Marchewka Dracoolina

Dotarłam do Polski! Wstaliśmy w niedzielę o nieprzyzwoitej godzinie 4ej rano (jak mówimy z koleżankami, takiej godziny powinno w ogóle nie być), dotarliśmy na lotnisko, a tu pierwszy klops - średnio uprzejma pani (nie lubię linii lotniczych United!) poinformowała mnie, że na lot z San Francisco do Nowego Jorku linie sprzedały za dużo biletów, więc póki co nie ma dla mnie miejsca w samolocie, ale kto wie, może będzie, także wszystko w porządku (tu: uśmiech). Życie, życie, nie tak że nie ono. Człowiek kupuje bilet za straszne pieniądze, stawia się na własny lot na czas (a wręcz sporo przed czasem), robi wszystko, jak ma robić, a pani się uśmiecha, że nie ma miejsca... Na nic się zdało tłumaczenie, że mężowi przydzielono już miejsce, na nic wyjaśnianie, że my musimy być w tym samolocie i nie wchodzi w grę, jak sugeruje pani, jakiś samolot późniejszy, bo my mamy przesiadki, musimy dotrzeć aż do Polski. Pani sprawdziła inne połączenia, pokręciła głową, nie ma miejsc. Jak zaczęto nam mydlić ...

Powoli się pakuję... Na zdjęciu widzimy dzisiaj kolaż walizkowy, czyli dla każdego coś miłego :) Upominki dla bliskich (do bliskich, rzecz jasna, zalicza się kot) są z tak różnych parafii, że aż prosiły się o zdjęcie: 1. Gumowa kaczka. Dziwnych jakoś kolorków nabiera w moim obiektywie, ale nie mogło jej zabraknąć - niemowlęta muszą po prostu mieć gumowe kaczki do kąpieli. 2. Krawat dla dziadka. Dziadka mam grubo po 80tce, w pełni sił. Od wiosny do jesieni dziadek jeździ rowerem na działkę, a emeryturę odkłada na swoje urodziny, które co roku wyprawia z rozmachem w restauracjach. W każde święta dajemy mu nowy krawat, zakłada go potem na różne okazje - jak tak myślę to po tych dziadkowych krawatach można by datować zdjęcia. 3. Miska dla kota. Kupiłam jej kiedyś taką na studiach - z powodu studenckich dziur budżetowych tylko jedną, no i proszę! Znalazłam tu ostatnio miski identyczne, moje kocie futro będzie miało komplecik. 4. Kalendarz dla mamy. Co roku kupuję dla nas takie same kalendar...

... i z tego samego wiersza księdza Jana Twardowskiego: Robiąc porządki, wróciłam dziś po nitce do kłębka... W nocy, po drodze do toalety, chciałam zmniejszyć ogrzewanie - a sięgając do pokrętła, strąciłam sobie na palec u nogi żelazko (całe szczęście zimne). Bolało jak diabli, pobolewa nadal, pewnym pocieszeniem jest jednak to, że dzięki szybkiej interwencji małżonka (lód) palec specjalnie nie spuchł i nawet dalej ludzko wygląda. Tak czy inaczej jestem dziś mało mobilna. Postanowiłam zatem wykorzystać ten rzadki, niemobilny stan, i zabrałam się za szafkę z dokumentami (o zgrozo). Organizując nasze dokumenty, natrafiłam na pamiątki mojego męża sprzed naszego ślubu - mój mąż z natury nie chomikuje niczego (miałybyście widzieć jego biurko w pracy! ma na nim: komputer, telefon, notes, długopis i chusteczki - i więcej nic), a jednak zachomikował, co zachomikować się dało. Znalazłam masę kopert "bąbelkowych" zaadresowanych do niego przeze mnie, znalazłam kartki, rysunki, liściki....

W związku z tym, że wyjeżdżamy z mężem do Polski 21. grudnia, a wracamy dopiero 4. stycznia (mąż) i 19. stycznia (ja), postanowiłam wprowadzić do domu świąteczny nastrój już teraz. Jakoś tak byłoby mi żal mojego domku, gdyby się biedny w ogóle nie przystroił na Boże Narodzenie :) Do udekorowania naszego wianka wykorzystałam kilka z tych ozdób, o których pisałam wcześniej (mamy jeszcze inne dzbanuszki, czajniczki, są skrzypce, jest nawet stolik z makowcem). Patrzę na niego znad laptopa i bardzo cieszy on moje serce (jak również nos, bo pachnie lasem). Na półce widać też święcę, którą palimy w adwencie, a w tle majaczy adwentowy kalendarz, który "oprawiłam" w ramkę :) Sprzęty mamy najprostsze, za to bombki z porcelany, docelowe - mam nadzieję, że w tym szaleństwie jest metoda! :) W ten wyjątkowy, adwentowy czas ciepło Was pozdrawiam - M. P.S. Chciałabym również powitać moje nowe Obserwatorki - bardzo się cieszę, że mogę Was gościć! P.S. 2 Do poprzedniego posta dopisałam wiersz...

A w czwartek obchodziliśmy Święto Dziękczynienia! W domu rodzinnym mojego męża nigdy specjalnie nie przykładano do tego dnia wagi - moi teściowie pochodzą z Indii, przeprowadzili się tutaj po ślubie, gdy mieli po dwadzieścia kilka lat. I choć mąż wraz z resztą rodzeństwa urodził się już w Stanach i w Stanach się wychował, to nie wyniósł z domu wielkiej potrzeby świętowania takich dni jak ten. A jednak. Od kiedy jesteśmy małżeństwem, co roku po dwudziestym listopada, wraz z resztą narodu, gnamy do sklepu, aby zaopatrzyć się w składniki niezbędne do dziękczynnego świętowania. Na naszym stole pojawia się, co pojawić się powinno: jest sos żurawinowy, jest puree ziemniaczane z sosem, jest eggnog, są bataty, są kolby kukurydzy - i oczywiście jest pieczony drób! W naszym przypadku nie indyk - po pierwsze nie przepadamy, po drugie nasza dwuosobowa rodzinka jadłaby go chyba przez miesiąc. Dwa lata temu i w zeszłym roku jedliśmy pieczoną kaczkę. W tym roku upiekliśmy kurczaka, znowu z dwóch przy...

Mydło dało mi wczoraj do myślenia. Taka prawda: mam słabość do mydeł w ładnych opakowaniach - i do przypraw, i do herbat, i do dżemów... Kiedy przyleciałam latem do Polski, panowie celnicy przeszukali mi bagaż, bo prześwietlając walizki zauważyli coś niepokojącego... jakiś kształt uparcie się w nich powtarzał, wskazali mi go na monitorze, o, tu i tu, i tu - i tu. "Czy może nam pani powiedzieć, co to jest?". Po 20-godzinnej podróży nie mogłam (w ogóle po 20-godzinnej podróży intelektualnie mało mogę). Zamieszanie, otwieranie walizek. Miałybyście widzieć ich miny, kiedy oczom ich ukazały się opatulone w odzież... puste słoiki (po Bonne Maman, lubię ichnią konfiturę wiśniową). Mówię: "a to są, proszę panów, słoiczki na grzybki mojego taty" - oni nie mówią nic, a jednak ich wzrok mówi wszystko. W tym roku na Wielkanoc zaprosiliśmy z mężem do siebie koleżankę (tę, którą wcześniej odwiedzaliśmy w Kanadzie i tę, od której miś). Wspomnę szybko, że kilka dni wcześniej wrócił...

Wiele z Was pokazuje na swoich blogach jesienne zdjęcia - dziś zatem do tego zbiorowego jesiennego krajobrazu dorzucę swoje trzy grosze i ja :) Tak wygląda jesień koło mojego domu: Dorzucę jeszcze, że i ja stałam się dziś ofiarą (żeby to pierwszy raz!) przypadłości o nazwie: poszłam po... a wróciłam z... (udokumentowanej wcześniej na Waszych blogach). Ja poszłam po płatki śniadaniowe, a wróciłam z mydłem. No jak miałam nie kupić, spójrzcie same: Pachnie ładnie, świeżo, ale co Wam będę oczy mydlić ;) Opakowane w taką puszeczkę mogłoby równie dobrze pachnieć średnio, a wręcz całkiem nieciekawie :) Pozdrawiam serdecznie czytających i życzę Wam słonecznego weekendu, M.