Koncert

"W lipowe kwiaty, w lipowe liście
Próg ustroiłem na twoje przyjście.

Jabłkami, winem, jako przy święcie,
Stół zastawiłem na twe przyjęcie."

Leopold Staff


Za kilka dni, 21. lipca, będziemy z mężem obchodzić naszą trzecią rocznicę ślubu. Kolejny już rok w połowie lipca zaczynam wspominać, wspominać, wspominać!... Pan fotograf, tata naszej bliskiej koleżanki, zrobił nam tego dnia 8 tysięcy zdjęć. Jest więc co oglądać! Zdjęcia w albumach znam już na pamięć, ale na płytach tyle jest jeszcze zdjęć nieodkrytych, a na nich tyle szczegółów zatrzymanych w kadrze, łezka się w oku kręci, to ze wzruszenia, to ze śmiechu.

Dzisiaj przedstawiam Wam kilka z tych zdjęć. To właśnie jest mój mąż, bohater drugiego planu moich opowieści. Mój mąż, moja skała, mój wielki przyjaciel. Pamiętacie, jak byłyśmy dziećmi i zostawałyśmy na noc u ukochanej koleżanki czy kuzyna? Taka wielka radość, że nie trzeba się rozstawać, że nie trzeba nigdzie iść, że będziemy razem aż do rana. Proste to porównanie, ale ja od trzech lat co wieczór tak właśnie się czuję. Co wieczór cieszę się obecnością mojego męża, zjedzonymi wspólnie truskawkami, wspólnie złożonym praniem, obejrzanym filmem. Nie wiem, jaka w tym magia, ale w towarzystwie mojego męża nigdy nie jest mi nudno, nigdy nie jestem poirytowana. Różne spotykają nas w życiu chwile, ale mąż zawsze działa na moje serce jak opatrunek.

Należymy z mężem do małżeństw nierozłącznych. Poza czasem pracy - i czasem, gdy jestem w Polsce, a on nie może lecieć ze mną, albo też musi wcześniej wrócić do Stanów - jesteśmy razem zawsze i wszędzie. Ot, po prostu, nie lubimy się rozstawać.



I kto by pomyślał, moje drogie!... O historii naszego poznania pisałam już wcześniej, o tu. Poznaliśmy się z mężem przypadkiem, w pewien piątek, późnym latem. W towarzystwie naszych wspólnych znajomych zjedliśmy razem lody, po dobrej godzinie już musieliśmy się rozstać. Kilka minut po tym, jak się poznaliśmy, mój mąż - mój racjonalny, mój rzeczowy mąż - powiedział do swojego kolegi, na stronie, że się ze mną ożeni. Do dziś nie wie, jak to się stało, że ta myśl, taka niespodziewana, a przy tym tak nieugięta, pojawiła się w jego głowie - i została. Mąż wrócił do Polski na nasze urodziny, na niespełna dwa tygodnie, a potem, po kilku tygodniach, przyleciał znowu, tym razem już z zaręczynowym pierścionkiem. I tak, szaleńcy, zostaliśmy po słowie :)

Nasz ślub... Lato, słońce, różowe hortensje. Są na tylu zdjęciach! Pięknie akurat kwitły. Rosły w ogrodach przy katedrze, to tam byliśmy na sesji, wykorzystały je też panie z pracowni florystycznej do wystroju kościoła. Moja suknia - pierwszy raz zobaczyłam ją w internecie i wiedziałam, że albo ta, albo żadna inna - pojechałyśmy z mamą do salonu, to była pierwsza suknia, którą przymierzyłam, pierwsza suknia, w której zobaczyłam się w lustrze. Długi, długi, długi prosty welon. Garnitur męża, kupowany razem w Stanach, podobnie jak materiał na kamizelkę - tę trzeba było zamówić u pani krawcowej, miała pasować odcieniem do krawatnika i do sukni. Niestety męża nie było na pierwszych przymiarkach, zastępował go więc... mój tata. Cud wielki, że kamizelka leżała jak ulał! Guziki któregoś popołudnia zrobiliśmy z mężem sami :) Moje buty, też upolowane w Stanach, miały pasować do haftów na sukni. Kupiliśmy je w wersji białej, bo nie byłam pewna odcienia sukni - ta była w Polsce. Szczęśliwie się składa, że moja szwagierka potrafi malować na jedwabiu, więc farbowała te moje buty nad garem w czwartek przed ślubem :) Zaproszenia - zobaczyłam je w internecie i też wiedziałam, że albo te, albo żadne inne. Kościół - najstarszy w moim mieście, jego początki sięgają XIII wieku, to w nim ochrzczeni - i przyjęci do pierwszej Komunii - byli moi rodzice. Skrzypce, świece w wysokich świecznikach. Sala weselna - też ta jedyna, wybrana, nie odpowiadała mi w niej tylko podłoda. Ku mojemu zaskoczeniu miesiąc przed weselem podłogę wymieniono na śliczną, drewnianą... Wreszcie: ksiądz - ten, który uczył mnie religii w ogólniaku, ksiądz, jakich mało, wyciszony, jak zakonnik bardziej niż ksiądz. Teraz już proboszcz w innej parafii - przyjechał na nasz ślub.

Nasze wesele... wśród bliskich bawiliśmy się z mężem tak dobrze!... Rodzinę mam dużą i wesołą, a i najbliższa rodzina męża przyleciała, do tego dołożyć naszych przyjaciół i ach, co to był za dzień! Kiedy mama oddała później moją suknię do czyszczenia, cały jej dół był w takim stanie, że panie pracujące w pralni nazwały mnie "panną młodą, po której jeździł rower" :) Wracaliśmy z wesela o wpół do siódmej rano, rodzice zawieźli nas jeszcze wcześniej do domu po kilka rzeczy, i tak podjechaliśmy do hotelu jak obraz nędzy i rozpaczy: ja w sukni ślubnej i rozmemłanych domowych kapciach, kulejąca od tanecznych pląsów, i mąż, ze zrujnowanymi w tańcu kolanymi, kulejący również. Szliśmy tak pod rękę, widok, jakich mało! Nasze wesele trwało w sumie 4 dni: w moim regionie świętuje się już w piątek przed ślubem, i to do późna. Wesele, poprawiny, a potem: poniedziałek. Przywieźliśmy z restauracji tyle jedzenia, że zajęło blaty, stoły, wszelkie powierzchnie płaskie, więc co robić, trzeba było dzwonić po rodzinie, żeby przyszli nas ratować - przyszli, ratowali, jak mogli, i tak świętowaliśmy kolejny dzień :)



Pamiętam kazanie na naszym ślubie, ksiądz mówił o tym, jak z pozoru jesteśmy z mężem różni, wychowani w innych krajach, kulturach, religiach - że jesteśmy jak dwa instrumenty, jak skrzypce i wiolonczela.

Jak dwa różne instrumenty, które jednak potrafią zagrać razem piękny koncert.

Lipiec skłania nas do wspomnień i tak pewnie będzie już zawsze. Oglądamy ślubne zdjęcia, film. Kupuję w doniczce różowe hortensje, wyjmuję perfumy, które miałam na sobie tamtego lata, słucham piosenek Nat King Cole'a - "When I Fall in Love" leciało na naszej stronie internetowej dla rodziny i przyjaciół przed ślubem, a "Unforgettable" - po ślubie. Są to również dwie pierwsze piosenki, które wybraliśmy do puszczenia na weselu podczas obiadu. "Fascination" z kolei jest piosenką, do której tańczyliśmy nasz pierwszy taniec, walca angielskiego.

Gdy nadchodzi nasza rocznica ślubu - świętujemy. W tym roku wybieramy się, jakże by inaczej, do filharmonii :)

Ślę Wam słoneczne, lipcowe pozdrowienia! M.

P.S. Piosenki zainstalował na blogu mąż, w sposób bliżej mi niezbadany :) Nawet kolorki dobrał!