5 lat, 100 postów, czyli - wbrew pozorom nigdzie się nie wybieram!

Moi drodzy, to mój setny post. Jednocześnie za kilka dni minie pięć lat od dnia, kiedy puściłam w przestrzeń swoje pierwsze blogowe słowa. Ostatnia przerwa była chyba najdłuższa, sama nie wiem, jak to się stało, skończyła się wiosna, zaczęło lato, skończyło się lato, zaczęła jesień... Powodu tej przerwy nie potrafię podać, nie działo się u nas nic rewolucyjnego, wyjątkowo nie zmieniliśmy miejsca zamieszkania, wciąż nad polskim morzem. Nie przeżyłam też blogowego wypalenia, nadal mam o czym pisać, chce mi się pisać i mam nadzieję, że wciąż mam dla kogo pisać. Nie obiecuję większej częstotliwości pisania (choć ostatnie pięć miesięcy przerwy to jednak mocna przesada), ale czuję, że coś się zmieni. Od września William spędza w przedszkolu codziennie 4 godziny, chałupkę już zdążyłam w tym czasie odgruzować po lecie (latem tak bardzo szkoda czasu), w szafach posprzątać, dziś zatem z sumieniem czystym jak mój dom siadam na kanapie i piszę. Zresztą, jak co roku o tej porze, wraz z deszczem przyszedł czas na przemyślunki.

Pięć lat. Ogromne zmiany. Najważniejsza, wiadomo, syn. O nim więcej wkrótce.

Przeprowadzki międzynarodowe (cztery), podróże (nie zliczę), podekscytowanie i smutek, euforia i żal. Banał - nie byłabym tym, kim jestem, nie byłabym nawet kimś do siebie podobnym, gdyby nie doświadczenie emigracji, najpierw amerykańskiej, później angielskiej. Konieczność polegania wyłącznie na sobie - i na mężu - konieczność uwierzenia w to, że mogę, potrafię, dam radę. Wszystkie doświadczenia konieczne i potrzebne, nawet to omyłkowe umycie zębów wyciśniętym  z tubki Sudocremem po przeprowadzce do Anglii. Nawet to - a zwłaszcza to - przewijanie trzymiesięcznego syna na podłodze pustego mieszkania w Stanach, z widokiem na słońce wpadające przez okno i na męża wypakowującego z worków świeżego, białego Ektorpa. Przyjaźnie w Polsce, które przetrwały próbę. I te w Stanach i w Anglii, które jej nie przetrwały - o co nie mam żalu, bo wiem, że są ludzie, którzy pojawiają się na naszej drodze po to, żeby przez pewien jej odcinek było nam razem lżej iść.

Wczoraj przejeżdżałam samochodem obok mojej uczelni, stojąc na czerwonym świetle patrzyłam na swoją dawną drogę z kolejki. Gdyby ktoś wtedy powiedział mi, że będę jeździć samochodem - dodatkowo takim raczej wielkogabarytowym - nie uwierzyłabym przecież. Zrobiłam prawo jazdy w Stanach, tam zaczęłam jeździć, zawsze jednak mocno, mocno nerwowo. Po przeprowadzce do Anglii - przerwa. Aż tu nagle wymyśliłam synowi przedszkole, do którego trzeba dojechać. No to wsiadłam i dojechałam. I któregoś razu, kiedy już z drzew zaczęło lecieć na drogę coraz więcej liści, poczułam, że nie siedzę już w aucie jak w czołgu i że jazda może być tańcem.

W zeszłym roku postanowiłam zrzucić wreszcie kilogram, który niecnie przykleił się do mnie po ciąży. Przemeblowałam menu, z rozpędu zrzuciłam 12 kilo, wracając do wagi z liceum, i tak już w nowym ciele mija mi rok. Nigdy nie byłam w tym czasie głodna, czuję się lepiej niż kiedykolwiek, nie wykluczyłam z diety żadnego produktu, nie odmawiałam sobie drobnej słodkości do popołudniowej kawy, a kolację... zaczęłam jeść. Cuda jakieś czy coś? Jedno jest pewne - nawet nie podejrzewałam, że tak mi będzie w tym nowym ciele dobrze samej ze sobą. To chyba największa niespodzianka.

I tak nam oto upływa ten jubileuszowy post. Przy herbatce i drugim śniadaniu, z tykającym spokojnie zegarem w tle, z mężowym wirtuozyjnym klikaniem na klawiaturze w pokoju obok. Z zielonozłotym przepychem jesieni za oknem.

Drodzy czytelnicy - czy uszczęśliwicie mnie dziś komentarzem? Niech to będzie choć ":)". Albo "!", albo "12345" :)) /Cokolwiek. Dacie znać, że jesteście? Byłoby mi bardzo, bardzo miło.

Gorąco Wam pozdrawiam i do usłyszenia -
Wasza M.

P.S. Obrazek zaczerpnęłam z thegraphicsfairy.com  . Bardzo podoba mi się to połączenie fantastycznego statku z poważnymi, statecznymi minami jego pasażerów :)