Codzienność - kwiecień/maj

Jakiś czas temu stwierdziłyśmy z przyjaciółką, że to, czego po mojej przeprowadzce do Stanów najbardziej nam brakuje i za czym tęsknimy, to zwykła codzienność. Widok jej kwiatów z działki w wazonie, mojej nowej poszewki na poduszce, wiecie, co mam na myśli. Postanowiłyśmy temu zaradzić, wysyłając sobie na bieżąco zdjęcia drobiazgów.
Nasunął mi się niedawno pewien wniosek - postanowiłam częścią tej codzienności podzielić się z Wami. Oto zatem moja codzienność w Hameryce, mój powszedni groch z kapustą!

Zaczynamy od mojego osobistego zdjęcia miesiąca - uparł się w sklepie na tę poduszkę!

I płynnie przechodzimy do tutejszych okoliczności przyrody w kwietniu. Kwitł tu wtedy bez:

Różności zakwitły, i w ogóle wyglądało tu tak:

 

 

 

Lawenda przed spożywczym: 

Moja wierna Hondzia, moje nogi ogumowane, bez których w tym kraju ani rusz, pozuje wśród tej bujnej wiosennej zieleni:

A nasza wynajmowana chałupa prezentowała się w kwietniu, jak poniżej:

A tak wyglądał dom sąsiadów, i jeszcze nasza dzika róża, która za chwilkę zakwitła jak szalona, a teraz już przekwita (płotów od frontu w tym kraju brak, u nas akurat brak płotu dookoła - zresztą my z tyłu mamy konkretny las!):

Pierwszego dnia lepszego samopoczucia przytargałam do domu pelargonie - zaczęłam nieśmiało, ale potem się rozbujałam ilościowo, i donice ładne ceramiczne znalazłam. Termometr wyszukaliśmy z Williamem, na którym obok Fahrenheitów są Celsjusze, zawiesiliśmy go na zastanym gwoździu. Jest w jedynym słusznym kolorze zielonym, ulubionym mojej Ptaszyny. Pelargoniami zajmie się podczas naszej nieobecności latem moja koleżanka Grażynka, więc mogę szaleć!

 

A w domu...

Upolowałam tapicerowaną ławeczkę - ustawiliśmy ją pod oknem w pokoju z braku lepszego pomysłu zwanym frontowym:

 Tu użytkuje ją William, już niedawno (ławeczka jest bardzo twarzowa):

A tak było w ostatnią sobotę (Pratap za oknem myje moją Hondzię):

Nasz przedpokój, wieczorem - tu bym Was powitała, gdybyście wpadły dziś na kawę (choć zdjęcie, jak po zdzieraku widzimy, odgrzewane):

A gdybyście zostały na dłużej, spałybyście tu - sypialnia gościnna, zwana także, ekhm, Pokojem Seniorów:

Nasz sralon (czerwona ściana nie była naszym pomysłem, ale jakoś z nią póki co żyjemy):

I jadalnia:

Jest też taras, a na nim nie ma jeszcze pająków, więc korzystamy - nabyłam foteliki składane i takiż stolik, bo nie wiem, jak długo potrwa ta dobra passa. Na zdjęciu dyndają jeszcze metki. William zapragnął jak zdrowia takich dużych klocków, które zostawiliśmy w Polsce, bo myśleliśmy, że wyrósł - zanabyłam, bo bobas w drodze:

Pozostając w temacie syna - babcia przysłała mu krzyżówki:

Z zestawu małego majsterkowicza zrobiliśmy radio:

 

Tworzą się mapy miejsc rzeczywistych i nie:

Testujemy okoliczne lodziarnie:

 

Chodzimy na place zabaw:

 

Ktoś tu jest dumny ze swojej Montessoriańskiej koszulki:

 

 Ta wiewiórka w szarych dresowych portkach to moja osobista! (po mnie tego nie ma)

 Taki ładny plac zabaw nam się przytrafił ostatnio, w lesie, z widokiem na jezioro:

Bibliotekę mamy świetną, można mieć wypożyczonych 100 książek jednocześnie - a że nas interesuje wszystko...

Poprawę mojej kondycji zauważyć można było po pelargoniach, ale też po aktywności gastronomicznej. Zainteresowała mnie w sklepie spożywka:

 

Nastąpił także jej przerób (pizza dla małżonka, dla syna była wersja minimalistyczna, ja pozostałam tego dnia przy jarzynowej znad Wisły rodem):

I tak najchętniej żywiłabym się głównie czereśniami. Podobnie jak bez, pojawiają się tu miesiąc wcześniej:

 

I jeszcze zapowiedziany groch z kapustą.

Widziałam kiedyś na którymś blogu zdjęcie przybytku gastronomicznego, na którym widniało krzepiące hasło: "Pierogi są". Autor zdjęcia świetnie to uchwycił - wszystko będzie dobrze - pierogi są! Drogie Panie - choć ja nie brałam, ale i u nas, w zwyczajnym spożywczym, pierogi są!

Dowożę kolejne pelargonie:

W mojej spiżarce:

Autystyczne matrioszki w naszym ośrodku terapeutycznym :)

Powszedni widok - paczki na wycieraczce:

I na koniec - coś mi się jakby w talii dzieje! Z torebki wyziera mentos zielone jabłuszko, na mdłości:

Mam nadzieję, że spodobała Wam się dzisiejsza wycieczka po mojej codzienności. Polska niedługo zacznie się budzić, u nas spokojny niedzielny wieczór, z retro stacją radiową w tle. 

Z uściskami,

Wasza M.