Z wiatrem

(Half Moon Bay, Kalifornia, 2011 r.)

Powzięłam zamiar zrobienia jako takiego choćby porządku ze zdjęciami. Otworzyłam kilka folderów, tych Williamowych, i wsiąkłam. Małżonek zaglądał mi przez ramię raz i drugi, i wsiąkł razem ze mną. Nasz William, z rzadkimi jeszcze włoskami, z obowiązkowym śliniaczkiem, nieporadnie uczący się siedzieć. Nasze mieszkanie w Kalifornii i my w nim w trójkę, jak na innej planecie, jakby przyśniło mi się to wszystko. Tak trudno było nam wrócić z urodzonym w Polsce, trzymiesięcznym Williamem do Stanów! A paradoksalnie, te kilka miesięcy okazało się pięknym rozdziałem naszego życia.

Już wiem, że czasem dobrze popłynąć z wiatrem. I że czasem to nie ja wiem najlepiej.

Pogodnej niedzieli! Łączę serdeczne pozdrowienia :)
M.

Komentarze

  1. lewkonia28 kwietnia 2013 08:18

    Od starożytności wiadomo, że navigare necesse est. Najlepiej poddając się mądrzejszym od nas. Wodom, wiatrom, ludziom :)))) Wtedy każdy cel jest dobry a każdy ląd przyjazny:)))

    OdpowiedzUsuń
  2. Dag-eSz28 kwietnia 2013 13:09

    No tak, i Anielka to już nie niemowlaczek ;)

    Pędzie ten czas a życie zaskakuje czasem...

    P.S. Przykro mi z powodu kotka :*

    Buziaki

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Marchewka Dracoolina8 maja 2013 13:44

      Dziękuję, Dagmarko.
      Czas pędzi, leci, naprawdę! I po Twojej Anielce to widać, i po moim W. :)
      Ściskam Ciebie.

      Usuń
  3. monika29 kwietnia 2013 02:55

    marcheweczko jaki synuś tu mały (jak by teraz bóg wei jaki był duży hihiih)
    czas ....... tyle razy jest łąskawy ze jak nam płąta pod górkę to nie chce się pamiętać :)

    całuski wam ślę z nie ciepłego miasta jezusowego :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Marchewka Dracoolina8 maja 2013 13:47

      Wszystko prawda, z oddali wiele wspomnień jest lepszych, czystszych, o tych momentach średnich, a nawet całkiem przykrych nie chce się pamiętać... :)

      Usuń
  4. Unknown6 maja 2013 05:14

    prześlicznie to napisałaś :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Przy czwarteczku

Obraz
  Przy czwarteczku, przy czwartuniu, bez czegokolwiek mądrego (czy choćby głupiomądrego) do powiedzenia - zawiadamiam kosmos i okolice, że cieszę się rzeczonym czwartkiem, cieszę się prospektem, że przyjdzie piątek, chłodnym piwem się cieszę i ciepłym domem, synami, że są, przeszłością, że przeszła, swoją głową, że ciągle mnie bawi.
Czytaj więcej

Przepraszam za spóźnienie

Obraz
  Przepraszam za spóźnienie. Za nie-pisanie, za nie-obecność - przepraszam. W przypływie przepływu myśli przez palce, na fali wzruszenia możnością pisania (o czym później) - piszę.  W najzwyklejszą niedzielną noc, w raptownym lutym - w czasie kradzionym, czyli jedynym, jaki jest - jestem.  Rety, jak się cieszę!  
Czytaj więcej