Marchewka Dracoolina

W Krakowie, w maju Kiedy wprowadzaliśmy się do naszego Hotelu Robotniczego, szczodrze zapewnionego nam na te pierwsze miesiące przez Microsoft, panowie montowali jeszcze w oknach żaluzje. Całość była nowa i świeża, na ścianie prężyło się hasło Liv Bel Red, przed wejściem do budynku entuzjastycznie majtały na wietrze balony, niebieskie, pomarańczowe i żółte. Budynek nowoczesny, z aluzjami do natury, przed budynkiem beton, dużo betonu, parę wylanych z betonu ławek, kilka rachitycznych drzewek, bliżej ścian budynku całkiem zmyślne krzaczki truskawek i walcząca o przetrwanie trawa. Naprzeciwko dwa pozostałe skrzydła kompleksu, jeszcze na etapie budowy, prowizoryczny płot z siatki, tablice informacyjne, pomarańczowe kaski. Babcię Ajay’a poznałam bardzo wcześnie. Niosłam siatki z zakupami, ona przytrzymała mi drzwi do klatki. Drugi raz zobaczyłam ją pod wieczór. Namalował się przede mną taki obrazek: budowa, siatka, tu nieśmiałe doniczki na świeżych parapetach, tu jeszcze budynki-wyd...

W uwitym przez siebie gnieździe, w Sopocie, na angielskiej kanapie, William studiuje mapę Stanów   Jeżeli porcelana to wyłącznie taka Której nie żal pod butem tragarza lub gąsienicą czołgu, Jeżeli fotel, to niezbyt wygodny, tak aby Nie było przykro podnieść się i odejść; Jeżeli odzież, to tyle, ile można unieść w walizce, Jeżeli książki, to te, które można unieść w pamięci, Jeżeli plany, to takie, by można o nich zapomnieć gdy nadejdzie czas następnej przeprowadzki na inną ulicę, kontynent, etap dziejowy lub świat Kto ci powiedział, że wolno się przyzwyczajać? Kto ci powiedział, że cokolwiek jest na zawsze? Czy nikt ci nie powiedział, że nie będziesz nigdy w świecie czuł się jak u siebie w domu? Stanisław Barańczak Bardzo, bardzo osobiście odebrał a m ten wiersz Barań czaka, gdy tak na niego natrafiłam d ziś przy regale. Prze prowadzamy się. W okolice Seattle. Piszę - "w okolice" ponieważ nie wiem jeszcze dokładnie, gdzie. Na pierwsze dwa miesiące z hak...

I tak minął nam maj, a zaczął się czerwiec.A właściwie to trudno dziś nawet i o czerwcu powiedzieć, że się zaczął. Chwila nie chce trwać, czas leci. A psy go gonią! (jak mawiała moja niezawodna babcia). Nie było mnie tu, ho ho... ho! Tych, co czekali - przepraszam. W tym czasie zrobiłam to i tamto, i zaraz Wam tu wszystko opowiem. Po pierwsze: przemówiłam syna. W styczniu zakasałam rękawy i zabrałam się za mowę Williama z pracowitością woła i z uporem osła. Uznałam, że czas przestać wierzyć w to, że mój syn mowę ojców i matek przyswoi sam z siebie, drogą osmozy. Czas na orkę, czas wdrożyć plan B, czyli równolegle z osmozą zacząć uczyć dziecko mojego osobistego języka jak języka obcego. Zaopatrzyłam się w literaturę fachową, zapoznałam się z nią, przeryłam internety, skompletowałam pomoce naukowe. I wyszłam na pole. Codzienne aktywizowanie mowy, że nie ma zmiłuj. Wszelkie gry typu "Opowiem ci, mamo" (polecam tym, co w podobnej potrzebie), układanie zdań, sekwencje z...

Miałam napisać o nich już dawno. Elizabeth i Michael, nasi sąsiedzi w Anglii. Najpierw poznałam ją - starsza pani, zawsze w spodniach, często z ciepłą chustą na plecach, przypominała mi kulącego się jeżyka. Któregoś razu wracałam do domu z Williamem, niespełna rocznym. William płakał w wózku, Elizabeth wyjmowała ze skrzynki pocztę. Odwróciła się w naszą stronę, powoli, uśmiechnęła się kącikiem ust. Ząbkuje, wyjaśniłam. "Zęby..." - powiedziała - "bolą, przychodząc, bolą, odchodząc." Tylko tyle i aż tyle. My skręciliśmy do windy, ona zaczęła wdrapywać się po schodach, unosząc ze sobą fioletową chustę. Kolejny raz zobaczyłam ją w kościele. We Wszystkich Świętych, zmęczona polskim kościołem, postanowiłam poszukać swojego miejsca w katolickim lokalnym. Ledwo zdążyłam uchylić ciężkie drzwi i wwieźć syna do środka, ledwo zdążyłam usłyszeć księdza - wiedziałam, że jestem u siebie. Najczęściej przychodziłam na msze odprawiane częściowo po łacinie. Na jednej z pierwszyc...

Mój syn brak rozeznania w bogatym świecie zwierząt najwyraźniej odziedziczył po mamusi. Szczęściem odziedziczył po onej jeszcze to i tamto: w dojrzałym wieku lat 3 zaczął czytać. Nie literować. Nie sylabizować. Czytać! Płyn-nie! Ze zrozumieniem. I za jednym zamachem w dwóch językach, a co! Na pierwszym indywidualnym spotkaniu z panią wychowawczynią w jego przedszkolu ucho me wyłapało następujące słowa: "... William, jako dziecko czytające płynnie, ...". Ha! Nie na darmo nadawałam mu imię po dziadku Szekspirze i wujku Faulknerze! A tak serio: chyba dopiero ten moment w przedszkolu uśwadomił mi cud, którego jestem świadkiem. Tak jak nie dostrzegamy z dnia na dzień tego, jak dziecko dorasta, tak i ja nie wychwyciłam momentu, kiedy moje dziecko - w wieku lat 2 znające alfabet (stałe Pytanie Dnia "a jaka to literaaaa?"/"what's this letteeeer?", w zależności od odbiorcy), śledzące później paluszkiem w książce czytane przez nas wyrazy - raptem zaczęło być...

Moi drodzy, to mój setny post. Jednocześnie za kilka dni minie pięć lat od dnia, kiedy puściłam w przestrzeń swoje pierwsze blogowe słowa. Ostatnia przerwa była chyba najdłuższa, sama nie wiem, jak to się stało, skończyła się wiosna, zaczęło lato, skończyło się lato, zaczęła jesień... Powodu tej przerwy nie potrafię podać, nie działo się u nas nic rewolucyjnego, wyjątkowo nie zmieniliśmy miejsca zamieszkania, wciąż nad polskim morzem. Nie przeżyłam też blogowego wypalenia, nadal mam o czym pisać, chce mi się pisać i mam nadzieję, że wciąż mam dla kogo pisać. Nie obiecuję większej częstotliwości pisania (choć ostatnie pięć miesięcy przerwy to jednak mocna przesada), ale czuję, że coś się zmieni. Od września William spędza w przedszkolu codziennie 4 godziny, chałupkę już zdążyłam w tym czasie odgruzować po lecie (latem tak bardzo szkoda czasu), w szafach posprzątać, dziś zatem z sumieniem czystym jak mój dom siadam na kanapie i piszę. Zresztą, jak co roku o tej porze, wraz z deszcze...

W kwietniu byliśmy w Kalifornii, dwa tygodnie usiane sentymentem. Wszystko wokół prawie niezmienione, nasze ławki przed blokiem jak stały tak stoją, w tym samym co zawsze przepychu kwietniowej zieleni. Nasze pierwsze małżeńskie mieszkanie. I zaraz obok to, do którego przywieźliśmy trzymiesięcznego Williama. Wszystko tu, na tym końcu świata, znam. Chodzimy do sklepu i do parku, i do restauracji, i na plac zabaw. Tak jakby w kieszeni nadal pobrzękiwały lokalne klucze. Prowadzę syna pewnym krokiem, jeśli przystaję to tylko po to, żeby nałożyć nowe wrażenia na stare widoki. Kiedy wyjeżdżaliśmy stąd w roku 2011, trzymałam w dwóch palcach nitkę sentymentu, wiedziałam, że kiedyś będę chciała po tej nitce wrócić. Nadarzyła się ku temu okazja wcześniej niż się spodziewałam. Nacieszyłam oczy, uporządkowałam wspomienia. Już nie mam potrzeby, by wracać.  I przy tym wszystkim ta towarzysząca mi cały wyjazd lekkość w sercu, ta upojna świadomość, że jestem tu tylko na chwilę...