U teściowej

Polecieliśmy ostatnio z mężem na tydzień do teściowej, do Oklahomy. Stąd częściowo moja nieobecność w tym miesiącu na blogach, wszak wyjazd to jedno, a do tego musi się człowiek przed takim wyjazdem spakować, a po wyjeździe - rozpakować :) Wyjazd był bardzo udany. Teściowa mieszka u swojego syna - brata bliźniaka mojego męża. Wokół mieszka mężowskie wujostwo i kuzynostwo. Latamy do mamy i brata raz w roku, poza tym spotykamy się u nas albo u drugiego brata mojego męża (mieszka w Los Angeles), albo u siostry (w Nowym Jorku). Pobyty u mamy mają jednak tę wielką zaletę, że kilka ulic dalej mieszka wujek - a wujek ma 74 lata i jest nieocenionym źródłem opowieści - umysł ma jak brzytwa! Wujek jest starszym bratem mojego teścia, nieżyjącego już od 17 lat.

Na pierwszym zdjęciu widzimy moją teściową, mieszkała wtedy jeszcze w Indiach, była jeszcze panną. Bardzo lubię to zdjęcie. Śmiało patrzy w obiektyw, całe życie przed nią. Jeszcze nie wie, że za jakiś czas wyjdzie za tego pana:



I że bardzo go pokocha. I że jego starszy brat będzie studiował w Stanach, i że oni również po ślubie do niego wyjadą. I że w Stanach urodzi się jej córka - a potem syn. A jeszcze później zajdzie w ciążę raz jeszcze, i dowie się, na dwa dni przed porodem, że pod jej sercem mieszka nie jedno dziecko, a dwoje. Ten, który opuści jej brzuch ostatni, nie opuści jej już nigdy, choć pozostałe dzieci rozjadą się po kraju. Ten z kolei, który utoruje ostatniemu drogę, ten najbardziej podobny do ojca, zawędruje któregoś dnia do Polski. Dwa lata później do Polski przyleci i ona - na ślub, pierwszy niehinduski ślub w caluteńkiej rodzinie. A w roku 2010 - bo nadejdzie i taki rok - będzie czekać na dzień, w którym po raz pierwszy zostanie babcią.
No, kto by pomyślał? Kto mógłby przewidzieć?

Moja teściowa jest bardzo kochaną kobietą. Jak trafnie zauważyła moja szwagierka, nie lubić jej to jak nie lubić pluszaczka - po prostu nie sposób. Od mojej teściowej niejedni mogliby uczyć się tolerancji - choć jest wyznawczynią hinduizmu, nie dzieli ludzi na wyznawców Kriszny, Jezusa czy Allaha. Jedyne, co dla niej się liczy, to być dobrym człowiekiem.

Przed naszym ślubem teściowa poleciała do Indii po wisiorek dla mnie na ślub - i po sari na dzień poprawin :) Przywiozła mi zrobiony na zamówienie wisiorek pasujący dokładnie do opisu, który jej zostawiłam - prosty, z dużą białą perłą. Właśnie perły zawsze kojarzyły mi się z Indiami. W dzieciństwie dostałam od taty książkę "Baśnie z Wyspy Lanka", pełną zajmujących opowieści i bajecznych ilustracji - do dziś pamiętam te księżniczki z wplecionymi w długie, lśniące, czarne włosy perłami.

Moje ślubne sari jest przepiękne. W kolorze głębokiej czerwieni, bogato haftowane kryształkami i koralikami. Zrobię mu kiedyś zdjęcia (i sukni ślubnej z jej haftami też, bo i ją przechowuję), gdy już dorobię się lepszego aparatu :) Miałam na sobie sari w dniu poprawin, bardzo, bardzo szczęśliwa, razem z bransoletkami na nogach z dziesiątkami dzwoneczków, i z pierścionkami, które na polecenie teściowej założył mi na stopy podczas modlitw mąż (sam mąż nie jest żadnego wyznania, jest przy tym człowiekiem wybitnie szanującym religię tak swojej mamy, jak i żony). W hinduizmie tradycyjnie nie nosiło się obrączki na dłoni, nosiło się natomiast obrączki na palcach obydwu stóp. Bardzo mi się to spodobało i, oprócz obrączki na dłoni, te obrączki na stopach też do dziś noszę :)

Miałam okazję założyć sari po raz drugi trzy miesiące po naszym ślubie, w Oklahomie, podczas hinduskich ceremonii za nasze małżeństwo. Wtedy już nie obyło się bez założenia na siebie biżuterii teściowej, jeszcze z jej własnego ślubu w Indiach :) Śmialiśmy się ze szwagrem, że hinduskie panny młode trzeba chyba od tego biżuteryjnego ciężaru na rękach wnosić, bo same tego nie potrafią udźwignąć! Modlitwom - po hindusku i w sanskrycie, a dodatkowo dla mnie po angielsku - przewodniczył wujek. Były to dla mnie wyjątkowe chwile.

Moja teściowa ma bowiem synową w pewnym sensie chyba podobną do siebie. Ostatnio wyjeżdżałam od niej z naszyjnikiem z Maryją i dzieciątkiem na szyi - i z hinduską kropką na czole :)

Ach, rozpisałam się mocno! Załączę jeszcze zdjęcie, które przyniósł mi wujek podczas tego ostaniego pobytu w Oklahomie (oprócz lodów, ciastek i krążków cebulowych - w końcu ciężarna to ciężarna!). Ten berbeć po lewej to mój teść, obok siedzi jego tata, a dalej - mama. Obok mamy siedzi jej siostra z mężem, a dalej - stoi sam wujek:



Patrzę na to zdjęcie i myślę sobie o nielicznych zdjęciach własnych pradziadków, przed ich chałupkami, w sadzie. I tak sobie myślę, że ani strona hinduska, ani polska nie spodziewałaby się nigdy, że kiedyś jednak się spotkają - w maleńkim dziecku.

Z ciepłymi pozdrowieniami - M.