie pozwoliło mi jednak czerwonego futrzaka ominąć, wszak to do niego William kieruje swoje pierwsze kroki, kiedy wraca do swojego pokoju po dłuższej nieobecności.



Z miłymi pozdrowieniami - M.