Co u nas słychać

Moje drogie, nawet nie wiecie, ile radości sprawiłyście mi wpisami pod ostatnim postem. Dziękuję Wam i ściskam Was najcieplej zbiorowo i indywidualnie! Każdy wpis czytałam kilkakrotnie, każdy z nich sprawił, że na twarzy (szczęśliwej i niewyspanej zarazem) wykwitał mi uśmiech :) Bardzo chciałabym odpisać na każdy z Waszych komentarzy osobno, aż mnie paluszki świerzbią, hehe, ale zerkam w stronę wózka z synem i słyszę już, że (znów!) nie starczy mi na to czasu. Napiszę więc choć zatem tego posta nowego - o tym, co u nas słychać.

Kiedy William miał dwa tygodnie trafiliśmy niestety do szpitala - syn miał zakażenie układu moczowego... (podobno wyniósł je jeszcze z mojego brzucha). Willunio mój dostał antybiotyki i przez 10 dni byliśmy razem w szpitalu. Na szczęście dostaliśmy osobną salę, rodzina mogła nas odwiedzać, a panie pielęgniarki były bardzo miłe - tym trzem okolicznościom mąż mógł być z nami codziennie nawet do północy. Poza tymdzięki , co tu dużo pisać, nie pamiętam już kiedy ostatnio płakałam tak jak wtedy, kiedy synowi cewnikiem pobierano mocz i wkładano do rączki wenflon. W zabiegowym był z nim mąż (mogło być tylko jedno z rodziców), ja wtulona we własną z kolei mamę myślałam, że pęknę na pół. Później byłam z nim przy tym i ja, bo wenflon miał wkładany łącznie 4 razy. Trudno tak zanosić swoje dziecko w ramionach do miejsca, w którym spotka je krzywda, a przy tym zachować dla niego spokój, naprawdę trudno...

A pozytywka zawieszona na haku do kroplówki (przez nas na szczęście nieużywanej) wygląda tak smutno...



Na tych kilku metrach kwadratowych zżyliśmy się ze sobą tak bardzo, że nieomal zrosliśmy się z powrotem w jedno. Tuliłam go, całowałam, czytałam mu "Opowiadania z Doliny Muminków", nocami nuciłam kołysanki. No i William w tym wszystkim szczęśliwie nie zdawał sobie przeważnie sprawy z tego, co się wokół niego dzieje.

Spotkało nas w szpitalu też dużo dobrego - ze strony pań pielęgniarek, które czasem w nocy przychodziły małego trochę potrzymać, pokołysać, a czasem po prostu chwilę pogadać, gdy karmiłam, no i ze strony bliskich, dzwoniących do nas, odwiedzających.

O mojej mamie, dowożącej mi i mężowi śniadania, kolacje i obiady (osobne! wiadomo, dieta matki karmiącej) długo by pisać. Była i jest dla naszej trójki opoką :)



W każdym razie syn jest już zdrowy, a ważniejszych rzeczy naprawdę nie ma.

Babcia i wujek (brat bliźniak męża) przylecieli ze Stanów go odwiedzić, a on sam ma już za sobą wyprawę do fotografa po zdjęcia do obydwu paszportów (to od pana fotografa i jego żony kupiliśmy naszą działkę budowlaną), no i wyjazd do ambasady w Warszawie. Śmieszne takie zdjęcia paszportowe, kiedy ma się na nich kilka tygodni :)

Teraz cieszymy się sobą i przygotowujemy się do świąt - mam nadzieję jeszcze o tym napisać.

A tymczasem kończę, bo od jakiegoś już czasu piszę jedną ręką :) Załączam kilka zdjęć - pierwsze zrobione, gdy William miał zaledwie 3 dni, właśnie wrócił ze szpitala, w którym się urodził, i zasnął na kolanach u swojego taty. Reszta natomiast to aktualne zdjęcia syna drzemiącego.

Raz jeszcze dziękujemy za całą Waszą serdeczność i ściskamy Was mocno! - M.P. i W. :)