Marchewka Dracoolina

(Half Moon Bay, Kalifornia, 2011 r.) Powzięłam zamiar zrobienia jako takiego choćby porządku ze zdjęciami. Otworzyłam kilka folderów, tych Williamowych, i wsiąkłam. Małżonek zaglądał mi przez ramię raz i drugi, i wsiąkł razem ze mną. Nasz William, z rzadkimi jeszcze włoskami, z obowiązkowym śliniaczkiem, nieporadnie uczący się siedzieć. Nasze mieszkanie w Kalifornii i my w nim w trójkę, jak na innej planecie, jakby przyśniło mi się to wszystko. Tak trudno było nam wrócić z urodzonym w Polsce, trzymiesięcznym Williamem do Stanów! A paradoksalnie, te kilka miesięcy okazało się pięknym rozdziałem naszego życia. Już wiem, że czasem dobrze popłynąć z wiatrem. I że czasem to nie ja wiem najlepiej. Pogodnej niedzieli! Łączę serdeczne pozdrowienia :) M.

Lubiła , gdy zamykałam jej pyszczek w swojej ciepłej, przymkniętej lekko dłoni. Jakkolwiek by nie była zdenerwowana, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zamykała oczy (piękne, cudownie zielone, okrągłe oczy, jasne, krótkie, ledwo dostrzegalne rzęsy), odprężała się, układała do snu. Tak właśnie ją powitałam, gdy rodzice przynieśli ją do domu, spłoszoną, maleńką, przed chwilą jeszcze bezdomną. Usiadłam, instynktownie położyłam ją na swojej klatce piersiowej, delikatnie zamykając w dłoni jej pyszczek, oczy i uszy. Miałam wtedy 15 lat.   Każdego ranka pachniała Old Spicem taty, zapach ich pożegnania przed pracą ulatniał się dopiero około południa. Każdej nocy spała nad głową mamy - głośno burczący, futrzany beret. Gustowała w sernikach i wodzie mineralnej. Wygodnie podparta na podkurczonych łapkach jak starsza pani na poduszce, obserwowała świat. Dawniej, gdy telewizory były szersze, ona natomiast szczuplejsza (choć prawdę mówiąc, mało się przez te 15 lat zmieniła), nie...

Chudziutkie kolanka okryte szarą, miękką bawełną kalesonów w śmiesznym rozmiarze, spoglądam na nie po raz setny, ale zawsze pierwszy, znad kasztanowych włosów, lśniących i mocnych, całkiem innych niż moje własne. Kątem oka widzę ciemne oczy z przejęciem śledzące losy czerwonych krwinek z "Było sobie życie", którą to bajkę właściciel oczu, włosów i kolanek uwielbia od wielkanocnego pobytu w Polsce. Otulam ramionami wąskie ramiona, dumną klatkę piersiową, przyodzianą w koszulkę z łódką, z Pepco rodem. Całuję kasztanowy łebek, gniazdko na czubku głowy, i sprawiedliwie, gniazdko drugie (są dwa, po ojcu). Po raz milionowy. I milionowy pierwszy. I drugi. Mój chłopczyk. Mój mały chłopczyk. Zachłyśnięta jestem tą miłością jak kiepski pływak wodą, tonę w tkliwości, dla tego uczucia nie umiem wyłowić właściwych słów. Radosny, roześmiany, frunący przez plac zabaw jak wolny, szybki ptak. Spokojny, zasłuchany, zapatrzony. Spontaniczny. Uporządkowany. Dwa gniazdka. Dwie strony - zł...

(bo dobra nawierzchnia nie jest zła...) ... czyli syn zaczął liczyć. Wybiórczo, bo wybiórczo, ale zaczął. Póki co raczej w języku matczystym.  Wyraźnie interesują go cyfry. Jest taka jedna brama nieopodal z cyfrą jeden, i jeśli po wyjściu z klatki chcę udać się w prawo, a syn woli w lewo (zazwyczaj woli), wystarczy, że powiem: "chodź, pokażesz mamusi jeden". Działa (prawie) bez pudła! Lubi dostawać rano do ręki kartkę z kalendarza-zdzieraka, do analizy. A już bałwochwalczym wprost zachwytem obdarza własny kalendarz ścienny, z fotografiami psów, który dostał od babci. Staje na palcach i sięga do pierwszych dni miesiąca: "bwa! trzy!". Pokazuje przy tym właściwe cyfry, więc właściwie - zaczął czytać. Mówię Wam, jak opanujemy całą dziesiątkę to lecę z alfabetem. Sama w wieku lat pięciu czytałam dzieciom w przedszkolu bajki, panie sadzały mnie na krzesełku, dawały książkę do ręki i czytałam, płynnie, moje fąfele z przedszkola pamiętają. Czyli co, zostało mi marne...

(Odbiorca pocałunków moich ust i pracy moich rąk.) Od jakiegoś czasu bardzo lubię prasować. A wcześniej (zupełnie nieoryginalnie) bardzo nie lubiłam. Wywodzę się w prostej linii z rodu kobiet wrogo nastawionych do żelazka - mama traktuje je jak zło konieczne, mama mamy natomiast poszła swego czasu jeszcze o krok dalej - udawała, że wcale go nie posiada. Babcia miała pewien zwyczaj, który zapuścił w mej dziecięcej pamięci mocne korzonki. Składała ona mianowicie pranie w równiusieńki stosik, stosik kładła na fotelu i... z wdziękiem sadowiła się na stosiku na jakąś godzinkę :)))  Zostawiam Was z tym widokiem na chwilę i przechodzę już oto powoli do linii męskiej mojego rodu - bo tu, dla odmiany, sami koneserzy żelazka. Tata, odkąd sięgam pamięcią prasujący swoje koszule i spodnie z cierpliwością anioła, przy tworzeniu precyzyjnych kantów posiłkujący się swoją odwieczną różową szmatką. No i element napływowy - mój małżonek, niestrudzenie prasujący te same elementy garderoby ...

  Wczoraj (24.01) były urodziny mojego małżonka (jak i jego brata bliźniaka), jutro (26.01) będą moje, a dziś mamy Dzień Środkowy. Przez pierwsze lata naszego związku Dzień Środkowy pozostawał niezagospodarowany, taka smutna działeczka dziko porośnięta perzem między dwoma zadbanymi ogródkami z klombami piwonii. I tak aż do dzisiaj. Oto oficjalnym dekretem domowym nad dniem 25.01 objął patronat nasz syn, wciąż roboczo zwany Puszkiem. Dostał on z tej okazji z rana paczkę lego duplo do swojej kolekcji ( Akacjello , w temacie duplo zawsze przychodzicie mi radośnie na myśl), jak i czekoladową babeczkę matczynego wypieku. Teraz wszystko jest jak należy.  Zawsze lubiłam późne pourodzinowe wieczory, gdy dom już posprzątany, naczynia pozmywane, jedzenie pochowane (a jeszcze czuć w powietrzu zapach dobrego obiadu, ciasta, zaparzonej kawy), kwiaty w wazonie wciąż w formie, świece jeszcze niezdmuchnięte.  Wspominaliśmy z małżonkiem nasze dwa pierwsze mieszkania, jeszcze w...

(Prawnuk) Zadzwoniłam dziś do mojego dziadka, ojca mojego taty, młodziana po osiemdziesiątce. Gdy dorastałam nie byliśmy sobie bardzo bliscy, nad czym ubolewam - ubolewam, takie literackie słowo, a próżno szukać lepszego. Żadnych rodzinnych kataklizmów, żadnych barwnych sporów. Po prostu, tak wyszło. Pewnie nie mogło wyjść inaczej... Surowy, małomówny, solidny mężczyzna. Kiedy mieszkałam jeszcze z rodzicami i odbierałam telefon od dziadka, słyszałam - zawsze, zawsze - te same dwa słowa: "Tata jest?". I nic więcej. Nigdy. Lata mijały, widywaliśmy się z babcią i z dziadkiem z okazji świąt, urodzin, jakichś niedziel, wachlarza familijnych uroczystości. Chyba nie rozmawialiśmy wcale, on i ja. W roku 2003, a może trochę wcześniej lub później, zachorowała babcia. Pojechaliśmy do nich pewnego niedzielnego popołudnia, babcia spała. Usiadłam na podłodze ich kawalerki, po ciemku, dziadek przysiadł w fotelu. Wyraźnie zmęczony, zapatrzony w przestrzeń. Zajmował się już w...