Umrzeć - tego nie robi się rodzinie kota

Lubiła, gdy zamykałam jej pyszczek w swojej ciepłej, przymkniętej lekko dłoni. Jakkolwiek by nie była zdenerwowana, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zamykała oczy (piękne, cudownie zielone, okrągłe oczy, jasne, krótkie, ledwo dostrzegalne rzęsy), odprężała się, układała do snu. Tak właśnie ją powitałam, gdy rodzice przynieśli ją do domu, spłoszoną, maleńką, przed chwilą jeszcze bezdomną. Usiadłam, instynktownie położyłam ją na swojej klatce piersiowej, delikatnie zamykając w dłoni jej pyszczek, oczy i uszy. Miałam wtedy 15 lat.
 

Każdego ranka pachniała Old Spicem taty, zapach ich pożegnania przed pracą ulatniał się dopiero około południa. Każdej nocy spała nad głową mamy - głośno burczący, futrzany beret.

Gustowała w sernikach i wodzie mineralnej. Wygodnie podparta na podkurczonych łapkach jak starsza pani na poduszce, obserwowała świat. Dawniej, gdy telewizory były szersze, ona natomiast szczuplejsza (choć prawdę mówiąc, mało się przez te 15 lat zmieniła), nie było lepszego miejsca na drzemkę niż włączony telewizor - w ważnych dla filmu momentach ochotnik podtrzymywał jej spadający na ekran ogon...

I te rytuały, to łóżko ścielone każdego dnia z tatą, jeszcze w jesieni życia cyrkowe popisy, fikołki, trampolina, w odpowiednim momencie zeskok z łóżka i na łóżko powrót, przedstawienie przećwiczone setki razy.  Tysiące razy uchylane i zamykane drzwi. Pukałam łapkami? Możliwe, zmieniłam zdanie. Chciałam wyjść na balkon? Wyjdę, nie wyjdę, no przecież wychodzę.

I te nasze z niej serdeczne żarty: gdy się przeciągała - z kota z metra, z całuśnych różowych ust, z sukni z falbanami, z pomponów na łokciach, z rozpiętego w upale futra...

Jej poranek płynnie przechodził w południe, południe w wieczór. Żadnego zbędnego ruchu, wyższość bezbrzeżnego spokoju. I te moje dramaty, a było ich po drodze kilka, wypłakane w jej subtelnie zdziwione futro. I mantra mojej głaszczącej ją dłoni. I pokój, który z niej, poprzez głaszczącą dłoń, krwiobiegiem docierał do serca. 

Nie pamiętam życia bez niej, domu bez niej, mówi mój młodszy brat. To jego pokój wybrała sobie, by umrzeć. I jego towarzystwo, i mamy, i taty. Zabrakło tylko mojej ciepłej, lekko przymkniętej dłoni.


Królowa życia. Mistrzyni leniwego spokoju. Bere, Bertrand. Berusia.
Do zobaczenia, przyjacielu.