Wiosna w lutym zadziwia mnie po raz czwarty

Wiele z Was pisze na blogach o wielkiej, wielkiej potrzebie poczucia już wreszcie wiosny. Tak się składa, że my otrzymaliśmy wiosnę instant 29. stycznia, w momencie, gdy koła samolotu dotknęły ziemi, a może chwilę później, gdy obładowani dobrem wszelakim pod tytułem "bagaż podręczny" wyszliśmy na ląd.

Napomknę jeszcze, że dobrem tym byliśmy obładowani po samiusieńkie pachy. Wyobrażaliśmy sobie chyba w czarnych scenariuszach, że w podróży William przebrany będzie musiał być 10 razy (ulewał jeszcze wtedy szczodrze), a buteleczek, prócz maminego mleka, domagał się będzie co kwadrans. A jeśli utkniemy we Frankfurcie? (wszak zima) No to jeszcze 10 pampersików, i jeszcze 3 pajacyki! A jeśli puszka z mlekiem wysypie się w samolocie to co? To pakujemy jeszcze jedną puszkę! Do tego aparat, kamera, 3 (słownie: trzy) laptopy, jeden męża, drugi mój (bliźniaczo podobne), a trzeci pracowy... do tego fotelik samochodowy, żeby syna w samolocie usadzić... no, wyobrażacie sobie. Walizki, torby, wspomniany fotelik, dziecko w chuście... Taki obraz nędzy i rozpaczy, nomadowie wypisz, wymaluj! Z boeinga (z którego wysiadaliśmy ostatni) pomagał nam wynosić tobołki we własnej osobie pan pilot - swoją drogą taki ofiarnie pomocny był ten pan pilot po tych kilkunastu godzinach lotu, taki energiczny, uśmiechnięty i prostolinijny, jakby żywcem przeniesiony z czasów dawno minionych.

Tak czy inaczej, gdy jechałam z Williamem samochodem naszej koleżanki do hotelu, dogodnie usytuowanego naprzeciw naszego bloku (mąż jechał taksówką - bagażową... - z walizkami nadanymi), wiosna przywitała mnie jak dobry duch, otuchy dodający serdeczny uścisk.

Dla pamięci wspomnę też, jak to po podróży z drugiego końca świata mąż udał się do sklepu po trzy rzeczy: zgrzewkę wody mineralnej (do mleczka), czajnik bezprzewodowy (do wyparzania butelek na mleczko) oraz wanienkę niemowlęcą sztuk raz - jak to bywa w polskich rodzinach, może się walić i palić, a dziecko wykąpane być musi! :)

Wróćmy jednak do wiosny: była do dyspozycji serca mojego w potrzebie także następnego ranka, gdy z hotelu szliśmy po kanapki do Starbucksa (z naszego bloku można dojść do sklepów i restauracji, i do parku, i nad wodę, a jest to na zachodnim wybrzeżu rzadkość). Radosna, świetlista wiosna! Wtedy jeszcze - w styczniu! Taka wiosna od półbutów i grubszego sweterka albo lekkiej kurteczki. I - co najbardziej mnie cieszyło - dziecka nie trzeba było skafanderkiem straszyć!

Tego dnia mąż pojechał z kolegami do magazynu po nasze dobra materialne wielkogabarytowe, a syn i ja, z pomocą wózka dziecięcego, przytarganego z Polski (bardzo jesteśmy z niego zadowoleni, wózek jest na skórzanych paskach i pięknie się kołysze), zwoziliśmy do nowego, puściusieńkiego mieszkania, artykuły pierwszej potrzeby (mydło, papier toaletowy, proza życia). Jechałam z synem alejką i oto syn po raz pierwszy na spacerze nie spał! Nieskrępowany wyżej wspomnianym skafanderkiem i innym futrzanym śpiworkiem, leżał i wpatrywał się w zielone gałązki drzew, migające nad nim. Piękny moment, gdy dziecko dostrzega coś po raz pierwszy w życiu, gdy można być tego świadkiem.

I tak jesteśmy już od trzech tygodni zanurzeni w wiośnie. Jedne drzewa są zielone, inne mają pąki, jeszcze inne na różowo kwitną. Dotąd świeciło nam słoneczko, było już tak ciepło, że syn leżał w wózku bez czapeczki, na przykład w body z długim rękawkiem i śpioszkach (a wiedzcie, że trudno mi się było przełamać i ubierać go naraz tak lekko!).

Od trzech dni pada deszcz, ale też tak po wiosennemu... Jest piątkowy późny wieczór, my jesteśmy w domu, za oknami szumi, szumi, szumi, ochłodziło się, a u nas ciepło, cicho, lampki włączone. Tak jak lubię. Beż pośpiechu (tu uśmiech kieruję w stronę Sunsette!).

A w sypialni śpi mały człowiek, którego historia zaczęła się w połowie lutego zeszłego roku, dokładnie wtedy, gdy przed naszym blokiem na różowo zakwitły drzewa.

Lutowa, wiosenna magia.

Ślę Wam wiosnę! I dobre myśli - M.