Gawędy kurierskie

... a dziś piszę do Was, czekając na Pana Kuriera, który ma odebrać mój zepsuty komputer. Czekam już tak drugi dzień, nie wyściubiając z domu nosa do strategicznej godziny 17ej, bo ja bardzo obowiązkowa jestem. Zbliża się 16ta, Lubego Pana nie widać, więc pewnie poczekam i jutro (cierpliwa jestem raczej też).
No i tak, czekając na tego mojego Godota, czytam sobie Wasze blogi, i jak zwykle przyjemna to lektura! I, myślę sobie, napiszę dziś coś i ja na tym moim blogobobasku dwutygodniowym.
Myślicie może, jak napiszę, skoro mój komputer, spakowany jak dziecko na kolonie, czeka obok drzwi na Miłego Kuriera? Ano tak się szczęśliwie składa, że przepaliła się w nim tylko karta graficzna, a twardy dysk zdrowy jak rydz (chyba tak się mówi? od zawsze mam z tego typu wyrażeniami problem, co się tu pewnie jeszcze nie raz, nie dwa okaże - do moich osobisych tworów należą "pasuje jak pięść do koguta" czy "ni w kij, ni w pietruszkę", zwroty dziś popularne wśród rodziny).
Na czas naprawy mój małżonek szczodrym gestem ofiarował mi swojego laptopa, wkładając do niego, że tak powiem, moje flaki (dzięki temu dysponuję zdjęciami, o których za momencik), a że mamy laptopy-bliźniaki to czuję się jak u siebie w domu :)
Jak już pisałam, mieszkamy z mężem pod San Francisco. Jest to ciekawe miasto, w którym bywamy z mężem jednak sporadycznie, bo na nerwy działają nam korki, a tych tam pod dostatkiem (na nerwy działa nam również szukanie miejsc parkingowych, bo tych, wręcz przeciwnie, chroniczny niedostatek). Wiadomo, duże miasto. A jednak San Francisco lubię, podobnie jak Stany w ogóle. Nigdy nie zamierzałam mieszkać tu na stałe i już nie mogę się doczekać powrotu do Polski, a jednak mam do tego kraju sentyment. Z całą jego prostolinijnością, dwuwymiarowością i morzem ”how are you” w sklepach. Jest to sentyment podobny pewnie do sentymentu, dajmy na to, do starej kurtki – zna się ją od podszewki, wie się, że miejscami dziurawa, miejscami się pruje, a jednak się ją na swój sposób lubi, jest taka oswojona, że można ją poznać po omacku.
Zamieszczam dzisiaj zdjęcie Wiadomego Mostu - sam most w perspektywie, a na pierwszym planie taka lornetkowa maszynka, która nie mam pojęcia, jaką nosi oficjalną nazwę w jakimkolwiek języku :) Pierwszy raz zobaczyłam ją na okładce książki Billa Brysona ("I'm a Stranger Here Myself: Notes on Returning to America After 20 Years Away") i bardzo mi się spodobała, bo wygląda jak duża, metalowa, uśmiechnięta gęba.



No i zdjęcie numer dwa: restauracja The Stinking Rose (Śmierdząca Róża) w San Francisco. To zdjęcie ma swoją historię. Otóż restaurację o tej jakże wdzięcznej nazwie zobaczyłam z okna samochodu podczas jednego z pierwszych wypadów do miasta. Ku mojej uciesze zauważyłam, że napis wyżej głosi: "doprawiamy nasz czosnek jedzeniem" - uciecha podwójna, bo po pierwsze lubię gry słowne, a po drugie lubię czosnek - i to bardzo! Niestety nie zdążyłam zrobić zdjęcia temu niecodziennemu szyldowi, nie wiedziałam nawet na pewno, w której części miasta się znajdujemy :) Ale od czego internet! Moja miłóść do szyldów (reklam, napisów...), o której pisałam już dziś w komentarzu do Elle, kazała mi (i mojemu biednemu mężowi) odnaleźć restaurację i zrobić nadobnemu szyldowi zdjęcie. Ba! Poszliśmy tam wraz z naszymi dwoma kolegami na obiad. W menu znalazłam potrawę o nazwie "kurczak z 40 ząbkami czosnku", więc postanowiłam sprawdzić, czy to 40 to dosłownie, czy w przenośni. Okazało się, że dosłownie! Kurczak był pyszny, smakował czosnkowo, a ofiara kurczaka, zdaniem jej męża, pachniała czosnkowo jeszcze przez dwa dni :) W menu były też lody czosnkowe, ale się nie skusiłam, aż tak odważna nie jestem!



Na dziś kończę, bo mamy 17ta, Pan Kurier znów rozczarował i mnie, i spakowaną młodzież kolonijną. Pozdrawiam Was serdecznie! M.