Bwa, trzy

(bo dobra nawierzchnia nie jest zła...)

... czyli syn zaczął liczyć. Wybiórczo, bo wybiórczo, ale zaczął. Póki co raczej w języku matczystym. 

Wyraźnie interesują go cyfry. Jest taka jedna brama nieopodal z cyfrą jeden, i jeśli po wyjściu z klatki chcę udać się w prawo, a syn woli w lewo (zazwyczaj woli), wystarczy, że powiem: "chodź, pokażesz mamusi jeden". Działa (prawie) bez pudła! Lubi dostawać rano do ręki kartkę z kalendarza-zdzieraka, do analizy. A już bałwochwalczym wprost zachwytem obdarza własny kalendarz ścienny, z fotografiami psów, który dostał od babci. Staje na palcach i sięga do pierwszych dni miesiąca: "bwa! trzy!". Pokazuje przy tym właściwe cyfry, więc właściwie - zaczął czytać. Mówię Wam, jak opanujemy całą dziesiątkę to lecę z alfabetem. Sama w wieku lat pięciu czytałam dzieciom w przedszkolu bajki, panie sadzały mnie na krzesełku, dawały książkę do ręki i czytałam, płynnie, moje fąfele z przedszkola pamiętają. Czyli co, zostało mi marne dwa i pół roku! ;)

Żeby jednak nie namalować tu fałszywego obrazu rzeczywistości spieszę wyznać, że słów - angielskich czy polskich - Pluszek wciąż mówi niewiele, na pewno dużo mniej niż jego jednojęzyczni rówieśnicy. Ale stara się. A ja, matka, go rozumiem. Odróżniam na przykład "mmm"  ("motyl"), od "mmm" ("chmura") i "mmm" ("moon"). Wiem, kiedy "mama" to "mama", a kiedy "mandarynka" albo książko-pacynka "Monday the Bullfrog". Oczywistością dnia codziennego jest dla mnie to, że "dugu-du" (!) znaczy tyle co "żaba".  A przy tym powoli, jak poławiacze pereł, zaczynamy wyławiać z tego wszystkiego najprawdziwsze słowa. Jest "cow", jest "chleb". Jest też "car" - z akcentem - ku utrapieniu męża - wyraźnie brytyjskim.

(garnki czekają)

Z kwestii okołogastronomicznych - epoka rosołu odeszła do przeszłości, nadeszła era pieczonego kurczaka. Udko, pałeczka, nie masz ci lepszego obiadu! Do kurczaka - ryż, zdecydowanie nie ziemniaki (jeszcze jakiś czas temu pieczone miały u niego szanse), czyli hinduska połowa genetyczna mojego syna wzięła górę nad polską. Czasem jakaś marchew na parze, czasem groszek. Innych warzyw w formie konwencjonalnej do ust nie weźmie. Szczęściem jeśli warzywo można wycisnąć z torebki (firmie Ella's Kitchen jestem dozgonnie wdzięczna) to William ochoczo zje każde - brokuły, szpinak, brukiew. Owoce kiedyś lubił, ach, lubił, banany, gruszki, winogrona, panie kochany...  - no ale przestał lubić. Za to w formie suszonej zje wszystko (królestwo za suszone śliwki!), więc nawet banany suszone (nie smażone, bo o smażone łatwo) wynalazłam (choć tu uwaga taka, że aby cieszyć się u młodzieńca powodzeniem muszą pozostać w oryginalnej, białej torebce). Makaron ostatnio kategorycznie znielubił, za to nieustająco uwielbia podpłomyki wszelkiej maści (no mówię, że siła genów...). Paratha znika z talerza, na hasło "naan" dziecię automatycznie wyciąga rękę... Sile mężowskich genów zawdzięczam też pewnie umiłowanie przez mojego potomka wody. Sok lubi, zwłaszcza pomarańczowy z mango, ale jeśli chce się napić to i tak idzie po wodę. I to tak sam z siebie. Wodzę za nim zachwyconym okiem. A w kwestii soku - i mleka... Jakiś czas temu nie chciało dziecię nasze pić mleka, więc ojciec zapodał mu je w formie, w której i sobie je zapodaje - prosto z lodówki. Moje polskie serce drżało, ale co było robić!... Syn wypił, i od tego czasu i mleko, i sok tylko z lodówki, w każdą pogodę. Jak rodziciel. Ulubione słodycze: czekolada mleczna i krówki. Sezamkami też nie pogardzi. Za ciastami i ciastkami nie przepada.

Zainteresowania... Nadal mu w duszy gra! Pierwsze takty piosenki "miś jest dziki, miś jest zły" porywają go do dzikiego tańca. A poza tym, jak by to ująć... fascynują go nawierzchnie. Kiedy idzie na spacer ze swoim drewnianym wózkiem (który już lepsze czasy widział...) albo innym smokiem na patyku - bada każdą nierówność w terenie. Po każdej studzience przejeżdża minimum cztery, pięć razy. Zna na pamięć chyba wszystkie studzienki na naszej ulicy, ja już zresztą też. W domu jeździ tam i z powrotem po dużych zielonych podkładkach do lego duplo, coraz to pod innym kątem, niezmiennie zafrapowany. Samym duplo bawi się codziennie - otwierają i zamykają się drzwi, pan idzie do pracy, pani schodzi po schodach (lub odwrotnie), pies wskakuje na okno, Kubuś Puchatek wchodzi do domu i je miód. Zwyczajne życie ;)  A poza tym - samochody! (bada nimi nawierzchnie w skali mikro), narzędzia! (zwłaszcza śrubokręt i śrubki), ciastolina!, puzzle!, traktor (i wjeżdżające do jego przyczepy zwierzęta nie-wiedzieć-czemu-na-kółkach)!, pomywanie garnków we własnej kuchni (z jednoczesnym symulowaniem dźwięku lecącej wody)!. No i książki - ta miłość wciąż kwitnie. 


Od jakiegoś czasu mamy swoje piosenki. Siedzę sobie na przykład na dywanie w jego pokoju, leci nasza piosenka, William podchodzi wtedy do mnie, zaplata mi ręce na szyi, wtula się we mnie, kołyszemy się razem, podśpiewujemy. 

Chwilo, trwaj.

Z serdecznymi wieczornymi pozdrowieniami - M.! - jak Matka ;)