Filoli i czas zaklęty

Od wczoraj mamy wrzesień, a mój post jeszcze, przekornie, sierpniowy. Przeglądam zdjęcia, w których czas jest zaklęty, zamknięty jak w złotej klatce - a wraz z czasem i my z wtedy, i nasze niedawne, a jednak odległe już nadzieje (może uda się polecieć do Polski?...) i obawy (może się nie uda?...). I fragment największego naszego Czekania.

Oto i my - ja z brzuszkiem i syn w brzuszku - na naszej ostatniej przedwylotowej wycieczce w Kalifornii. Na moje życzenie mąż powiódł nas do ogrodów Filoli, które każdy miesiąc przemienia na życzenie swoje własne. Sierpień upływał tam pod rządami hortensji, dalii i niektórych odmian róż:











Myślę, że to miejsce spodobałoby się wielu z Was. W tych ogrodach, na wpół zaplanowanych, a na wpół dzikich, jest człowiekowi tak dobrze, może cieszyć oczy kolorami, nos zapachami, płuca - powietrzem. A do tego Filoli to nie tylko te ogrody, ale i budynki, pięknie w nie wpisane, harmonizujące z tym, co wokół.

Tu oranżeria - z klatką:





A dalej już dom właściwy, złota klatka, w której zamknięty jest inny czas.

Sala balowa:








Gabinet:





Biblioteka:







Przejście przez salonik:







Jadalnia i wiodący do niej korytarz:





Kuchnia oraz osobny pokój do nakładania posiłków - z sejfem na srebra (!):







Ku wyjściu:



I na koniec ławeczka, już pusta, czekająca na innych ludzi, a może, jeszcze kiedyś, również na innych nas:



A tymczasem ja cieszę się Polską, domem rodzinnym, przyjaciółmi, lasem, grzybobraniem, kotem, który przybiega, kiedy tylko zaczynam mówić do brzuszka "synku" :) Berusia patrzy na mnie wtedy wymownie, jakby chciała powiedzieć: "no dobra, jestem, a o co chodzi?". Pozdrawiam Was dziś więc w towarzystwie syna właściwego oraz syna kociego, żeńskiego, futrzanego. Do usłyszenia, moje drogie! M.