Rzecz o pączkach, strachu przed lodówką i o zaglądaniu do okien

Przedstawiam Wam moją wielką ciążową słabość - pączki. Na pączka miałam już apetyt dzień przed zrobieniem testu. A jak go zjadłam, tak go popiłam zupką chińską. W domu nie posiadamy podobnych dóbr, ale traf chciał, że w sklepie, do którego awaryjnie udaliśmy się po pączki, wpadły mi zupki chińskie w oko - i to właśnie połączenie smakowe wydało mi się tamtego dnia nadzwyczaj trafione :) Pączki, pączki... Najgorsza rzecz, że ja najbardziej lubię pączki z jednej cukierni tutaj - Krispy Kreme. Pół godziny samochodem w jedną stronę. Mój biedny mąż pojechał ze mną po nie w niedzielę, mówiąc: "jaki by ze mnie był mąż, gdybym żonie nie dał tego, czego potrzebuje". I tym stwierdzeniem prostolinijnym zaskarbił sobie kolejny kawałek mojego serca - a ma już tych kawałków dużo, dużo... bardzo dużo... Jak dotarliśmy do cukierni to kupiliśmy sztuk 12 - na zapas (zdjęcie zrobione jeszcze w sklepie, tak się tymi okrągłymi cieplutkimi cudeńkami zachwycałam).

Wiele z Was pisze o przygotowaniach okołoświątecznych. U mnie sprawa ma się tak: Serwetki i pościel wykrochmalone, łazienka wysprzątana, pokój i sypialnia też. Okien nie myję, bo jak myję to tylko szlag mnie trafia, że wszystko na nic, bo z zewnątrz umyć i tak nie mogę (okna otwierają się do góry, a do tego mają zainstalowane na stałe moskitiery. Muszę czekać aż osiedle, w którym wynajmujemy mieszkanie, się zmiłuje i okna wyczyści... Ale się chyba nie doczekam - jedyne okno, nad którym mam tymczasem władzę, to okno balkonowe :)

W kwestii przygotowań wielkanocnych największym problemem jest kuchnia... Węch zawsze miałam czuły nieprzeciętnie (co jest darem i przekleństwem zarazem), otrzymałam taki chyba w rekompensacie za wzrok nieszczególny, ale teraz... teraz to ja jestem jak pies myśliwski. Do kuchni boję się wchodzić, bo ja bym tylko te pączki jadła i chleb z miodem albo jakiś serniczek (owoce na szczęście też, pomarańcze, jabłka, banany, truskawki, które tu szczęśliwie szybciej rosną) - a w kuchni inne się czasem znajdą zapachy niż artykułów spożywczych wyżej wymienionych. Ech, ja takiej na ten przykład własnej lodówki boję się otwierać, bo jeszcze szynka na mnie spojrzy albo ser... Mąż też człowiek, jeść musi. A ja nie dość, że wąchać tego nie mogę (a wywęszę przez najlepszy pojemnik), to nawet na to patrzeć. Ironia losu polega na tym, że niechęć do wędlin przyszła dzień po tym, jak przytaszczyliśmy z mężem ze sklepu polskiego szynkę wielkości głowy - a do tego kilogram polskiego sera. Zdjęcie naszym zdobyczom zrobiłam szybciutko, bo ze sklepu tylko ekspresem zajechaliśmy po ciepły chleb do piekarni, wbiegliśmy do domu, wszystkie dobra zrzuciliśmy na stół i jedliśmy (jak się lepiej przyjrzeć to można zauważyć, że ser i tak już w samochodzie paluchami wyżerałam).



Tak sobie myślę, jak ja żurek ugotuję, i co z tą białą kiełbasą, co czeka... W zasadzie to produkt gotowy chętnie bym zjadła (żurek z białą kiełbasą uwielbiam), tylko jakoś ten cały zapach przy gotowaniu... sama nie wiem. Mąż by ugotował, tylko ciekawe, co by z tego wyszło, wszak jego rodzice nie z Polski pochodzą, a z Indii :)

Jak tak pisałam o myciu okien to coś sobie przypomniałam. Przeglądałam ostatnio nieznane mi dotąd bliżej blogi - i na blogu Zuzi z Szycie jest piękne mój wzrok zatrzymał się na poście o zaglądaniu ludziom do okien. Ech, jest to zamiłowanie i moje... Naprzeciwko mojego bloku panieńskiego stał wieżowiec - tyle okien, tyle możliwości! Już dziecięciem będąc lubiłam patrzeć, jak ludzie kręcą się po kuchni czy siadają do kolacji (rzecz jasna najlepszym "podglądaniowym" czasem jest wieczór, gdy lampy i światło). Kiedy jestem w Polsce i gdzieś się wieczorem wybieram (a wybieram się gdzieś wieczorem przeważnie - tyle bliskich, tak mało czasu...), do okien po drodze zaglądam zawsze. Lubię szczególnie te małe blokowe kuchnie, wszystkie takie same, i te lampy zwisające z sufitu, i te zazdrostki i zasłonki, jedne ładne, inne brzydkie, i widok otwieranej lodówki, której drzwi zachodzą na okno (zdecydowanie najbardziej interesowały mnie zawsze okna kuchenne).

Grę SIMSy w ogólniaku lubiłam, bo budowałam sobie domki i potem zaglądałam do nich z zewnątrz przez okna (a grać już nie grałam, bo samo granie nudziło mnie bardzo). I domki dla lalek też lubię między innymi za to, że można do nich przez okna zaglądać... Domki dla lalek, drewniane, to zresztą osobna historia - uwielbiam!

Jedną z moich ukochanych książek jest "Noelka" Małgorzaty Musierowicz. W Wigilię jej bohaterowie, Elka i Tomek, przebrani za Gwiazdora i jego pomocnicę, wędrują do mieszkań nieznanych sobie ludzi. My, czytelnicy, tych ludzi znamy z wcześniejszych książek serii (i aż chcemy wołac: "przecież to rodzina Kłamczuchy! przecież to Kreska i profesor Dmuchawiec!"). Można tak sobie obserwować, co się u kogo wydarzyło w tak zwanym międzyczasie, niektórzy bohaterowie bardzo urośli, niektórym urodziły się dzieci, ktoś się przeprowadził. Widzimy ich domy, ich stoły wigilijne, patrzymy sobie na nich przez takie literackie okno - ach, bardzo byłam szczęśliwa, czytając tę książkę po raz pierwszy!

A tymczasem zaglądam do Was, do Waszych domów, i patrzę sobie, jak Wy przygotowujecie się do Wielkanocy. Takie przyjemne to blogowanie, to zaglądanie do okienek pootwieranych w domach tylu kobiet - i otwieranie przy tym okienka własnego. Pozdrawiam Was, moje drogie! M.