Huśtawka

Huśtawki w naszym parku są dla Williama źródłem wielkiej szczęśliwości. Niestety, parkowy plac zabaw został w poniedziałek zamknięty na dwa miesiące z przyczyn remontowych, akurat gdy pogoda stała się nam nie tyle wiosenna już nawet, co letnia. W ostatni weekend ruszyliśmy na huśtawki uzbrojeni w aparat, postanawiając przez najbliższe tygodnie żyć wspomnieniami.

Cudowne mamy czasy, naprawdę cud-owne, gdy wystarcza dociśnięcie palca, aby zamknąć w zdjęciu jak w kapsule uśmiech, buty rozmiar 20, włosy rozwiane wiatrem, radość.



Przy morzu jej bezsprzecznych zalet, mój stosunek do fotografii pozostaje nieco nieufny. Przeczytałam kiedyś, że robiąc zdjęcie z uczestnika wydarzeń automatycznie stajemy się obserwatorami. Myślę, że to prawda. Czuję wręcz fizycznie jak przyłożony do twarzy aparat fotograficzny ze środka chwili wyrzuca mnie na zewnątrz. Każdy kadr jest interpretacją tego, co przed oczami, wymaga zrobienia kroku w tył, choćby tylko umysłem. Czasem ten drobny dystans niesie coś pozytywnego, czasem przyjmuję go obojętnie, częściej jednak, coraz częściej, mi on przeszkadza. Aby zrobić zdjęcie wysuwam rękę z ręki mężowskiej, przerywam rozmowę, wypuszczam z ramion dziecko. Wyskakuję z chwili, a najdotkliwiej wyskakuję z bycia razem. Chyba dlatego najwięcej zdjęć robię, gdy jestem sama. I Williamowi, kiedy śpi :)

Powszedni wybór ery cyfrowych aparatów: czy pozostać zanurzona w chwili, czy sięgnąć po aparat, tracąc na obecności, jednak w sekundę zyskując tym dla chwili pewną nieśmiertelność. Wybieram różnie (tak czy inaczej, zdjęć w aparacie i w folderach setki...).

Wiele nieśmiertelnych ujęć zresztą wykonałam bez zupełnego udziału aparatu. I zaskakuje mnie, jak złożony obraz mam do dziś przed oczami. Jakie kadry. Jakby pamięć wiedziała, że może liczyć tylko na siebie. Widoki bezgranicznie piękne, i bezbrzeżnie smutne. Oto zdjęcia trzech twarzy.

Dumna, pięknie czekoladowa twarz pana kuriera UPS, zapatrzona w kalifornijskie słońce. Schludny uniform, pod pachą paczka. Wymieniamy powitania w tym samym miejscu o kolejnej 14:30. Dzisiaj właśnie powiedział mi, siedzącej w cieniu na ławce ze śpiącym Williamem na ręku, że spodziewają się z żoną czwartego dziecka. Szóstego, dodaje poważnie po chwili. Bliźnięta urodziły im się za wcześnie... Przenosi twarz w słońce, i tak już w mojej pamięci pozostaje od roku. Pomnik wiernej miłości.

Poczciwa twarz pana sprzedawcy w polskim sklepie. Sporo zmarszczek, choć pan młody, mają z żoną córkę nieco tylko starszą od Williama. Dobre oczy, zawsze odwracające się płochliwie w stronę okna, gdy wbijam PIN. Uśmiecham się do tego momentu z oczekiwaniem. Dziś pan wychodzi zza lady i podaje Williamowi w prezencie paczkę biszkoptów. Kadruję tę rękę z biszkoptami. I chwilę później same biszkopty, znikające w buzi syna szybciej niż kiedykolwiek.

Twarz męża, który właśnie dowiedział się, że zostanie ojcem. Uśmiech, dłoń odkładająca żelazko na deskę do prasowania, na desce spodnie, dzień jest zwykły, a właśnie podniesiony do rangi święta. Kadr z dłonią i uśmiechem, żelazkiem, spodniami i szmatką do prasowania. Niebieską i postrzępioną.

Gdyby o tym pomyśleć, cała jestem wypełniona kadrami. Jak moja karta pamięci w aparacie, chronicznie pełna :)

Z nocnymi pozdrowieniami dla wszystkich kadrujących i ręką, i okiem - M.