Lizbona

Jedziemy oto w zeszły wtorek starym tramwajem numer 28 przez centrum Lizbony - mój mąż, nasi przyjaciele, William i ja. Ja siedzę, tyłem do otwartego szeroko okna, z Williamem na kolanach, reszta towarzystwa stoi, a raczej, trzymając się czego popadnie, jedną ręką lub zgoła oburącz, bezwolnie, pomyślałbyś, tańcząc, płynie w dół ulicy.

Na przystanku w dzielnicy Alfama do tramwaju wsiada starsza pani, jak większość widywanych przeze mnie w Lizbonie starszych pań jednocześnie szykowna i skromna. Ustępuję jej miejsca, przy czym ruchem ręki, może mimiką twarzy, proszę o odrobinę miejsca obok dla mojego dziecka.  Niepotrzebnie, wiem. Starsza pani szybko mości Williama wygodnie między sobą a sąsiadką, otacza go ramieniem. Po babcinemu pilnuje, żeby nie wystawiał ręki przez okno. Uśmiecha się do niego ciepło i filuternie. Stuka lekko w Williamowe kolanko, William ufnie przytula się do niej, jak gdyby nigdy nic. Starsza pani głaszcze go po główce. Nie pada ani jedno słowo. Dwie linie życia, różnej długości, przecinają się oto w tramwaju numer 28, aby spleść się ze sobą na kwadrans. Przysięgam, gdy pani delikatnym ruchem ręki żegna się z Williamem i znika w drzwiach, mam ochotę się rozpłakać.    

Innym razem: wsiadamy do tramwaju numer 28, jest tłoczno, kucam więc szybko obok Williama w przejściu. Starszy pan, z dwójką dzieci pod swoją opieką, dziewczynką i chłopcem - dziewczynka ma na sobie prostą błękitną sukienkę z kokardką na plecach - przysuwa do siebie chłopca, robiąc miejsce Williamowi. Spontaniczny, naturalny gest. Przez chwilę, nim wstanę, widzę nad sobą jego śmiejące się oczy zza staroświeckich brązowych okrągłych okularów.

Nasi przyjaciele wynajmują w Lizbonie mieszkanie (ona to ta dziewczynka z konkursu mitologicznego). Mieszkanie wyposażone, korkociągu w nim jednak brak. Przypomina to sobie mój mąż, gdy ja wodzę okiem po swojskiej wystawie sklepiku z gospodarstwem domowym. Wchodzimy. Nie mam pojęcia, jak po portugalsku nazywa się korkociąg, więc uśmiecham się, mówię "bom dia", staję przy ladzie, umieszczam na niej jedną ręką wyimaginowane wino, drugą operuję wyimaginowanym korkociągiem. Starszy, prostolinijny, łapiący za serce pan wychodzi z uśmiechem zza lady, narzekając na nogę (tyle rozumiem dzięki strzępkom znajomości hiszpańskiego), i przynosi korkociąg. Płacimy. Pan wręcza mi na pożegnanie niebieski balonik. Z namaszczeniem. Dla dziecka.

W pociągu relacji Sintra-Lizbona konduktor sprawdza nam bilety. Zatrzymuje się na dłużej przy rozgadanym Williamie, przygląda mu się uważnie. Bywałam w różnych krajach świata - pomyślałam, że oto konduktor kalkuluje, czy Williamowi rzeczywiście przysługuje jeszcze prawo poruszania się bez biletu. Jak widać, nie bywałam jak dotąd w Portugalii - po wsłuchaniu się w Williama konduktor powtarza za nim jego trajkotanie. I szeroko się do niego uśmiecha.

No i lotnisko, a tam, wiadomo, kontrola osób i mienia. William, jak zwykle, rozpłakany, bo oto cały nasz dobytek jedzie sobie na taśmie w nieznane - w tym umiłowany Kecik i Mika Miki. Już skontrolowana, szukam oczami męża i syna, którzy przeszli przez kontrolę przede mną. I oczom moim ukazuje się taki oto obrazek - dwóch pracowników lotniska, których przed chwilą widziałam pracujących przy taśmie, rysuje dla Williama na swoich gumowych rękawiczkach postacie z kreskówek. William, w ramionach u taty, zaciekawiony, dotyka rękawiczek. Poczciwy pan - małe okulary w złotych oprawkach - uśmiecha się i wprowadza kreskówkowe postacie w ruch. William przestaje płakać. Czyli tylko tyle potrzeba? Naprawdę? Para gumowych rękawiczek, marker - a pod uniformem trochę serca.

Oto moje pamiątki z Lizbony:
Kupka zdjęć.
Jeden kafelek z kolorowym ptakiem.
Kilka czarno-białych pocztówek.
I niebieski balonik. Nienadmuchany, żeby nigdy nie pękł.

Z pozdrowieniami, z ciepłymi myślami - M.

Zdjęcie? "Nie chcę, dziękułaaa!"