Sztrukieski

Dziś wieczorek rodzinny u Williama w szkole, ubieram więc Thomasa bardziej paradnie niż zazwyczaj, w wyłowione z dna szuflady beżowe sztrukieski po bracie. Gdy wychodzimy ze szkoły, pada. Pratap z Williamem idą po auto, ja zostaję z Thomasem na rękach przed wyjściem. Czekam. Wokół morze ludzi. Obce twarze, lekka nerwowość, zaduch. Staję całkiem blisko drzwi, najbliżej. Widzę swoje odbicie, pańcia w granatowym prochowcu z Polski, z chustką w ptaszki z Anglii. Torebka z Polski, portki z Anglii, but tutejszy.
Lekko się kołyszę, Thomas zasypia. Wyjściowe spodnie po bracie wiszą na nim jak na bracie, wystają z nich nogi znów śmiesznie bez butów. Sześć lat, naprawdę sześć lat. Naprawdę sześć lat?
Wszystko pamiętam jak wczoraj. Spacer codzienny. Dzieci koleżanek z bloku. Wiosenne powietrze. Młodą pewność, że ta cała emigracja to na chwilę.




Komentarze

  1. diabel-w-buraczkach2 maja 2017 04:02

    :))) Urzeklo mnie to ostatnie zdanie :)
    Leci ten czas, nie? I losy tocza sie z reguly calkiem inaczej, niz myslelismy.

    I serdeczne gratulacje z okazji powiekszenia rodziny, wiem ze rychlo w czas, ale od serca! Morza zdrowia, calych gór szczescia, i oceanów radosci :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Marchewka Dracoolina11 września 2017 23:30

      O losie losowy, a ja dopiero Tobie odpisuję! :)) Dziękuję z serca!

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Przepraszam za spóźnienie

Obraz
  Przepraszam za spóźnienie. Za nie-pisanie, za nie-obecność - przepraszam. W przypływie przepływu myśli przez palce, na fali wzruszenia możnością pisania (o czym później) - piszę.  W najzwyklejszą niedzielną noc, w raptownym lutym - w czasie kradzionym, czyli jedynym, jaki jest - jestem.  Rety, jak się cieszę!  
Czytaj więcej