Kolanka



Chudziutkie kolanka okryte szarą, miękką bawełną kalesonów w śmiesznym rozmiarze, spoglądam na nie po raz setny, ale zawsze pierwszy, znad kasztanowych włosów, lśniących i mocnych, całkiem innych niż moje własne. Kątem oka widzę ciemne oczy z przejęciem śledzące losy czerwonych krwinek z "Było sobie życie", którą to bajkę właściciel oczu, włosów i kolanek uwielbia od wielkanocnego pobytu w Polsce. Otulam ramionami wąskie ramiona, dumną klatkę piersiową, przyodzianą w koszulkę z łódką, z Pepco rodem. Całuję kasztanowy łebek, gniazdko na czubku głowy, i sprawiedliwie, gniazdko drugie (są dwa, po ojcu). Po raz milionowy. I milionowy pierwszy. I drugi.

Mój chłopczyk. Mój mały chłopczyk. Zachłyśnięta jestem tą miłością jak kiepski pływak wodą, tonę w tkliwości, dla tego uczucia nie umiem wyłowić właściwych słów.

Radosny, roześmiany, frunący przez plac zabaw jak wolny, szybki ptak. Spokojny, zasłuchany, zapatrzony. Spontaniczny. Uporządkowany. Dwa gniazdka. Dwie strony - złotego - medalu.

Moi drodzy, moje drogie - wiedzcie, że czasem piszę posta przez wiele dni, kawałkami na klawiaturze lub fragmentami w głowie. Piszę nieznośnie wolno. Dzisiejszy post napisał się w kilknaście minut. Sam!

Wasza M. 

  


Komentarze

  1. Kinga21 kwietnia 2013 23:50

    Witaj
    Kolejny wzruszający post.
    Dziękuję Ci za wszystkie.
    Pozdrawiam gorąco

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy21 kwietnia 2013 23:53

    Szkoda, że piszesz tak sporadycznie, zawsze czekam z niecierpliwością i czytam ze wzruszeniem. Piszę cześciej....Miłego dnia. Gosia T.

    OdpowiedzUsuń
  3. kasiaparkview22 kwietnia 2013 00:13

    Mnie też wzruszasz... Tym bardziej, że czytając to myślę o moim własnym małym chłopcu, kilka lat starszym od Twojego synka.

    OdpowiedzUsuń
  4. monika22 kwietnia 2013 02:01

    czekanie na twoje posty to jak kara ... tak je uwielbiam
    jak w koncu sie pojawi mam taki radosny uśmiech na twarzy i łzę w oku tak jakoś mam
    nie znam nikogo kto by tak pięknie pisał jak ty :)

    ściskam twojego chłopca
    mój chłopiec roztkliwia mnie okrutnie
    bo ja tak w ogóle to beksa jestem


    słonka kochanei wam życze i samych dobrych chwil

    OdpowiedzUsuń
  5. Anonimowy22 kwietnia 2013 12:38

    Buziaki:)))
    Lewkonia

    OdpowiedzUsuń
  6. Dag-eSz24 kwietnia 2013 10:11

    Dobrze jest mieć tak kogoś do tulenia, całowania :> taką maleńką pchełkę, która rośnie z dnia na dzień... ;)

    Niesamowitą ma urodę Twój synek :)))

    P.S. i jak tam narzutka - podszyta polarkiem? :)

    Pozdrawiamy :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Marchewka Dracoolina24 kwietnia 2013 16:38

    Dziewczyny, dziękuję... właśnie piszę kolejnego posta...

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Przepraszam za spóźnienie

Obraz
  Przepraszam za spóźnienie. Za nie-pisanie, za nie-obecność - przepraszam. W przypływie przepływu myśli przez palce, na fali wzruszenia możnością pisania (o czym później) - piszę.  W najzwyklejszą niedzielną noc, w raptownym lutym - w czasie kradzionym, czyli jedynym, jaki jest - jestem.  Rety, jak się cieszę!  
Czytaj więcej