Jesień
Od serca
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Jesień lubię nawet bardziej niż lato :)) I pamiętam ten czas w ciepłym domu z małym szkrabem...teraz jesienne poranki spędzamy w drodze do przedszkola :) Klimaty które bardzo lubię pięknie ubierasz w słowa :)
OdpowiedzUsuńUdanej podróży za ocean :)
Pięknie!Ja chyba bardziej kocham lato chociaż jesien też ma swój urok:) Nie uwierzysz Marcheweczko ale zaglądam tu codzień sprawdzić czy coś napisałaś:)
OdpowiedzUsuńeh tak jestem spragniona tych cudnych słów....
Życzę szczęśliwych podróży:)
Pozdrawiam:)
Te Willusiowe zabawki takie konkretne i nie-chińskie, wspaniale niedopowiedziane,niekrzyczące a przy tym w soczystych barwach. Uwielbiam drewniane klocki, wózki, figurki, tradycyjne metalowe bączki, i takie nasycone plamy podstawowych kolorów, choćby był to plastik nawet, ale o krągłych uproszczonych kształtach, jak te autka. No wprost nacieszyć oczu nie mogę. Szkoda,że już za mną takie zachwyty. Chociaż.... być może i oby, za parę lat (czyli za chwilkę) będę zbierać takie skarby dla kolejnego pokolenia Dudusiów.
OdpowiedzUsuńna poddaszu wciąż stoją pudła zabawek po chłopakach, ale nawet mowy nie ma, by je posortować, powyrzucać te zjedzone przez mole, każdą przytulankę, każdą "znikniętą" grę planszówkę mi wypomną:)
Pozdrawiam Was wszystkich z rodzinką na całym świecie wraz :)
Chyba jednak się tam kiedyś muszę zakraść, i ... powdychać zakurzone ich dziecięctwo:)))
tak....jesienne dni uwalniają w nas bezkarność :):) latem to zawsze jak pogoda to pędem w teren, by korzystać pełnymi garściami...
OdpowiedzUsuńja już porządki poniekąd zrobiłam szafowe...nęcą mnie natomiast zmiany wystroju...i przymierzam się do pokoju Bruniacza...żeby już chłop swój kąt miał :):):) ściskam jesiennie ale cieplutko!!!
Spoznione urodzinowe zyczenia dla malego solenizanta!:)))
OdpowiedzUsuńU nas tez drewniane zabawki kroluja, musze je kiedys sfotografowac na pamiatke;).
Pozdrawiam cieplutko ta wieczorowo-jesienna pora!
Marcheweczko kochana co tam u Ciebie słychać? Jak czuje się Mały Książę? Już trochę tęsknię i chciałabym przeczytać coś pięknego u Ciebie!
OdpowiedzUsuńPozdrawiam
Dorota
Och! Mój Chłopczyk ma taki sam tamburyn! Już od dawna do Ciebie zaglądam po odrobinkę optymizmu;) właśnie zaczęłam pisać bloga i zapraszam Cię do mnie:)
OdpowiedzUsuńmarcheweczko juz mamy grudzień
OdpowiedzUsuńopierniczasz sie w blogowym swieice nu nu nu
Widzę znajome zabawki :D
OdpowiedzUsuń