Ciasteczka, Biuro i dziesiąte zdjęcie

Drogie dziewczyny, czekam sobie właśnie na pana, który ma przyjść obejrzeć naszą mikrofalówkę. Kilka dni temu chcieliśmy sobie zmiękczyć nieco wyjęte z lodówki masełko, a ona, niewdzęczna, zaczęła zionąć pomarańczowym ogniem niczym smok. Dzisiaj ma przyjść pan przysłany przez biuro, bo jak już pisałam wcześniej w związku z brudnymi z zewnątrz oknami, u nas wszystkie tego typu rzeczy załatwiać należy wyłącznie przez biuro - albo lepiej napisać tak: Biuro. Biuro jest organizmem iście kafkowskim. Nic nie rozumie, wyznacza jakąś datę, człowiek czeka, Biuro się nie pojawia, więc człowiek do Biura wraca, a Biuro znów nic nie rozumie, wyznacza nową datę... Nauczeni doświadczeniem nawet nie zadajemy sobie trudu, żeby do Biura dzwonić, do Biura należy pójść i upraszać Biuro o interwencję własnym zdesperowanym wyrazem twarzy. Upraszałam wczoraj, miało się dziś pojawić między 10tą a 12tą, naturalnie się nie pojawiło (człowiek nie ma już złudzeń), o 12.30 upraszałam znowu - ma być o 14ej, hehe...

Prezentuję Wam tymczasem zdjęcie ciasteczek z kawałkami czekolady (chocolate chip cookies), które stworzyłam dłońmi swemi wczoraj. Ciasteczka te są ulubioną słodkością mojego męża (co tam! ulubionym artykułem spożywczym w ogóle), więc miłościwie piekę je często, ale nigdy dotąd nie pomyślałam o tym, żeby zrobić im zdjęcie. Aż do wczoraj :) Zauważyłyście, że często w miejscu, w którym latami mieszkamy czy pracujemy, mamy niewiele zdjęć? O wiele mniej niż z tygodniowych wakacji? Na uczelni na przykład mam zdjęć może 10, w tym 5 z dnia obrony, a 4 na korytarzu na czwartym czy piątym roku, kiedy człowiek zdał sobie sprawę, że niedługo - będzie po wszystkim, trzeba zatem uwiecznić te miłe buzie koleżanek i kolegów na tle tablicy korkowej z wszelką możliwą makulaturą. Codzienne chwile, codzienne sprawy bierzemy czasem za pewnik (takie to wyrażenie trochę koślawe), a wiem, że to te codzienne zdjęcia później najmilej jest mi oglądać.

A oto zdjęcie książki, z której pochodzi ciasteczkowy przepis:



Niedawno dostałam od Elisse zaproszenie do zabawy zdjęciowej. Na komputerze mam wszystko w dziesiątkach folderów i trudno połapać się w kolejności zdjęć, więc pomyślałam, że znajdę dziesiąte zdjęcie jakie w ogóle zrobiłam aparatem cyfrowym - bo wiedziałam, gdzie tego zdjęcia szukać :) Oto ono, nieostre bardzo, ale za to dziesiąte!



Zdjęcie pochodzi z roku 2005 i przedstawia fragment mojej półki z książkami. Swój pionierski aparat cyfrowy nabyłam kilka godzin wcześniej i próbowałam się z nim oswoić, robiąc zdjęcia czemu popadnie. Dodam, że książkę "W poszukiwaniu straconego czasu" zażyczyłam sobie przewrotnie od szkoły za tzw. czerwony pasek na świadectwie maturalnym :)

Z tej serii pochodzi również to zdjęcie (dalsze - już byłam z aparatem nieco oswojona):



Ono natomiast przedstawia moją komodę panieńską, z całym bogactwem drobiazgów, które to gromadziłam z zapałem, a których potem serca nie miałam chować po kartonach! A dziś co przedmiot to wspomnienie. Tę serwetkę zrobiłam na szydełku sama, tę puszkę osobiście targałam w plecaku ze stelażem z miesięcznego wyjazdu do Londynu - łącznie z niewidocznymi tu, bo już pochowanymi filiżankami, reprodukacjmi nabytymi w National Gallery i z czterema (!) zestawami podkładek Pimpernel. Tak oto spożytkowałam dostępną mi w plecaku przestrzeń - i zarobione przez miesiąc pieniądze :)

Miło Was pozdrawiam i publikuję tego posta, bo zaraz 14ta (wbrew temu, co twierdzi blogger) i a nuż przyjdzie Biuro i zarząda opowieści o mikrofalówkowym smoku! Ślę Wam myśli słodkie jak uwiecznione powyżej ciasteczka - M.