Dla ludzi pochyłych niezbędny



Kiedy byłam jeszcze w liceum, mój tata przyniósł do domu stosik gazet. Cieszyliśmy się nimi cały wieczór, przeglądaliśmy jak skarby największe! Moi rodzice, babcia i ja. Gazety te bowiem były z roku 1929! Akurat w roku 1929 moja babcia występowała w roli płodu :) Do naszych starych gazet wszyscy lubiliśmy czasem zaglądać, a największym sentymentem obdarzył je chyba przyjaciel babci, pan Bernard - kiedy gazety te wyszły cieplutkie z drukarni, on był już w miarę świadomym, kilkuletnim brzdącem. Mnie najbardziej urzekły w nich reklamy! Stare reklamy w ogóle bardzo lubię. Te są tak rozkoszne, że chcę się dziś nimi z Wami podzielić, mimo że posiadam jedynie obrazki szemranej jakości (będąc jeszcze w Polsce, zrobiłam niektórym stronom zdjęcia). Częstuję Was dziś zatem aparatem do korygowania nosa Zello Punkt (ostatnie zdanie jest jak dla mnie mistrzostwem świata), wodą do ust Aristodont (co to konserwuje zęby), proszkiem Regera (wszak sam pierze), odą do pazurków (...), a na deser - tytułowym urządzeniem dla ludzi pochyłych niezbędnym...
Mam jeszcze kilka kąsków w zanadrzu, może będzie ciąg dalszy? A tymczasem - smacznego! :) M.









Komentarze

  1. barbaratoja19 listopada 2009 11:03

    Ściągacz taki przydałby sie do kilkugodzinnego siedzenia przy laptopie;-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Unknown19 listopada 2009 12:28

    Ha,ha,ha uśmiałam się :D
    Świetne te reklamy,a hasła reklamowe jakże chwytliwe hi,hi.

    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
  3. Gosia20 listopada 2009 07:47

    Obśmiałam sie jak fretka:)

    Przypomniało mi się, ze moi rodzice też mają troche starych gazet. Trzeba bedzie je poprzeglądać, bo widze, że niezle kąski mozna w nich znalezc.

    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  4. Marchewka Dracoolina20 listopada 2009 08:32

    barbaratoja, ściągacz (lekki, praktyczny, tani) rzeczywiście by się przy komputerze przydał :)
    paula_71 i Gosia, cieszę się bardzo, że się dzięki tym reklamom pośmiałyście! Śmiechu nigdy za dużo! :)
    Paula, jesteś moim trzecim obserwatorem, naprawdę bardzo mi miło! M.

    OdpowiedzUsuń
  5. Magoda20 listopada 2009 08:44

    Marchewko dziękuję za ściągacz pleców pochylonych i inne niezbędne w życiu a nie znane mi wcześniej wynalazki!
    Życie me odmieniasz!
    Za tekst o Nabokowskiej Lolicie dziękuję też!
    Uściski Ci ślę i biegnę prostować nos.

    OdpowiedzUsuń
  6. Marchewka Dracoolina20 listopada 2009 09:26

    Magoda, serdecznie dziękuję za wizytę! Choć ściągaczem i Lolitą mogłam Ci się odwdzięczyć za raczenie moich oczu pięknymi bieszczadzkimi widokami.
    A nos też zacznę prostować!... Jak już wyprostuję do końca zęby (a końca jak nie widać, tak nie widać, dwa latka lecą). Uściski :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Agnieszka3 kwietnia 2012 03:22

    Ja tez bardzo lubie stare reklamy! I w ogole stare czasopisma oraz inne starocie. W antykwariatach wygrzebuje magazyny z lat dwudziestych, trzydziestych, piecdziesiatych i czytam od deski do deski. W ogole wyglada na to, ze mamy wiele wspolnego, o czym przekonalam sie, przeczytawszy calutkiego Twojego bloga z wielka przyjemnoscia. Niech pomysle: obie zostawilysmy Polske dla jeszcze wiekszej milosci i obu nam sie zdarza tesknic za kielbaska. Nasze prace magisterskie wygladaly dosc podobnie i zostaly napisane w tym samym jezyku. I obie lubimy "Jezycjade"! Na "Noelce" mam nawet autograf Autorki, "wystany" z przejeciem w ksiegarni lata temu ;)

    Pozdrawiam Was serdecznie!

    PS William jest sliczny :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Od serca

Obraz
Ciekawe jak tężeją człowiekowi rysy twarzy. Uśmiech zastyga jak mucha w bursztynie. Znika zegar z drzwiami, torebka z telefonem. Znika inny możliwy ciąg zdarzeń, może jakiś żart w drodze powrotnej do auta, może luźna kłótnia, kto wie, na pewno rozmowa z mamą znika, ta, w której wszystko było OK. Przewińmy ten film, niech doktor Maggie zniknie jeszcze za drzwiami, z kartką z rysunkiem serca. Na parę chwil, co jej szkodzi. Pogapimy się jeszcze trochę na zegar, podenerwujemy, że dzwoniliśmy właśnie odwołać wizytę u pediatry, miałoby się z głowy za jednym zamachem. A tu już i tak za chwilę przyjdą i powiedzą, że ten szmer w sercu Thomasa to nic takiego, przejdzie jak ręką odjął za rok, dwa, cztery. Zrobiło się EKG, echo serca się zrobiło, można by iść. A to trwa i trwa. Takie echo serca, nie planował dziś człowiek. I weź tu teraz leż z dzieckiem na tej kozetce prawie pół godziny, zajmuj czymś dziecko, żeby nie próbowało ciumkać głowicy USG. Pośmialiśmy się chociaż trochę ...
Czytaj więcej

Dwa lata

Obraz
Zupełnie nie umiałam wyobrazić sobie jego narodzin. Tego przejścia z życia do życia. Czas miał się zatrzymać - i ruszyć. Jak to możliwe, żeby tak wszystko zaraz umiało wskoczyć w odnośne trybiki?... Usta zaczerpną powietrza, płuca będą wiedziały, co z powietrzem zrobić... Czy to, co w moim dziecku jest mojemu dziecku niezbędne do życia, znajdzie sie bezszelestnie na z góry upatrzonych pozycjach? Czy kalejdoskopowe szkiełko z wdziękiem dołączy do szkiełka? Na stole operacyjnym dziewczyna w białym gieźle, z luźno zaplecionym warkoczem, z paznokciami bez lakieru, z bladą kreską na palcu w miejscu obrączki. Unieruchomiona, a gotowa do skoku. Głos "rodzi się William", a zaraz potem nade mną ślimaczek skulony w dłoniach chirurga. Zalękniony przybysz z innej planety, z wnętrza mnie. Cały. Zdrowy. Całuję jego czoło, mówię "cześć, synku". Wielkie, ciemne oczy wpatrują się we mnie mgliście, ale z najwyższą uwagą. Tkliwość rozsadza ...
Czytaj więcej

Zacznijmy od róż

Obraz
To był beżowy, rozpinany sweter w pąsowe róże. Właścicielka swetra, śliczna, delikatna, niebieskooka naturalna blondynka, pewna siebie, nieodmiennie zadbana i odprasowana, z paznokciami, pierścionkiem zaręczynowym i dyskretnym makijażem, studiowała na moim roku, w równoległej grupie. Usadowiona na ławce przed aulą jadłam kanapkę, a oddając się tej miłej czynności gastronomicznej dumałam nad urodą pąsowego swetra, własną (podówczas) niechęcią do żelazka oraz wstawania wcześniej niż 40 minut przed odjazdem autobusu wiodącego mnie na dworzec. Nie polubiłybyśmy się, zadecydowałam. Miało być inaczej. Jak film migają mi przed oczami chwile... Naszych pierwszych rozmów nie pamiętam. Pamiętam już za to jej kilkudniowe wesele. Wspólne wyjazdy paczką wspólnych znajomych. Sylwester "Lata 80-te", siedzimy na schodach w przerwie między tańcami, ona z włosami w palemkę, ja w bijących po oczach turkusach. Urodzinowe Dracool Party z mym świeżo poznanym przyszłym małżonkiem, on w roli Dracool...
Czytaj więcej