Pożegnanie z aparatem

No, nareszcie! W piątek, po 30 długich miesiącach, pożegnałam się z aparatem na zęby. Myślałam, że ten dzień nie nadejdzie już nigdy!... Leczenie przedłużyło się o rok, zęby nie były łaskawe się przesuwać, założono mi mini implancik w ortodontycznych celach, i w ogóle różne różności. Wskutek tego wszystkiego na pytanie, jak długo jeszcze będę nosić aparat, odpowiadałam grobowo "do śmierci" :D

A jednak ten piękny dzień nadszedł, co za ulga!... I nie chodzi tu nawet o kwestie wizualne, bo aparat był ceramiczny, przezroczysty, tylko drucik zeń wyzierał - dla jasności obrazu na zdjęciu z testem po prawej szczerzę zęby przybrane w aparat :) Nie chodzi tu również o ból czy inny dyskomfort, bo, krótko mówiąc, przywykłam, nie takie zresztą rzeczy się przeżyło na polu stomatologicznym. Chodzi o jedno: moje miłe, ja od stycznia 2008 roku nie jadłam jabłka jak człowiek! Jak jabłko to tylko obrane i pokrojone w cząsteczki... Inaczej się nie udawało, choć próbowałam dzielnie (na przykład takie orzeszki to zjadałam bez przeszkód). W gabinecie dentystyczno-ortodontycznym, który stał mi się drugim domem (mężowi zresztą też, bo zaparł się i chodził ze mną na wszystkie wizyty, siedział koło fotela, dorobił się przy tym nawet całkiem imponującej ortodontycznej wiedzy), w każdym razie w tym gabinecie, w poczekalni, jest zawsze taka duża szklana miska z dużymi, zielonymi jabłkami. I ja zawsze na te jabłka patrzyłam tęsknym wzrokiem... I na te ulotki z ludźmi o pięknych zębach, wgryzającymi się w takie zielone jabłka... Ach!...

W związku z tym na pytanie kolejne: co sobie zjem jak już zdejmą mi aparat, odpowiadałam z szeleństwem w oczach: "jabłko".


Jak postanowiłam, tak zrobiłam, ledwo przekroczyłam próg domu. A potem pojechaliśmy po jagody! Zobaczyłam je w sklepie dzień wcześniej, ale mąż się dziwnie uparł: " nie kupujemy, wrócimy jutro, nie kupujemy" - sam już nie wierzył, jak się później przyznał, że oni mi ten aparat faktycznie w końcu zdejmą:) Pojechaliśmy, jagody spożyłam, w towarzystwie pysznych lodów... jeżynowych. Mówiąc krótko, zjadam ostatnio wszystko, co plami i przebarwia. Wcześniej teoretycznie mogłabym zjadać, ale... Gumki w aparacie, przezroczyste, wyjątkowo chętnie przybierały barwę otoczenia. Kiedy byliśmy u teściowej w czerwcu, zjadłam samosy, nie wiedząc, że czai się w nich kurkuma (ja robię bez), no i potem wyglądałam, jakbym zjadła kanarka... A z takim kanarkiem na zębach każdy się czuje nieswojo, choćby miał do własnej fizjognomii nawet największy dystans.

Jagody zatem odpadały. Barszczyk w Wigilię natomiast nie odpadł, bo czego jak czego, ale Wigilii bez maminego barszczyku to ja sobie nie wyobrażam... Całe szczęście efekty barszczykowe okazały się swego czasu o niebo mniej wybujałe niż kurkumowe, choć zrywanie się od stołu po wypiciu barszczu duszkiem - żeby wyszorować zęby - pewną magię świątecznej konsumpcji jednak odbierało...

Na zakończenie tej opowiastki wyznam jeszcze, że aparat nosiłam nie w celach estetycznych, a, że tak powiem oględnie, stomatologicznych - przez co przez te dwa i pół roku nie mogłam sobie nawet powiedzieć: chciałaś, babo, mieć proste zęby, to cierp :) Cierpiałam raczej za błędy dentystów, z którymi obcowałam regularnie i w dobrej wierze od chwili, gdy tylko zęby wyrosły mi ponad dziąsła.

A jednak dziś bardzo, bardzo jestem z tego estetycznego bonusa zadowolona! Nie ma tego złego :)


Oczywiście nie jest to koniec moich ortodontycznych przygód, bo rzecz jasna weszłam w posiadanie aparatów retencyjnych - na dole plasticzek okraszony drutem, u góry pokrowiec w postaci invisalign. No ale to całe ustrojstwo jest już całkiem niewidoczne i, co ważniejsze, wyjmuje się je do posiłków szybko a łatwo!

Zdjęcia do tego posta powinny przedstawiać jabłka albo inne jagódki, ale niestety owoce te zostały zbyt szybko zżarte. Czasu antenowego doczekały się natomiast nasze storczyki, bez większej korelacji z tematem :) Storczyki rosną nam jak szalone, to już ich drugie kwitnienie, które obserwujemy od pączuszków. Ten żółtawy ma obecnie 11 dużych kwiatów (wczoraj było 13, nie dotrwały do sesji) plus 2 pączki, pokazywałam go w poście w styczniu - pół roku później on nadal wygląda jak nowy. Storczyk biały natomiast jest storczykiem eksperymentalnym, bo nie dałam mu podpórki, żeby tak sobie własnie rósł naturalnie, a on i tak niestrudzony dorobił się wielkich kwiatów (sztuk 9). Storczyki uwielbiam. W naszej podróży poślubnej byliśmy z mężem na Hawajach i siłą mnie trzeba było odciągać od obecnych tam storczykowych hodowli (...takie piękności tam były...). Po powrocie nabyliśmy dwa, bez większych nadziei. A tu niespodzianka - rosną, kwitną, dobrze się mają :)

Pozdrawiam Was dzisiaj jabłkowo-jagodowo-barszczykowo! To już lipiec, słoneczny lipiec! M.